احادیث درباره بیماری از امام صادق (ع)

تَقْلِيمُ اَلْأَظْفَارِ وَ أَخْذُ اَلشَّارِبِ مِنْ جُمُعَةٍ إِلَى جُمُعَةٍ أَمَانٌ مِنَ اَلْجُذَامِ.

امام صادق(ع)فرمود: در هر روز جمعه ناخن گرفتن و شارب زدن باعث ایمنی از بیماری جذام است.

مَنِ اِشْتَكَى لَيْلَةً فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا وَ أَدَّى إِلَى اَللَّهِ شُكْرَهَا كَانَتْ لَهُ كَفَّارَةُ سِتِّينَ سَنَةً قَالَ قُلْتُ وَ مَا مَعْنَى قَبِلَهَا بِقَبُولِهَا قَالَ صَبَرَ عَلَى مَا كَانَ فِيهَا .

ابی عبد الرحمن گوید: شنیدم که امام صادق علیه السلام فرمود: هر که یک شب بیمار شود و آن را به نیکی بپذیرد و سپاسش را در درگاه خدا به جا آورد کفاره شصت سال او باشد. عرض کردم: معنای به نیکی پذیرفتن بیماری چیست؟ فرمود: بر رنج آن شکیبایی ورزد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ لَوْ لاَ أَنْ يَجِدَ عَبْدِيَ اَلْمُؤْمِنُ فِي قَلْبِهِ لَعَصَّبْتُ رَأْسَ اَلْكَافِرِ بِعِصَابَةِ حَدِيدٍ لاَ يُصَدَّعُ رَأْسُهُ أَبَدا .

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند عزّ و جلّ می فرماید:اگر بندۀ مؤمنم دل آزرده نمی شد، سر کافر را با دستمال آهنی می بستم تا هرگز سرش درد نگیرد.

عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَثَلُ اَلْمُؤْمِنِ كَمَثَلِ خَامَةِ اَلزَّرْعِ تُكْفِئُهَا اَلرِّيَاحُ كَذَا وَ كَذَا وَ اَلْمُؤْمِنُ تُكْفِئُهُ اَلْأَوْجَاعُ وَ اَلْأَمْرَاضُ وَ مَثَلُ اَلْمُنَافِقِ كَمَثَلِ اَلْإِرْزَبَّةِ اَلْمُسْتَقِيمَةِ اَلَّتِي لاَ يُصِيبُهَا شَيْءٌ حَتَّى يَأْتِيَهُ اَلْمَوْتُ فَيَقْصِفَهُ قَصْفا .

امام صادق علیه السّلام از رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله نقل کند که فرمود:حکایت مؤمن حکایت ساقۀ گیاهی است که بادها او را به این سو و آن سو حرکت می دهند، مؤمن را هم دردها و بیماریها خم و راست می کنند، و حکایت منافق حکایت عصای آهنین راستی است که آسیبی به آن نرسد، تا مرگش فرا رسد و او را درهم شکند.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : عُودُوا مَرْضَاكُمْ وَ سَلُوهُمُ اَلدُّعَاءَ يَعْدِلُ دُعَاءَ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ مَنْ مَرِضَ لَيْلَة فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ عِبَادَةَ سِتِّينَ سَنَة قُلْتُ مَا مَعْنَى قَبُولِهَا قَالَ لاَ يَشْكُو مَا أَصَابَهُ فِيهَا إِلَى أَحَدٍ .

امام صادق علیه السّلام فرمود:از بیمارانتان عیادت کنید و از آنان بخواهید تا برایتان دعا کنند، زیرا دعای آنان با دعای فرشتگان برابری می کند، و هر کس شبی بیمار شود و آن را به خوشنودی بپذیرد، خداوند ثواب عبادت شصت سال را برایش بنویسد، پرسیدم: معنای پذیرفتن آن چیست؟فرمود:از مصیبتی که برایش پیش آمده نزد کسی شکایت نکند.

عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : عُودُوا مَرْضَاكُمْ وَ سَلُوا أَنْ يَدْعُوا اَللَّهَ لَكُمْ فَإِنَّ دُعَاءَهُمْ يَعْدِلُ دُعَاءَ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ مَنْ مَرِضَ لَيْلَة فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا وَ أَدَّى شُكْرَهَا إِلَى اَللَّهِ كَانَتْ كَعِبَادَةِ سِتِّينَ سَنَة قَالَ أَبِي قُلْتُ لَهُ مَا قَبُولُهَا قَالَ يَصْبِرُ عَلَيْهَا وَ لاَ يُخْبِرُ بِمَا كَانَ فِيهَا فَإِذَا أَصْبَحَ حَمِدَ اَللَّهَ عَلَى مَا كَانَ فِيهَا .

امام باقر علیه السّلام فرمود:به عیادت بیمارانتان بروید و از آنان بخواهید تا برایتان دعا کنند، زیرا دعای آنان با دعای فرشتگان برابر است، هر کس شبی مریض شود و آن را به خوشنودی بپذیرد و شکرش را بجا آورد، این شکر معادل با شصت سال عبادت است. راوی گوید:از امام پرسیدم:معنای قبولش چیست؟فرمود:بر آن صبر کند، و کسی را به گرفتاریش خبر ندهد، و هر گاه شبش را به صبح رساند خدا را بر آنچه مبتلایش بوده سپاس گوید.

كُنْتُ عِنْدَ أَبِي مَنْصُورٍ اَلْمُتَطَبِّبِ فَقَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِي قَالَ كُنْتُ أَنَا وَ اِبْنُ أَبِي اَلْعَوْجَاءِ وَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْمُقَفَّعِ فِي اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرَامِ فَقَالَ اِبْنُ اَلْمُقَفَّعِ تَرَوْنَ هَذَا اَلْخَلْقَ وَ أَوْمَأَ بِيَدِهِ إِلَى مَوْضِعِ اَلطَّوَافِ مَا مِنْهُمْ أَحَدٌ أُوجِبُ لَهُ اِسْمَ اَلْإِنْسَانِيَّةِ إِلاَّ ذَلِكَ اَلشَّيْخُ اَلْجَالِسُ يَعْنِي أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع فَأَمَّا اَلْبَاقُونَ فَرَعَاعٌ وَ بَهَائِمُ فَقَالَ لَهُ اِبْنُ أَبِي اَلْعَوْجَاءِ وَ كَيْفَ أَوْجَبْتَ هَذَا اَلاِسْمَ لِهَذَا اَلشَّيْخِ…

مردی گوید: من و ابن ابی العوجا و ابن مقفع در مسجد الحرام بودیم، ابن مقفع با دست اشاره بمحل طواف کرد و گفت: این مردم را که میبینی کسی از ایشان را شایسته نام انسانیت نمیدانم مگر آن شیخ نشسته-مقصودش امام صادق(ع)بود-اما دیگران ناکسانند و چهارپایان؛ ابن ابی العوجا گفت: چگونه این نام را تنها شایان این شیخ دانی گفت: برای اینکه آنچه را نزد او دیدم از علم و کیاست نزد آنها نیافتم ابن ابی العوجا گفت: لازمست گفته ات را در باره او بیازمایم، ابن مقفع گفت: این کار مکن که میترسم عقیده ات را فاسد کند -گفت: نظر تو این نیست بلکه میترسی نظرت نسبت بمقام شامخی که برای او توصیف کردی نزد من سست شود، ابن مقفع گفت: چون چنین گمانی بمن بری برخیز و نزد او برو و تا توانی خود را از لغزش نگهدار و مهار از دست مده که ترا در…

مَنْ أَصَابَهُ مَرَضٌ أَوْ شِدَّةٌ وَ لَمْ يَقْرَأْ فِي مَرَضِهِ أَوْ شِدَّتِهِ بِ قُلْ هُوَ اَللّهُ أَحَدٌ ثُمَّ مَاتَ فِي مَرَضِهِ أَوْ فِي تِلْكَ اَلشِّدَّةِ اَلَّتِي نَزَلَتْ بِهِ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ اَلنَّارِ .

امام صادق علیه السلام فرمود: هر که را بیماری یا سختی رسد و آنگاه سوره توحید را تلاوت نکند، سپس در آن بیماری یا سختی که به او رسیده درگذرد؛ از دوزخیان باشد.

كُنْتُ عِنْدَ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع فَذَكَرُوا اَلْوَجَعَ فَقَالَ دَاوُوا مَرْضَاكُمْ بِالصَّدَقَةِ وَ مَا عَلَى أَحَدِكُمْ أَنْ يَتَصَدَّقَ بِقُوتِ يَوْمِهِ إِنَّ مَلَكَ اَلْمَوْتِ يُرْفَعُ إِلَيْهِ اَلصَّكُّ بِقَبْضِ رُوحِ اَلْعَبْدِ فَيَتَصَدَّقُ فَيُقَالُ لَهُ رُدَّ عَلَيْهِ اَلصَّكَّ .

معاذ بن مسلم گوید: نزد امام صادق علیه السلام بودم که از بیماری سخن به میان آمد. امام علیه السلام فرمود: بیماران خویش را با صدقه درمان کنید و چه می شود که خوراک یک روز خود را صدقه دهید؟ به راستی، فرشته مرگ را فرمان جان ستانی از بنده ای داده می شود، پس آن بنده صدقه می دهد و فرشته مرگ را گفته می شود: آن فرمان بازگردانده شد.

فِي سُؤْرِ اَلْمُؤْمِنِ شِفَاءٌ مِنْ سَبْعِينَ دَاءً.

امام صادق علیه السلام فرمود: نیم خورده مومن درمان هفتاد بیماری است.

مَنْ لَمْ يَسْتَحْيِ مِنْ طَلَبِ اَلْمَعَاشِ خَفَّتْ مَئُونَتُهُ وَ رَخِيَ بَالُهُ وَ نُعِّمَ عِيَالُهُ وَ مَنْ زَهِدَ فِي اَلدُّنْيَا أَنْبَتَ اَللَّهُ اَلْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ اِنْطَلَقَ بِهَا لِسَانُهُ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبَ اَلدُّنْيَا دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَخْرَجَهُ مِنْهَا سَالِماً إِلَى دَارِ اَلسَّلاَمِ.

هر که از به دست آوردن خرج زندگی شرم نکند هزینه اش آسان به دست آید و آسوده خاطر گردد و خانواده اش به فراخی روزی دست یابند و هر که در دنیا پارسایی و زهد پیشه کند خداوند حکمت را در دلش پایدار کند و زبانش را به آن گویا سازد و او را به عیب های دنیا و بیماری ها و درمان های آن بینا نماید و او را با سلامتی از این سرای، به بهشت راهی کند.

قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع عَلِّمْنِي دُعَاءً أَسْتَنْزِلُ بِهِ اَلرِّزْقَ فَقَالَ لِي خُذْ مِنْ شَارِبِكَ وَ أَظْفَارِكَ وَ لْيَكُنْ ذَلِكَ فِي يَوْمِ اَلْجُمُعَةِ .

ابی کهمس گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: مرا دعایی بیاموز که به سبب آن جویای روزی شوم. امام علیه السلام به من فرمود: سبیل و ناخن های خود را کوتاه کن، ولی این کار در روز جمعه باشد. شیخ صدوق، گردآورنده این کتاب، گوید: پدرم رحمه الله علیه در یکی از سفارش های خویش به من فرمود: ناخن هایت را بگیر و سبیل خود را کوتاه کن و از انگشت کوچک دست راست آغاز کن و آن هنگام که بر آن شدی که ناخن ها را بگیری یا سبیل خود را کوتاه کنی بگو: «بسم الله و بالله و علی مله رسول الله صلی الله علیه و آله»؛ چرا که هر که این گونه کند، خداوند برای هر چیده ناخن و سبیل پاداش آزاد نمودن بنده ای بنویسد و بیمار نشود جز بیماری ای که با آن بیماری جان سپارد