امام جعفر صادق (علیه السلام)
مَنْ هَمَّ بِالسَّيِّئَةِ فَلاَ يَعْمَلْهَا فَلاَ يُؤَاخِذُهُ اَلرَّبُّ فَإِنَّهُ رُبَّمَا عَمِلَ اَلسَّيِّئَةَ فَيَرَاهُ اَلرَّبُّ عَزَّ وَ جَلَّ فَيَقُولُ وَ عِزَّتِي وَ جَلاَلِي لاَ أَغْفِرُ لَهُ أَبَداً.
هر که آهنگ گناهی کند نباید انجامش دهد؛ زیرا به راستی، گاهی بنده گناهی می کند و پروردگار گرامی و بزرگ او را دیده و می فرماید: به بزرگی و شکوهم سوگند که هرگز او را نبخشایم.
قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ اَلْمُؤْمِنُ رَحْمَةٌ عَلَى اَلْمُؤْمِنِ فَقَالَ نَعَمْ فَقُلْتُ وَ كَيْفَ ذَلِكَ فَقَالَ أَيُّمَا مُؤْمِنٍ أَتَاهُ أَخُوهُ فِي حَاجَةٍ فَإِنَّمَا ذَلِكَ رَحْمَةٌ سَاقَهَا اَللَّهُ إِلَيْهِ وَ سَبَّبَهَا لَهُ فَإِنْ قَضَى حَاجَةً كَانَ قَدْ قَبِلَ اَلرَّحْمَةَ لِقَبُولِهَا وَ إِنْ رَدَّهُ عَنْ حَاجَتِهِ وَ هُوَ يَقْدِرُ عَلَى قَضَائِهَا فَإِنَّمَا رَدَّ عَنْ نَفْسِهِ اَلرَّحْمَةَ اَلَّتِي سَاقَهَا اَللَّهُ إِلَيْهِ وَ سَبَّبَهَا لَهُ وَ ذُخِرَتِ اَلرَّحْمَةُ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ فَيَكُونُ اَلْمَرْدُودُ عَنْ حَاجَتِهِ هُوَ اَلْحَاكِمُ فِيهَا إِنْ شَاءَ صَرَفَهَا…
اسماعیل بن عمار صیرفی گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: فدایت شوم آیا مومن برای مومن رحمت است؟ فرمود: آری. عرض کردم: چگونه؟ فرمود: هر مومنی که برادرش برای حاجتی به سراغش رود همانا این رحمتی است که خداوند برایش فرستاده و فراهم آورده است؛ پس اگر حاجتش را برآورد بی گمان با برآوردن آن، رحمت الهی را پذیرفته است و چون با وجود توانایی بر برآوردن حاجتش آن را 28 - 1 برنیاورد بی تردید رحمتی را که پروردگار برایش فرستاده و فراهم آورده نپذیرفته است و آن رحمت تا روز رستاخیز ذخیره می گردد و در آن روز مومنی که حاجتش برآورده نشده در باره آن رحمت تصمیم می گیرد، اگر خواهد خود آن را بر می گیرد و یا به دیگری می دهد. ای اسماعیل پس در این صورت که او در روز رستاخیز در باره آن رحمت خدای گرامی و بزرگ تصمیم…
مَنْ مَشَى فِي حَاجَةِ أَخِيهِ اَلْمُسْلِمِ وَ لَمْ يُنَاصِحْهُ فِيهَا كَانَ كَمَنْ خَانَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ كَانَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ خَصْمَهُ.
کیفر آن کس که برای حاجت برادر مومنش خالصانه و پاکدلانه گام بر ندارد 1-. . . امام صادق علیه السلام فرمود: هر که برای حاجت برادر مومنش خالصانه و پاکدلانه گام بر ندارد همچون کسی باشد که بر خدا و پیامبرش خیانت ورزیده است و خدای گرامی و بزرگ دشمن او خواهد بود.
أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِنَا اِسْتَعَانَ بِهِ رَجُلٌ مِنْ إِخْوَانِهِ فِي حَاجَةٍ فَلَمْ يُبَالِغْ فِيهَا بِكُلِّ جُهْدِهِ فَقَدْ خَانَ اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ أَبُو بَصِيرٍ قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع مَا تَعْنِي بِقَوْلِكَ وَ اَلْمُؤْمِنِينَ قَالَ مِنْ لَدُنْ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع إِلَى آخِرِهِمْ .
ابو بصیر گوید: شنیدم که امام صادق علیه السلام فرمود: هر یک از یاران ما که برادرش در حاجتی از او یاری خواهد و او تمام تلاشش را به کار نگیرد بی گمان بر خدا و پیامبرش و مومنین خیانت ورزیده است. عرض کردم: منظور شما از«مومنین» چه کسانی هستند؟ فرمود: از امیر مومنان صلوات الله علیه گرفته تا آخرین نفر آنان.
أَيُّمَا رَجُلٍ مِنْ شِيعَتِنَا أَتَاهُ رَجُلٌ مِنْ إِخْوَانِنَا فَاسْتَعَانَ بِهِ فِي حَاجَةٍ فَلَمْ يُعِنْهُ وَ هُوَ يَقْدِرُ اِبْتَلاَهُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِأَنْ يَقْضِيَ حَوَائِجَ عَدُوٍّ مِنْ أَعْدَائِنَا يُعَذِّبُهُ اَللَّهُ عَلَيْهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
هر مردی از شیعیان ما که یکی از برادرانش از او در حاجتی یاری خواهد و او با وجود توانایی، او را یاری نرساند خدای گرامی و بزرگ او را به برآوردن خواسته های یکی از دشمنان ما گرفتار سازد و خداوند او را بر آن کار در روز رستاخیز عذاب کند.
مَنْ بَخِلَ بِمَعُونَةِ أَخِيهِ اَلْمُسْلِمِ وَ اَلْقِيَامِ لَهُ فِي حَاجَتِهِ اُبْتُلِيَ بِمَعُونَةِ مَنْ يَأْثَمُ وَ لاَ يُؤْجَرُ.
امام باقر علیه السلام فرمود: هر که در یاری رساندن برادر مسلمانش و پرداختن به حاجتش بخل ورزد به یاری رساندن کسی که یاری او گناه است و پاداشی ندارد گرفتار آید.
إِذَا أَخَذَ اَلْقَوْمُ فِي مَعْصِيَةِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَإِنْ كَانُوا رُكْبَاناً كَانُوا مِنْ خَيْلِ إِبْلِيسَ وَ إِنْ كَانُوا رَجَّالَةً كَانُوا مِنْ رَجَّالَتِهِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: آنگاه که مردم به نافرمانی خدای گرامی و بزرگ دست آلایند اگر سواره باشند از سواره نظام لشکر ابلیس هستند و چنانچه پیاده باشند از پیاده نظام لشکر اویند.
إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ بَعَثَ نَبِيّاً إِلَى قَوْمٍ فَأَوْحَى اَللَّهُ إِلَيْهِ قُلْ لِقَوْمِكَ إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِ قَرْيَةٍ وَ لاَ أَهْلِ بَيْتٍ كَانُوا عَلَى طَاعَتِي فَأَصَابَهُمْ فِيهَا شَرٌّ فَانْقَلَبُوا عَمَّا أُحِبُّ إِلَى مَا أَكْرَهُ إِلاَّ تَحَوَّلْتُ لَهُمْ عَمَّا يُحِبُّونَ إِلَى مَا يَكْرَهُونَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا خدای گرامی و بزرگ پیامبری را بر قومش فرستاد و به او وحی نمود که به قوم خویش بگو: به راستی، هیچ اهل شهر و خاندانی نباشند که فرمانم را برند و در این راه، ناخوشایندی و سختی به آنان رسد و آنگاه از آنچه دوست دارم به آنچه خوش ندارم روی آورند جز آنکه من نیز از آنچه آنان دوست دارند روی تافته و به آنچه خوش ندارند روی آورم.
مَنْ رَوَّعَ مُؤْمِناً بِسُلْطَانٍ لِيُصِيبَهُ مِنْهُ مَكْرُوهاً فَلَمْ يصابه يصيبه يُصِبْهُ فَهُوَ فِي اَلنَّارِ وَ مَنْ رَوَّعَ بِسُلْطَانٍ لِيُصِيبَهُ مِنْهُ مَكْرُوهاً فَأَصَابَهُ فَهُوَ مَعَ فِرْعَوْنَ وَ إِنَّ فِرْعَوْنَ فِي اَلنَّارِ .
هر که مومنی را از آزار سلطه گری بترساند ولی آزار و آسیبی به آن مومن نرسد آن ترساننده، در دوزخ خواهد بود و اگر مومنی را از آزار سلطه گری بترساند و او را آزاری برسد آن ترساننده همراه فرعون و آل فرعون در دوزخ خواهد بود.
إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَيْنَ اَلصُّدُودُ لِأَوْلِيَائِي فَيَقُومُ قَوْمٌ لَيْسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ قَالَ فَيُقَالُ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ آذَوُا اَلْمُؤْمِنِينَ وَ نَصَبُوا لَهُمْ وَ عَانَدُوهُمْ وَ عَنَّفُوهُمْ فِي دِينِهِمْ قَالَ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع كَانُوا وَ اَللَّهِ لاَ يَقُولُونَ بِقَوْلِهِمْ وَ لَكِنَّهُمْ حَبَسُوا حُقُوقَهُمْ وَ أَذَاعُوا عَلَيْهِمْ سِرَّهُمْ.
چون روز رستاخیز فرارسد نداگری ندا در دهد: کجایند ستیزندگان با دوستان من؟ پس گروهی که گوشتی در صورت های آنان نیست برمی خیزند و آنگاه آن نداگر می گوید: اینان کسانی هستند که مومنان را می آزردند و با آنان ستیزه می کردند و دشمنی می ورزیدند و به سبب دینشان آنان را سرزنش می نمودند، پس آنگاه دستور داده می شود که آنان را به دوزخ برند. آنگاه امام صادق علیه السلام فرمود: به خدا سوگند که اینان در سخن با مومنان همصدا و همراه بودند ولی حقوق آنان را بازداشته و نمی پرداختند و اسرارشان را فاش می ساختند
كَانَ رَجُلٌ فِي اَلزَّمَنِ اَلْأَوَّلِ طَلَبَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَطَلَبَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ يَقْدِرْ عَلَيْهَا فَأَتَاهُ اَلشَّيْطَانُ فَقَالَ يَا هَذَا إِنَّكَ قَدْ طَلَبْتَ اَلدُّنْيَا مِنْ حَلاَلٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا وَ طَلَبْتَهَا مِنْ حَرَامٍ فَلَمْ تَقْدِرْ عَلَيْهَا أَ فَلاَ أَدُلُّكَ عَلَى شَيْ ءٍ يَكْثُرُ بِهِ مَالُكَ وَ دُنْيَاكَ وَ تَكْثُرُ بِهِ تَبِعَتُكَ قَالَ بَلَى قَالَ تَبْتَدِعُ دِيناً وَ تَدْعُو إِلَيْهِ اَلنَّاسَ فَفَعَلَ فَاسْتَجَابَ لَهُ اَلنَّاسُ وَ أَطَاعُوهُ وَ أَصَابَ مِنَ اَلدُّنْيَا ثُمَّ إِنَّهُ فَكَّرَ فَقَالَ بِئْسَ مَا…
در روزگاران پیشین مردی بود که می خواست دنیا را از راه حلال بجوید و به دست آورد ولی نتوانست، پس آنگاه از راه حرام جویای دنیا شد تا آن را به دست آورد ولی باز هم نتوانست، پس شیطان نزد او آمد و گفت: ای مرد همانا تو از راه حلال جویای دنیا شدی و نتوانستی بر آن دست یابی و نیز از راه حرام جویای دنیا شدی ولی باز هم نتوانستی آن را به دست آوری. آیا می خواهی تو را به چیزی رهنمون سازم که دارایی ات فزونی گیرد و دنیایت سامان یابد و پیروانت بسیار شوند؟ گفت: آری. شیطان گفت: آیینی ساختگی پدید آور و مردمان را به آن فراخوان. آن مرد نیز چنین کرد و مردمان آیینش را پذیرفتند و فرمانبردارش شدند و او به دنیا دست یافت، پس از چندی به فکر فرو رفت و آنگاه با خویش گفت: کار بدی کردم که آیینی نو پدید آوردم و مردم را به آن…
مَنْ مَشَى إِلَى صَاحِبِ بِدْعَةٍ فَوَقَّرَهُ فَقَدْ مَشَى فِي هَدْمِ اَلْإِسْلاَمِ .
امام صادق از پدرش علیهما السلام روایت نموده که امام علی علیه السلام فرمود: هر که به سوی بدعتگزار گام بردارد و بر او احترام گذارد بی گمان در راه نابودی اسلام گام برداشته است.
