قال الإمام الصادق عليه السلام:
إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ نَادَى مُنَادٍ أَيْنَ اَلصُّدُودُ لِأَوْلِيَائِي فَيَقُومُ قَوْمٌ لَيْسَ عَلَى وُجُوهِهِمْ لَحْمٌ قَالَ فَيُقَالُ هَؤُلاَءِ اَلَّذِينَ آذَوُا اَلْمُؤْمِنِينَ وَ نَصَبُوا لَهُمْ وَ عَانَدُوهُمْ وَ عَنَّفُوهُمْ فِي دِينِهِمْ قَالَ ثُمَّ يُؤْمَرُ بِهِمْ إِلَى جَهَنَّمَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع كَانُوا وَ اَللَّهِ لاَ يَقُولُونَ بِقَوْلِهِمْ وَ لَكِنَّهُمْ حَبَسُوا حُقُوقَهُمْ وَ أَذَاعُوا عَلَيْهِمْ سِرَّهُمْ.
چون روز رستاخیز فرارسد نداگری ندا در دهد: کجایند ستیزندگان با دوستان من؟ پس گروهی که گوشتی در صورت های آنان نیست برمی خیزند و آنگاه آن نداگر می گوید: اینان کسانی هستند که مومنان را می آزردند و با آنان ستیزه می کردند و دشمنی می ورزیدند و به سبب دینشان آنان را سرزنش می نمودند، پس آنگاه دستور داده می شود که آنان را به دوزخ برند. آنگاه امام صادق علیه السلام فرمود: به خدا سوگند که اینان در سخن با مومنان همصدا و همراه بودند ولی حقوق آنان را بازداشته و نمی پرداختند و اسرارشان را فاش می ساختند