عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : رَأْسُ طَاعَةِ اَللَّهِ اَلصَّبْرُ وَ اَلرِّضَا عَنِ اَللَّهِ فِيمَا أَحَبَّ اَلْعَبْدُ أَوْ كَرِهَ وَ لاَ يَرْضَى عَبْدٌ عَنِ اَللَّهِ فِيمَا أَحَبَّ أَوْ كَرِهَ إِلاَّ كَانَ خَيْرا لَهُ فِيمَا أَحَبَّ أَوْ كَرِهَ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:اصل طاعت و بندگی خدا شکیبائی و خشنود بودن از خداست در آنچه که بنده از آن خوشش آید یا بدش آید، و هیچ بنده ای در آنچه خوش دارد از خدا راضی نباشد، مگر آنکه برایش بهترین باشد، چه در آنچه دوست داشته باشد و چه در آنچه دوست نداشته باشد.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : مَا قَضَى اَللَّهُ لِمُؤْمِنٍ قَضَاء فَرَضِيَ بِهِ إِلاَّ جَعَلَ اَلْخِيَرَةَ لَهُ فِيمَا قَضَى.
امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند برای مؤمن هر عملی را که مقرر فرمود، و مؤمن به آن راضی شد، در آن پیش آمد خیر او را قرار داد.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : لَقِيَ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ عَبْدَ اَللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ يَا عَبْدَ اَللَّهِ كَيْفَ يَكُونُ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنا وَ هُوَ يَسْخَطُ قِسْمَهُ وَ يُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ وَ اَلْحَاكِمُ عَلَيْهِ اَللَّهُ فَأَنَا اَلضَّامِنُ لِمَنْ لاَ يَهْجُسُ فِي قَلْبِهِ إِلاَّ اَلرِّضَا أَنْ يَدْعُوَ اَللَّهَ فَيُسْتَجَابَ لَهُ .
امام صادق علیه السّلام فرمود:امام حسن مجتبی علیه السّلام با عبد اللّٰه بن جعفر رحمه اللّٰه ملاقات نمود و به او فرمود:ای عبد اللّٰه مؤمن چگونه مؤمن باشد در حالی که از قسمت و مقدرش ناراضی است، و مقام و منزلتش را خوار و کوچک می شمارد، با اینکه خدا بر او چنین حکمی را مقدّر کرده، و هر کس در قلبش غیر از خشنودی به قضای خدا خطور نکند من ضمانت می کنم که دعایش مستجاب شود.
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : اَلرَّوْحُ وَ اَلرَّاحَةُ فِي اَلرِّضَا وَ اَلْيَقِينِ وَ اَلْهَمُّ وَ اَلْحُزْنُ فِي اَلشَّكِّ وَ اَلسَّخَطِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:آسایش و راحتی در رضا و یقین است و غم و اندوه در شک و غضب خداوند.
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَضَاءُ اَلْحَوَائِجِ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَسْبَابُهَا إِلَى اَلْعِبَادِ فَمَنْ قُضِيَتْ لَهُ حَاجَةٌ فَلْيَقْبَلْهَا عَنِ اَللَّهِ بِالرِّضَا وَ اَلصَّبْرِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:بر آورده شدن حاجتهای مردم در دست خدای عزّ و جل است، و اسباب آن در دست بندگان، هر کس حاجتش بر آورده شد باید آن را از ناحیۀ خدا با رضایت و شکیبائی بپذیرد.
دَخَلَ بَعْضُ أَصْحَابِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فِي مَرَضِهِ اَلَّذِي تُوُفِّيَ فِيهِ إِلَيْهِ وَ قَدْ ذَبُلَ فَلَمْ يَبْقَ إِلاَّ رَأْسُهُ فَبَكَى فَقَالَ لِأَيِّ شَيْءٍ تَبْكِي فَقَالَ لاَ أَبْكِي وَ أَنَا أَرَاكَ عَلَى هَذِهِ اَلْحَالِ قَالَ لاَ تَفْعَلْ فَإِنَّ اَلْمُؤْمِنَ تَعَرَّضَ كُلَّ خَيْرٍ إِنْ قُطِعَ أَعْضَاؤُهُ كَانَ خَيْرا لَهُ وَ إِنْ مَلَكَ مَا بَيْنَ اَلشَّرْقِ وَ اَلْغَرْبِ كَانَ خَيْرا لَهُ .
یکی از اصحاب هنگامی که ایشان بیمار بودند همان بیماری که بر اثر آن امام از دنیا رفت نزد امام صادق علیه السّلام رفت، امام را در حالی دید که بقدری ضعیف شده بود، گویا فقط سر مبارک آن حضرت باقی مانده، آنگاه گریه کرد، امام علیه السّلام فرمود:چرا گریه می کنی؟گفت: گریه نکنم در حالی که شما را به این حال می بینم؟ فرمود:این کار را مکن، مؤمن در معرض خیر است، اگر اعضایش قطع شود برای او خیر است، و اگر هم مالک بین شرق و غرب شود باز هم برای او خیر است.
مِنْ كِتَابِ اَلْمَحَاسِنِ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ أَعْلَمَ اَلنَّاسِ بِاللَّهِ أَرْضَاهُمْ بِقَضَاءِ اَللَّهِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:داناترین مردم به خدا، راضی ترین آنان به قضا و قدر خداوند است.
وَ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ أُجْرِيَ اَلْقَلَمُ فِي مَحَبَّةِ اَللَّهِ فَمَنْ أَصْفَاهُ اَللَّهُ بِالرِّضَا فَقَدْ أَكْرَمَهُ وَ مَنِ اِبْتَلاَهُ بِالسَّخَطِ فَقَدْ أَهَانَهُ وَ اَلرِّضَا وَ اَلسَخَطُ خَلْقَانِ مِنْ خَلْقِ اَللَّهِ وَ اَللَّهُ يَزِيدُ فِي اَلْخَلْقِ مٰا يَشٰاءُ : .
امام صادق علیه السّلام فرمود:قلم تقدیر بر محبت خدا جاری شده، هر که را که خداوند به رضایت انتخاب کرد گرامیش داشت، و هر کس را به غضب گرفتار کرد خوارش کند، و رضا و غضب دو خلق از مخلوقات خداوند هستند و خداوند هر چه بخواهد بر خلقش افزوده می کند.
