قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْهُ عَنْ أَبِيهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : عُودُوا مَرْضَاكُمْ وَ سَلُوا أَنْ يَدْعُوا اَللَّهَ لَكُمْ فَإِنَّ دُعَاءَهُمْ يَعْدِلُ دُعَاءَ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ مَنْ مَرِضَ لَيْلَة فَقَبِلَهَا بِقَبُولِهَا وَ أَدَّى شُكْرَهَا إِلَى اَللَّهِ كَانَتْ كَعِبَادَةِ سِتِّينَ سَنَة قَالَ أَبِي قُلْتُ لَهُ مَا قَبُولُهَا قَالَ يَصْبِرُ عَلَيْهَا وَ لاَ يُخْبِرُ بِمَا كَانَ فِيهَا فَإِذَا أَصْبَحَ حَمِدَ اَللَّهَ عَلَى مَا كَانَ فِيهَا .
امام باقر علیه السّلام فرمود:به عیادت بیمارانتان بروید و از آنان بخواهید تا برایتان دعا کنند، زیرا دعای آنان با دعای فرشتگان برابر است، هر کس شبی مریض شود و آن را به خوشنودی بپذیرد و شکرش را بجا آورد، این شکر معادل با شصت سال عبادت است. راوی گوید:از امام پرسیدم:معنای قبولش چیست؟فرمود:بر آن صبر کند، و کسی را به گرفتاریش خبر ندهد، و هر گاه شبش را به صبح رساند خدا را بر آنچه مبتلایش بوده سپاس گوید.