صَحِبْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فِي طَرِيقِ مَكَّةَ مِنَ اَلْمَدِينَةِ فَنَزَلَ مَنْزِلاً يُقَالُ لَهُ عُسْفَانُ ثُمَّ مَرَرْنَا بِجَبَلٍ أَسْوَدَ عَلَى يَسَارِ اَلطَّرِيقِ وَحْشٍ فَقُلْتُ يَا اِبْنَ رَسُولِ اَللَّهِ مَا أَوْحَشَ هَذَا اَلْجَبَلَ مَا رَأَيْتُ فِي اَلطَّرِيقِ جَبَلاً مِثْلَهُ فَقَالَ يَا اِبْنَ كَثِيرٍ أَ تَدْرِي أَيُّ جَبَلٍ هَذَا هَذَا جَبَلٌ يُقَالُ لَهُ اَلْكَمَدُ وَ هُوَ عَلَى وادي وَادٍ مِنْ أَوْدِيَةِ جَهَنَّمَ فِيهِ قَتَلَةُ اَلْحُسَيْنِ ع اِسْتَوْدَعَهُمُ اَللَّهُ يَجْرِي مِنْ تَحْتِهِ مِيَاهُ جَهَنَّمَ مِنَ اَلْغِسْلِينِ وَ اَلصَّدِيدِ وَ اَلْحَمِيمِ وَ مَا يَخْرُجُ…
عبد الله بن بکر ارجانی گوید: با امام صادق علیه السلام در راه مدینه تا مکه همسفر بودم. در منزلگاهی که«عسفان»نام داشت فرود آمدیم و پس آنگاه حرکت کرده و به کوهی سیاه و هراسناک که در سمت چپ مسیر بود گذر کردیم. به امام علیه السلام عرض کردم: ای پسر پیامبر خدا، این کوه چه هراسناک است در راه کوهی مانند این ندیدم. امام علیه السلام فرمود: ای پسر بکر آیا می دانی این چه کوهی است؛ این کوه را«کمد»گویند که بر وادی ای از وادی های دوزخ قرار دارد و خداوند قاتلان پدرم حسین علیه السلام را در آن به بند کشیده است و آب های چرکین و خونابه و آب های جوشان و آنچه که از دوزخ درآید و چرک آبی که از فرج زنان زناکار در آید و آنچه که از آتش زبانه زننده و آتش درهم شکننده و«سقر»و«جحیم»و«هاویه»و «سعیر»در آید از زیر این کوه…
إِنَّ آلَ أَبِي سُفْيَانَ قَتَلُوا اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ع فَنَزَعَ اَللَّهُ مُلْكَهُمْ وَ قَتَلَ هِشَامٌ زَيْدَ بْنَ عَلِيٍّ فَنَزَعَ اَللَّهُ مُلْكَهُ وَ قَتَلَ اَلْوَلِيدُ يَحْيَى بْنَ زَيْدٍ فَنَزَعَ اَللَّهُ مُلْكَهُ عَلَى قَتْلِ ذُرِّيَّةِ رَسُولِ اَللَّهِ ص .
امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، آل ابی سفیان، حسین بن علی علیهما السلام را کشتند و خداوند حکومت آنان را برانداخت و هشام، زید بن علی را کشت و خداوند حکومتش را برانداخت و ولید، یحیی بن زید را کشت و خداوند حکومتش را به سبب کشتن فرزندان پیامبر خدا صلی الله علیه و آله برانداخت. لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنان باد
اَلْكِبْرِيَاءُ رِدَاءُ اَللَّهِ فَمَنْ نَازَعَهُ شَيْئاً مِنْ ذَلِكَ كَبَّهُ اَللَّهُ فِي اَلنَّارِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: بزرگی ردای خداست؛ پس هر که برای بدست آوردن چیزی از بزرگی، با خدا به ستیز برخیزد خداوند او را در دوزخ سرنگون کند.
ثَلاَثَةٌ لاَ يَنْظُرُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِمْ اَلثَّانِي عِطْفَهُ وَ اَلْمُسْبِلُ إِزَارَهُ خُيَلاَءَ وَ اَلْمُنَفِّقُ سِلْعَتَهُ بِالْأَيْمَانِ إِنَّ اَلْكِبْرِيَاءَ لِلَّهِ رَبِّ اَلْعَالَمِينَ.
امام صادق علیه السلام فرمود: سه کس باشند که خدای گرامی و بزرگ بر آنان نظر رحمت نیفکند: آنکه تکبر ورزد، آنکه از روی تکبر جامه اش را بر زمین کشد و آنکه کالایش را با سوگند به فروش رساند. به راستی، بزرگی از آن پروردگار جهانیان است.
لاَ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ مَنْ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ.
امام باقر و امام صادق علیهما السلام فرمودند: آنکه ذره ای تکبر در دلش باشد به بهشت درنیاید.
لاَ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ عَبْدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ كِبْرٍ وَ لاَ يَدْخُلُ اَلنَّارَ عَبْدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ ِنْ إِيمَانٍ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ اَلرَّجُلَ لَيَلْبَسُ اَلثَّوْبَ وَ يَرْكَبُ اَلدَّابَّةَ فَيَكَادُ يَعْرِفُ مِنْ نَفْسِهِ اَلْكِبْرَ قَالَ لَيْسَ ذَلِكَ بِكِبْرٍ إِنَّمَا اَلْكِبْرُ إِنْكَارُ اَلْحَقِّ وَ اَلْإِيمَانُ إِقْرَارٌ بِالْحَقِّ .
عبد الله بن طلحه گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: بنده ای که به اندازه دانه خردلی تکبر در دلش باشد به بهشت در نیاید و بنده ای که به اندازه دانه خردلی ایمان در دلش باشد به دوزخ در نیاید. عرض کردم: فدایت شوم همانا چون مرد جامه بر تن می کند و بر مرکب سوار می شود اندکی احساس تکبر می کند. امام علیه السلام فرمود: این کبر نیست. همانا کبر، انکار حق، و ایمان، اقرار به حق است.
إِنَّ فِي جَهَنَّمَ لواد لَوَادِياً لِلْمُتَكَبِّرِينَ يُقَالُ لَهُ سَقَرُ شَكَا إِلَى اَللَّهِ شِدَّةَ حَرِّهِ وَ سَأَلَهُ أَنْ يَأْذَنَ لَهُ أَنْ يَتَنَفَّسَ فَأَحْرَقَ جَهَنَّمَ .
امام صادق علیه السلام فرمود: به راستی، در دوزخ وادی ای برای تکبرورزان باشد که به آن«سقر»گویند. این وادی از شدت گرمایش به خدا گله کرد و از خدا خواست که اجازه دهد هرم شراره اش را پس دهد. خدا اجازه داد و آن وادی نفسی کشید و دوزخ را سوزاند.
إِنَّ اَلْمُتَكَبِّرِينَ يُجْعَلُونَ فِي صُورَةِ اَلذَّرِّ يَتَوَطَّأُ بِهِمُ اَلنَّاسُ حَتَّى يَفْرُغَ اَللَّهُ مِنَ اَلْحِسَابِ.
امام صادق علیه السلام فرمود: همانا تکبرورزان به شکل مورچه درآیند و مردم آنان را لگد مال کنند تا آنکه خداوند از حسابرسی بندگان فارغ شود.
اَلْجَبَّارُونَ أَبْعَدُ اَلنَّاسِ مِنَ اَللَّهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: گردن فرازان در روز رستاخیز دورترین مردم از خدای گرامی و بزرگ هستند.
أَيُّمَا نَاشٍ نَشَأَ فِي قَوْمِهِ ثُمَّ لَمْ يُؤَدَّبْ عَلَى مَعْصِيَتِهِ فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَوَّلُ مَا يُعَاقِبُهُمْ بِهِ أَنْ يَنْقُصَ مِنْ أَرْزَاقِهِمْ.
هر جوانی که در میان قوم خویش پرورش یابد و آنان او را به سبب گناهی که مرتکب شده ادب نکنند خدای گرامی و بزرگ نخستین کیفری که به آنان دهد این است که از روزی ایشان بکاهد.
ثَلاَثَةٌ يُعَذَّبُونَ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ مَنْ صَوَّرَ صُورَةً مِنَ اَلْحَيَوَانِ يُعَذَّبُ حَتَّى يَنْفُخَ فِيهَا وَ لَيْسَ بِنَافِخٍ فِيهَا وَ اَلَّذِي يَكْذِبُ فِي مَنَامِهِ يُعَذَّبُ حَتَّى يَعْقِدَ بَيْنَ شَعِيرَتَيْنِ وَ لَيْسَ بِعَاقِدِهِمَا وَ اَلْمُسْتَمِعُ مِنْ قَوْمٍ وَ هُمْ لَهُ كَارِهُونَ يُصَبُّ فِي أُذُنَيْهِ اَلْآنُكُ وَ هُوَ اَلْأُسْرُبُّ.
امام صادق علیه السلام فرمود: سه نفر در روز رستاخیز در عذاب باشند: آنکه تصویر حیوانی بکشد عذاب شود تا آنگاه که در آن تصویر روح بدمد و بی گمان نتواند که در آن، روح بدمد، و آنکه خوابی را به دروغ بازگو کند عذاب شود تا آنگاه که دو دانه جو را بر هم گره زند و بی تردید نتواند که آن دو را گره زند، و آنکه به گفتگوی گروهی گوش فرا دهد در حالی که آنان این کار را خوش ندارند، در گوش هایش سرب گداخته بریزند.
أُقْعِدَ رَجُلٌ مِنَ اَلْأَخْيَارِ فِي قَبْرِهِ قِيلَ لَهُ يَا أَبَا خَالِدٍ إِنَّا جَالِدُوكَ مِائَةَ جَلْدَةٍ مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ فَقَالَ لاَ أُطِيقُهَا فَلَمْ يَزَالُوا بِهِ حَتَّى اِنْتَهَوْا إِلَى جَلْدَةٍ وَاحِدَةٍ فَقَالُوا لَيْسَ مِنْهَا بُدٌّ فَقَالَ فِيمَا تَجْلِدُونِّي فِيهَا قَالُوا إِنَّكَ صَلَّيْتَ يَوْماً بِغَيْرِ وُضُوءٍ وَ مَرَرْتَ عَلَى ضَعِيفٍ فَلَمْ تَنْصُرْهُ قَالَ فجلده فَجَلَدُوهُ جَلْدَةً مِنْ عَذَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَامْتَلَأَ قَبْرُهُ نَاراً.
امام صادق علیه السلام فرمود: فرشتگان یکی از نیکوکاران را در گورش بنشانند و به او گویند: به عنوان عذاب الهی تو را باید صد تازیانه بزنیم. او گوید: طاقتش را ندارم؛ پس پیوسته از آن صد ضربه بکاهند تا به یک ضربه برسد و گویند: چاره دیگری نیست؛ این یک ضربه را باید بزنیم. او گوید: از چه رو می خواهید بر من تازیانه بزنید؟ آنان گویند: تو را از آن رو تازیانه می زنیم که روزی را بی وضو نماز گزاردی و بر ناتوانی گذر کردی و یاریش نکردی؛ پس تازیانه ای از عذاب الهی بر او زنند که گورش مملو از آتش شود.
