قال الإمام الصادق عليه السلام:
لاَ يَدْخُلُ اَلْجَنَّةَ عَبْدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ كِبْرٍ وَ لاَ يَدْخُلُ اَلنَّارَ عَبْدٌ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ ِنْ إِيمَانٍ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ اَلرَّجُلَ لَيَلْبَسُ اَلثَّوْبَ وَ يَرْكَبُ اَلدَّابَّةَ فَيَكَادُ يَعْرِفُ مِنْ نَفْسِهِ اَلْكِبْرَ قَالَ لَيْسَ ذَلِكَ بِكِبْرٍ إِنَّمَا اَلْكِبْرُ إِنْكَارُ اَلْحَقِّ وَ اَلْإِيمَانُ إِقْرَارٌ بِالْحَقِّ .
عبد الله بن طلحه گوید: امام صادق علیه السلام فرمود: بنده ای که به اندازه دانه خردلی تکبر در دلش باشد به بهشت در نیاید و بنده ای که به اندازه دانه خردلی ایمان در دلش باشد به دوزخ در نیاید. عرض کردم: فدایت شوم همانا چون مرد جامه بر تن می کند و بر مرکب سوار می شود اندکی احساس تکبر می کند. امام علیه السلام فرمود: این کبر نیست. همانا کبر، انکار حق، و ایمان، اقرار به حق است.