مَنْ لَمْ يَسْتَحْيِ مِنْ طَلَبِ اَلْمَعَاشِ خَفَّتْ مَئُونَتُهُ وَ رَخِيَ بَالُهُ وَ نُعِّمَ عِيَالُهُ وَ مَنْ زَهِدَ فِي اَلدُّنْيَا أَنْبَتَ اَللَّهُ اَلْحِكْمَةَ فِي قَلْبِهِ وَ اِنْطَلَقَ بِهَا لِسَانُهُ وَ بَصَّرَهُ عُيُوبَ اَلدُّنْيَا دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَخْرَجَهُ مِنْهَا سَالِماً إِلَى دَارِ اَلسَّلاَمِ.
هر که از به دست آوردن خرج زندگی شرم نکند هزینه اش آسان به دست آید و آسوده خاطر گردد و خانواده اش به فراخی روزی دست یابند و هر که در دنیا پارسایی و زهد پیشه کند خداوند حکمت را در دلش پایدار کند و زبانش را به آن گویا سازد و او را به عیب های دنیا و بیماری ها و درمان های آن بینا نماید و او را با سلامتی از این سرای، به بهشت راهی کند.
مَا مِنْ شَيْ ءٍ إِلاَّ وَ لَهُ كَيْلٌ وَ وَزْنٌ إِلاَّ اَلدُّمُوعَ فَإِنَّ اَلْقَطْرَةَ مِنْهَا تُطْفِئُ بِحَاراً مِنْ نَارٍ وَ إِذَا اِغْرَوْرَقَتِ اَلْعَيْنُ بِمَائِهَا لَمْ يَرْهَقْ وَجْهَهُ قَتَرٌ وَ لا ذِلَّةٌ َإِذَا فَاضَتْ حَرَّمَهُ اَللَّهُ عَلَى اَلنَّارِ وَ لَوْ أَنَّ بَاكِياً بَكَى فِي أُمَّةٍ لَرُحِمُوا.
هر چیزی دارای پیمانه و وزنی است جز اشک ها که بی تردید قطره ای اشک، دریایی از آتش را خاموش کند و آن هنگام که چشمی پر از اشک شود ناداری و خواری بر آن رخسار ننشیند، پس چون اشک جاری شد خداوند او را بر آتش دوزخ حرام کند و اگر یک نفر در میان امتی بگرید بی گمان همه آن امت به رحمت الهی دست یابند.
إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى ضَمِنَ لِلْمُؤْمِنِ ضَمَاناً قَالَ قُلْتُ وَ مَا هُوَ قَالَ ضَمِنَ لَهُ إِنْ هُوَ أَقَرَّ لَهُ بِالرُّبُوبِيَّةِ وَ لِمُحَمَّدٍ ص بِالنُّبُوَّةِ وَ لِعَلِيٍّ ع بِالْإِمَامَةِ وَ أَدَّى مَا اِفْتَرَضَ اَللَّهُ عَلَيْهِ أَنْ يُسْكِنَهُ فِي جِوَارِهِ وَ لَمْ يَحْتَجِبْ عَنْهُ قَالَ قُلْتُ فَهَذِهِ وَ اَللَّهِ اَلْكَرَامَةُ اَلَّتِي لاَ يُشْبِهُهَا كَرَامَةٌ وَ هِيَ كَرَامَةُ اَلْآدَمِيِّينَ قَالَ ثُمَّ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع اِعْمَلُوا قَلِيلاً تَنَعَّمُوا كَثِيراً .
مفضل بن عمر گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، خدای فرازمند چیزی را برای مومن بر عهده گرفته است. عرض کردم: آن چه باشد؟ امام علیه السلام فرمود: اگر مومن به پروردگاری خداوند و پیامبری حضرت محمد صلی الله علیه و آله و پیشوایی امام علی علیه السلام اقرار کند و آنچه را که خداوند بر او واجب نموده به جا آورد، خداوند تعهد نموده که او را در پناه خویش جای دهد و خویشتن را از او در پرده نگاه ندارد. عرض کردم: به خدا سوگند که این بزرگی و بخشندگی ای باشد که همانند بزرگی آدمیان نیست. راوی در ادامه گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: کردار اندکی انجام دهید و نعمت فراوانی به دست آرید
مَنْ قَصَّ أَظَافِيرَهُ يَوْمَ اَلْخَمِيسِ وَ تَرَكَ وَاحِدَةً لِيَوْمِ اَلْجُمُعَةِ نَفَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَنْهُ اَلْفَقْرَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: هر که ناخن هایش را در روز پنج شنبه کوتاه کند و یکی را برای روز جمعه باقی گذارد، خدای گرامی و بزرگ او را از تهیدستی دور بدارد.
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع عَلِّمْنِي دُعَاءً أَسْتَنْزِلُ بِهِ اَلرِّزْقَ فَقَالَ لِي خُذْ مِنْ شَارِبِكَ وَ أَظْفَارِكَ وَ لْيَكُنْ ذَلِكَ فِي يَوْمِ اَلْجُمُعَةِ .
ابی کهمس گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: مرا دعایی بیاموز که به سبب آن جویای روزی شوم. امام علیه السلام به من فرمود: سبیل و ناخن های خود را کوتاه کن، ولی این کار در روز جمعه باشد. شیخ صدوق، گردآورنده این کتاب، گوید: پدرم رحمه الله علیه در یکی از سفارش های خویش به من فرمود: ناخن هایت را بگیر و سبیل خود را کوتاه کن و از انگشت کوچک دست راست آغاز کن و آن هنگام که بر آن شدی که ناخن ها را بگیری یا سبیل خود را کوتاه کنی بگو: «بسم الله و بالله و علی مله رسول الله صلی الله علیه و آله»؛ چرا که هر که این گونه کند، خداوند برای هر چیده ناخن و سبیل پاداش آزاد نمودن بنده ای بنویسد و بیمار نشود جز بیماری ای که با آن بیماری جان سپارد
دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع وَ عَلَيَّ نَعْلٌ بَيْضَاءُ فَقَالَ يَا سَدِيرُ مَا هَذِهِ اَلنَّعْلُ أَخَذْتَهَا عَلَى عِلْمٍ فَقُلْتُ لاَ وَ اَللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ مَنْ دَخَلَ اَلسُّوقَ قَاصِداً لِشِرَاءِ نَعْلٍ بَيْضَاءَ لَمْ يُبْلِهَا حَتَّى يَكْتَسِبَ مَالاً مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ َالَ وَ أَخْبَرَنِي أَبُو نُعَيْمٍ أَنَّ سَدِيراً أَخْبَرَ أَنَّهُ لَمْ يُبْلِ تِلْكَ اَلنَّعْلَ حَتَّى اِكْتَسَبَ مِائَةَ دِينَارٍ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبْ .
سدیر صیرفی گوید: در حالی که نعلین سفیدی به پا داشتم به خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم. امام علیه السلام به من فرمود: ای سدیر این چه نعلینی است؟ آیا با آگاهی از ویژگی آن ، آن را پوشیده ای؟ عرض کردم: فدایت شوم نه به خدا پس امام علیه السلام فرمود: هر که به قصد خریدن نعلین سفید وارد بازار شود، آن کفش کهنه نشود جز آنکه از جایی که نپندارد ثروتی به دست آرد. سدیر گوید: آن نعلین کهنه نشد تا آنگاه که صد سکه طلا از جایی که نمی پنداشتم به دست آوردم
أَنَّهُ جَاءَهُ رَجُلٌ فَشَكَا إِلَيْهِ اَلْحَاجَةَ فَأَفْرَطَ فِي اَلشِّكَايَةِ حَتَّى كَادَ أَنْ يَشْكُوَ اَلْجُوعَ فَقَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع يَا هَذَا أَ تُصَلِّي بِاللَّيْلِ قَالَ فَقَالَ اَلرَّجُلُ نَعَمْ قَالَ فَالْتَفَتَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع إِلَى صَاحِبِهِ فَقَالَ كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُصَلِّي بِاللَّيْلِ وَ يَجُوعُ بِالنَّهَارِ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ ضَمِنَ بِصَلاَةِ اَللَّيْلِ قُوتَ اَلنَّهَارِ .
از امام صادق علیه السلام روایت شده که مردی نزد امام علیه السلام آمد و از تهیدستی زبان به گله گشود و گله از حد گذراند تا آنجا که نزدیک بود از گرسنگی نیز گله کند. امام صادق علیه السلام به او فرمود: ای مرد آیا نماز شب می خوانی؟ عرض کرد: آری. امام علیه السلام به همراهش رو نموده و فرمود: آن کس که می پندارد اگر در نیمه شب نماز بگزارد، هنگام روز گرسنه می ماند دروغ می بافد. به راستی که خدای گرامی و بزرگ با نماز شب روزی روز را بر عهده گرفته است.
مَنْ صَامَ يَوْماً فِي اَلْحَرِّ فَأَصَابَهُ ظَمَأٌ وَكَّلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ أَلْفَ مَلَكٍ يَمْسَحُونَ وَجْهَهُ وَ يُبَشِّرُونَهُ حَتَّى إِذَا أَفْطَرَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَا أَطْيَبَ رِيحَكَ وَ رَوْحَكَ مَلاَئِكَتِي اِشْهَدُوا أَنِّي قَدْ غَفَرْتُ لَهُ.
هر که یک روز در گرما روزه بدارد و تشنگی به او روی آورد، خدای گرامی و بزرگ هزار فرشته را بر او بگمارد که بر رخسارش دست کشند و او را مژده دهند تا آن هنگام که افطار کند؛ خدای گرامی و بزرگ فرماید: چه بوی خوشی داری ای فرشتگانم شمایان را گواه می گیرم که به راستی او را آمرزیدم
إِنَّ اَلرَّجُلَ لَيَخْرُجُ إِلَى قَبْرِ اَلْحُسَيْنِ ع فَلَهُ إِذَا خَرَجَ مِنْ أَهْلِهِ بِأَوَّلِ خُطْوَةٍ مَغْفِرَةٌ لِذُنُوبِهِ ثُمَّ لَمْ يَزَلْ يُقَدَّسُ بِكُلِّ خُطْوَةٍ حَتَّى يَأْتِيَهُ فَإِذَا أَتَاهُ نَاجَاهُ اَللَّهُ فَقَالَ عَبْدِي سَلْنِي أُعْطِكَ اُدْعُنِي أُجِبْكَ اُطْلُبْ مِنِّي أُعْطِكَ سَلْنِي حَاجَتَكَ أَقْضِهَا لَكَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع وَ حَقٌّ عَلَى اَللَّهِ أَنْ يُعْطِيَ مَا بَذَلَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، چون مرد از منزلش به سوی مزار امام حسین علیه السلام درآید، آنگاه که از نزد خانواده اش راهی شود و نخستین گام را بردارد به بخشودگی از گناهان خویش دست یابد و پیوسته به هر گام سپاری پاک گردد تا به مزار امام حسین علیه السلام رسد و چون به آنجا رسید، خدا او را نجوی کنان فرماید: ای بنده من از من بخواه تا تو را عطا کنم؛ مرا بخوان تا تو را پاسخ گویم؛ از من درخواست نما تا به تو ببخشایم، خواسته ات را بخواه تا برآورده گردانم. راوی در ادامه گوید که امام صادق علیه السلام فرمود: بر عهده خداوند است که آنچه وعده نموده ارزانی فرماید.
إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَهْبَطَ مَلَكاً إِلَى اَلْأَرْضِ فَلَبِثَ فِيهَا دَهْراً طَوِيلاً ثُمَّ عَرَجَ إِلَى اَلسَّمَاءِ فَقِيلَ لَهُ مَا رَأَيْتَ فَقَالَ رَأَيْتُ عَجَائِبَ كَثِيرَةً وَ أَعْجَبُ مَا رَأَيْتُ أَنِّي رَأَيْتُ عَبْداً مُتَقَلِّباً فِي نِعْمَتِكَ يَأْكُلُ رِزْقَكَ وَ يَدَّعِي اَلرُّبُوبِيَّةَ فَعَجِبْتُ مِنْ جُرْأَتِهِ عَلَيْكَ وَ مِنْ حِلْمِكَ عَنْهُ فَقَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَمِنْ حِلْمِي عَجِبْتَ قَالَ نَعَمْ يَا رَبِّ قَالَ قَدْ أَمْهَلْتُهُ أَرْبَعَمِائَةِ سَنَةٍ لاَ يَضْرِبُ عَلَيْهِ عِرْقٌ وَ لاَ يُرِيدُ مِنَ اَلدُّنْيَا شَيْئاً إِلاَّ نَالَهُ وَ لاَ…
امام صادق علیه السلام فرمود: خدای تبارک و تعالی فرشته ای بر زمین فرو فرستاد و سالیانی دراز در زمین بود سپس بآسمان بالا رفت از وی سوال شد چه دیدی؟ گفت: کارهای شگفت آور بسیاری دیدم و از همه شگفت انگیزتر اینکه: بنده ای را دیدم غرق نعمتهای تو، روزی تو میخورد و ادعای خدایی میکرد از جراتش بر تو و بردباری تو بر او شگفتم آمد خدای عز و جل فرمود: از بردباری من در شگفت شدی؟ عرض کرد: بلی، فرمود: چهار صد سال آن بنده را مهلت دادم تا آنجا که حتی رگی از رگهای بدنش بر زیان او نجنبید و هر چه از دنیا خواست دسترسی بر آن پیدا کرد و از هضم هیچ خوردنی و آشامیدنی زیانی ندید.
ثَلاَثَةٌ هُمْ أَقْرَبُ اَلْخَلْقِ إِلَى اَللَّهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ حَتَّى يَفْرُغَ اَلنَّاسُ مِنَ اَلْحِسَابِ رَجُلٌ لَمْ تَدْعُهُ قُدْرَتُهُ فِي حَالِ غَضَبِهِ إِلَى أَنْ يَحِيفَ عَلَى مَنْ تَحْتَ يَدَيْهِ وَ رَجُلٌ مَشَى بَيْنَ اِثْنَيْنِ فَلَمْ يَمِلْ مَعَ أَحَدِهِمَا عَلَى اَلْآخَرِ بِشَعِيرَةٍ وَ رَجُلٌ قَالَ اَلْحَقَّ فِيمَا لَهُ وَ عَلَيْهِ.
امام صادق(ع)فرمود: سه کس در روز قیامت بیش از همه در جوار رحمت حق آرمیده اند تا مردم از حساب فارغ شوند: مردی که در حال خشم از قدرت خود بر علیه زیر دست استفاده نکند و مردیکه کار دو نفر بدست او بیفتد و دل بیکی ندهد که بر دیگری ضرر برساند و مردیکه در سود و زیان خود حق گو باشد.
ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ زَوَّجَهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْحُورِ اَلْعِينِ كَيْفَ يَشَاءُ كَظْمُ اَلْغَيْظِ وَ اَلصَّبْرُ عَلَى اَلسُّيُوفِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَجُلٌ أَشْرَفَ عَلَى مَالٍ حَرَامٍ فَتَرَكَهُ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.
امام صادق(ع)فرمود: هر کس سه صفت داشته باشد خداوند بدلخواه او از حوریان بهشت همسرش میدهد: خشم فرو بردن و در برابر شمشیرها در راه خدا شکیبا بودن و آنکه به مال حرامی دست یابد و برای رضای خدای عز و جل از آن بگذرد.
