اَلْوَاجِبُ عَلَى كُلِّ مُؤْمِنٍ إِذَا كَانَ لَنَا شِيعَةً أَنْ يَقْرَأَ فِي لَيْلَةِ اَلْجُمُعَةِ بِالْجُمُعَةِ وَ سَبِّحِ اِسْمَ رَبِّكَ اَلْأَعْلَى وَ فِي صَلاَةِ اَلظُّهْرِ بِالْجُمُعَةِ وَ اَلْمُنَافِقِينَ فَإِذَا فَعَلَ ذَلِكَ فَكَأَنَّمَا يَعْمَلُ كَعَمَلِ رَسُولِ اَللَّهِ ص وَ كَانَ جَزَاؤُهُ وَ ثَوَابُهُ عَلَى اَللَّهِ اَلْجَنَّةَ .
از کارهای واجبی که بر عهده شیعه باورمند ماست این باشد که هنگام شب جمعه سوره جمعه و / سبح اسم ربک الاعلی / (سوره اعلی)را تلاوت کند و در نماز ظهر جمعه، سوره جمعه و منافقین را تلاوت نماید؛ پس چون چنین کند گویا که کرداری مانند کردار پیامبر خدا صلی الله علیه و آله را گزارده است و مزد و پاداشش بر خداوند، بهشت باشد
مَنْ قَرَأَ فِي يَوْمِهِ أَوْ لَيْلَتِهِ اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّك ثُمَّ مَاتَ فِي يَوْمِهِ أَوْ لَيْلَتِهِ مَاتَ شَهِيداً وَ بَعَثَهُ اَللَّهُ شَهِيداً وَ أَحْيَاهُ شَهِيداً وَ كَانَ كَمَنْ ضَرَبَ بِسَيْفِهِ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ مَعَ رَسُولِ اَللَّهِ ص .
هر که سوره «اقرا باسم ربک»(سوره علق)را در روز یا شب تلاوت کند، پس آنگاه در آن روز یا شب جان سپارد شهید در گذشته است و خداوند او را شهید برانگیزاند و شهید زنده گرداند و همانند آن کس باشد که همراه پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در راه خدا شمشیر زده است
مَنْ كَانَ قِرَاءَتُهُ إِنّا أَعْطَيْناكَ اَلْكَوْثَر فِي فَرَائِضِهِ وَ نَوَافِلِهِ سَقَاهُ اَللَّهُ مِنَ اَلْكَوْثَرِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ كَانَ مُحَدَّثُهُ عِنْدَ رَسُولِ اَللَّهِ ص فِي أَصْلِ طُوبَى .
هر که سوره «انا اعطیناک الکوثر»(سوره کوثر) را در نمازهای واجب و مستحب خود تلاوت کند خداوند او را در روز رستاخیز از حوض کوثر سیراب نماید و مجلس گفتگوی او با پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در زیر درخت طوبی باشد
مَنْ بَلَغَهُ شَيْ ءٌ مِنَ اَلثَّوَابِ عَلَى شَيْ ءٍ مِنْ خَيْرٍ فَعَمِلَهُ كَانَ لَهُ أَجْرُ ذَلِكَ وَ إِنْ كَانَ رَسُولُ اَللَّهِ ص لَمْ يَقُلْهُ.
هر که بر پاداش کار نیکی آگاهی یابد و به آن عمل نماید، آن ثواب و پاداش از آن اوست هر چند پیامبر خدا صلی الله علیه و آله آن را نفرموده باشد
كُنْتُ بِالْكُوفَةِ فَيَأْتِينِي إِخْوَانٌ كَثِيرَةٌ وَ كَرِهْتُ اَلشُّهْرَةَ فَتَخَوَّفْتُ أَنْ أَشْتَهِرَ بِدِينِي فَأَمَرْتُ غُلاَمِي كُلَّمَا جَاءَنِي رَجُلٌ مِنْهُمْ يَطْلُبُنِي قَالَ لَيْسَ هُوَهَاهُنَا قَالَ فَحَجَجْتُ تِلْكَ اَلسَّنَةَ فَلَقِيتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ ع فَرَأَيْتُ مِنْهُ ثِقْلاً وَ تَغَيُّراً فِيمَا بَيْنِي وَ بَيْنَهُ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا اَلَّذِي غَيَّرَنِي عِنْدَكَ قَالَ اَلَّذِي غَيَّرَكَ لِلْمُؤْمِنِينَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّمَا تَخَوَّفْتُ اَلشُّهْرَةَ وَ قَدْ عَلِمَ اَللَّهُ شِدَّةَ حُبِّي لَهُمْ فَقَالَ يَا إِسْحَاقُ لاَ تَمَلَّ زِيَارَةَ…
اسحاق بن عمار صیرفی گوید: من در کوفه بودم و برادران مومن بسیاری به دیدن من می آمدند و من خوش نداشتم که شهرت یابم و می ترسیدم که مشهور شوم که شیعه هستم؛ به همین سبب به خدمتکارم دستور دادم که اگر کسی مرا خواست بگوید: اینجا نیست. آن سال به حج رفتم و امام صادق علیه السلام را دیدار کردم. امام علیه السلام با من سنگین برخورد کرد و رفتارش با من تغییر کرده بود. عرض کردم: فدایت شوم چه چیزی موجب تغییر رفتار شما با من شده است؟ فرمود: همان چیزی که موجب تغییر رفتار تو با مومنان شده است. عرض کردم: فدایت شوم من فقط از شهرت یافتن می ترسیدم و همانا خدا از شدت علاقه من به مومنان آگاه است؛ پس امام علیه السلام فرمود: ای اسحاق از دیدار برادرانت دلخسته مشو؛ زیرا به راستی چون مومن برادر مومن خویش را دیدار کند…
إِذَا ذُكِرَ اَلنَّبِيُّ ص فَأَكْثِرُوا اَلصَّلاَةَ عَلَيْهِ فَإِنَّهُ مَنْ صَلَّى عَلَى اَلنَّبِيِّ ص صَلاَةً وَاحِدَةً صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ أَلْفَ صَلاَةٍ فِي أَلْفِ صَفٍّ مِنَ اَلْمَلاَئِكَةِ وَ لَمْ يَبْقَ شَيْ ءٌ مِمَّا خَلَقَ اَللَّهُ إِلاَّ صَلَّى عَلَى ذَلِكَ اَلْعَبْدِ لِصَلاَةِ اَللَّهِ عَلَيْهِ وَ صَلاَةِ مَلاَئِكَتِهِ وَ لاَ يَرْغَبُ عَنْ هَذَا إِلاَّ جَاهِلٌ مَغْرُورٌ وَ قَدْ بَرِئَ اَللَّهُ مِنْهُ وَ رَسُولُهُ .
آن هنگام که پیامبر صلی الله علیه و آله را یاد کردند بر او بسیار صلوات فرستید، زیرا به راستی، هر که بر پیامبر صلی الله علیه و آله یک بار صلوات فرستد خداوند هزار بار در هزار صف از فرشتگان بر او درود فرستد و هیچ آفریده ای باقی نماند جز آنکه به سبب درود خدا و فرشتگان بر آن بنده، بر او درود فرستد و هیچ کس از صلوات فرستادن رو برنتابد جز نادان گمراهی که خدا و پیامبرش از او بیزارند.
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع عَلِّمْنِي دُعَاءً أَسْتَنْزِلُ بِهِ اَلرِّزْقَ فَقَالَ لِي خُذْ مِنْ شَارِبِكَ وَ أَظْفَارِكَ وَ لْيَكُنْ ذَلِكَ فِي يَوْمِ اَلْجُمُعَةِ .
ابی کهمس گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: مرا دعایی بیاموز که به سبب آن جویای روزی شوم. امام علیه السلام به من فرمود: سبیل و ناخن های خود را کوتاه کن، ولی این کار در روز جمعه باشد. شیخ صدوق، گردآورنده این کتاب، گوید: پدرم رحمه الله علیه در یکی از سفارش های خویش به من فرمود: ناخن هایت را بگیر و سبیل خود را کوتاه کن و از انگشت کوچک دست راست آغاز کن و آن هنگام که بر آن شدی که ناخن ها را بگیری یا سبیل خود را کوتاه کنی بگو: «بسم الله و بالله و علی مله رسول الله صلی الله علیه و آله»؛ چرا که هر که این گونه کند، خداوند برای هر چیده ناخن و سبیل پاداش آزاد نمودن بنده ای بنویسد و بیمار نشود جز بیماری ای که با آن بیماری جان سپارد
نِعْمَ اَلْمَسْجِدُ مَسْجِدُ اَلْكُوفَةِ صَلَّى فِيهِ أَلْفُ نَبِيٍّ وَ أَلْفُ وَصِيٍّ وَ مِنْهُ فارَ اَلتَّنُّورُ َ فِيهِ نُجِرَتِ اَلسَّفِينَةُ مَيْمَنَتُهُ رِضْوَانُ اَللَّهِ وَ وَسَطُهُ رَوْضَةٌ مِنْ رِيَاضِ اَلْجَنَّةِ وَ مَيْسَرَتُهُ مَكْرٌ.
حسن بن علی وشا گوید: از امام رضا علیه السلام پرسیدم: آیا نماز در مسجد الحرام و مسجد رسول خدا صلی الله علیه و آله در فضیلت یکسانند؟ امام رضا علیه السلام فرمود: آری، و نماز در میان آن دو با هزار نماز برابری کند
مَنْ سَمِعَ اَلْمُؤَذِّنَ يَقُولُ ;أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ; فَقَالَ مُصَدِّقاً مُحْتَسِباً وَ أَنَا أَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ أَكْتَفِي بِهَا عَنْ كُلِّ مَنْ أَبَى وَ جَحَدَ وَ أُعِينُ بِهَا مَنْ أَقَرَّ وَ شَهِدَ إِلاَّ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ بِعَدَدِ مَنْ أَنْكَرَ وَ جَحَدَ وَ بِعَدَدِ مَنْ أَقَرَّ وَ شَهِدَ.
هر که بشنود که اذان گویی، «اشهد ان لا اله الا الله»و«اشهد ان محمدا رسول الله»می گوید، پس او تصدیق گرانه و حسابگرانه(به حساب خدا)بگوید: «و انا اشهد ان لا اله الا الله و ان محمدا رسول الله صلی الله علیه و آله اکتفی بهما عن کل من ابی و جحد و اعین بهما من اقر و شهد»، خداوند او را به تعداد کسانی که انکار ورزیده اند و به تعداد کسانی که اقرار نموده اند ببخشاید
قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع هَلْ صَامَ أَحَدٌ مِنْ آبَائِكَ شَعْبَانَ فَقَالَ خَيْرُ آبَائِي رَسُولُ اَللَّهِ ص صَامَهُ .
سماعه بن مهران گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم: آیا کسی از پدران شما شعبان را روزه گرفته است؟ امام علیه السلام فرمود: نیک ترین پدران من، پیامبر خدا-صلی الله علیه و آله-، ماه شعبان را روزه گرفته است
أَنَّ أَبْوَابَ اَلسَّمَاءِ تُفَتَّحُ فِي رَمَضَانَ وَ تُصَفَّدُ اَلشَّيَاطِينُ وَ تُقْبَلُ أَعْمَالُ اَلْمُؤْمِنِينَ نِعْمَ اَلشَّهْرُ شَهْرُ رَمَضَانَ كَانَ يُسَمَّى عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اَللَّهِ ص اَلْمَرْزُوقَ .
امام صادق علیه السلام در پایان حدیثی درازناک فرمود: به راستی، درهای آسمان در ماه رمضان گشوده می گردند و شیطان ها به بند کشیده می شوند و کردار مومنان پذیرفته می شود. ماه رمضان نیک ماهی است در روزگار پیامبر خدا صلی الله علیه و آله به ماه«روزی داده شده»نامیده می شد.
قِيلَ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ ع لِلْمُؤْمِنِينَ مِنَ اَلْأَعْيَادِ غَيْرُ اَلْعِيدَيْنِ وَ اَلْجُمُعَةِ قَالَ نَعَمْ لَهُمْ مَا هُوَ أَعْظَمُ مِنْ هَذَا يَوْمٌ أُقِيمَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع فَعَقَدَ لَهُ رَسُولُ اَللَّهِ ص اَلْوَلاَيَةَ فِي أَعْنَاقِ اَلرِّجَالِ وَ اَلنِّسَاءِ بِغَدِيرِ خُمٍّ فَقُلْتُ وَ أَيُّ يَوْمٍ ذَاكَ قَالَ اَلْأَيَّامُ تَخْتَلِفُ ثُمَّ قَالَ يَوْمُ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ مِنْ ذِي اَلْحِجَّةِ قَالَ ثُمَّ قَالَ وَ اَلْعَمَلُ فِيهِ يَعْدِلُ اَلْعَمَلَ فِي ثَمَانِينَ شَهْراً وَ يَنْبَغِي أَنْ يُكْثَرَ فِيهِ ذِكْرُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ اَلصَّلاَةُ عَلَى اَلنَّبِيِّ ص وَ…
به امام صادق علیه السلام عرض شد که آیا مومنان را به جز دو عید فطر و قربان و روز جمعه عید دیگری است؟ فرمود: آری، آنان را عیدی است که بزرگ تر از این عیدهاست که روز برگزیده شدن امیر مومنان علیه السلام است که پیامبر خدا صلی الله علیه و آله پیشوایی امیر مومنان علیه السلام را در غدیر خم بر گردن مردان و زنان نهاد. عرض کردم: آن روز چه روزی است؟ فرمود: روزها در پی هم می آیند و پس آنگاه فرمود: روز هیجدهم ذی الحجه و سپس فرمود: کردار نیک در آن روز با کردار نیک هشتاد ماه برابر است و شایسته است که در آن روز خدای گرامی و بزرگ را بسیار یاد کنند و بر پیامبر صلی الله علیه و آله فراوان درود فرستند و مرد در آن روز روزی خانواده اش را فراخ و فزون گرداند.
