احادیث درباره گرفتاری مؤمن از امام صادق (ع)

عَنْهُ قَالَ : مَا أَحَبَّ اَللَّهُ عَبْدا إِلاَّ أَغْرَى بِهِ هَذَا اَلْخَلْقَ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند هیچ بنده ای را دوست ندارد، مگر اینکه مردم نسبت به او دشمنی می ورزند.

عَنْهُ قَالَ : لاَ يَكُونُ اَلْمُؤْمِنُ مُؤْمِنا حَتَّى يَكُونَ أَبْغَضَ عِنْدَ اَلنَّاسِ مِنْ جِيفَةِ حِمَارٍ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:ایمان مؤمن به اثبات نرسد، مگر اینکه نزد مردم از لاشۀ الاغی پست تر باشد.

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ اَلْمُؤْمِنَ عَلَى أَنْ لاَ يُقْبَلَ قَوْلُهُ وَ لاَ يَنْتَصِفَ مِنْ عَدُوِّهِ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند مؤمن را در حالتی قرار دهد که سخنش مورد قبول واقع نشود، و در موقع درگیری با دشمن در باره اش به عدالت رفتار نشود.

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ جَعَلَ اَلْمُؤْمِنَ فِي اَلدُّنْيَا غَرَضا لِعَدُوِّهِ فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَوَقٰاهُ اَللّٰهُ سَيِّئٰاتِ مٰا مَكَرُوا : فَقَالَ أَمَا وَ اَللَّهِ لَقَدْ سَطَوْا عَلَيْهِ فَقَتَلُوهُ وَ لَكِنْ وَقَاهُ أَنْ يَفْتِنُوهُ فِي دِينِهِ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خداوند مؤمن را در دنیا در تیررس دشمنش قرار داده، و فرمود: خداوند او را از بدیهای مکر و حیله حفظ کرد .سپس امام علیه السّلام فرمود:بدانید، به خدا قسم دشمنان محاصره اش کردند و او را کشتند، ولی خداوند او را از ضربه خوردن به دینش حفظ نمود.

عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ : قَالَ رَجُلٌ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ وَ أَنَا عِنْدَهُ إِنَّ مَنْ قِبَلَنَا يَقُولُونَ إِنَّ اَللَّهَ إِذَا أَحَبَّ عَبْدا نَوَّهَ مُنَوِّهٌ بِاسْمِهِ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ اَللَّهَ يُحِبُّ فُلاَنا فَأَحِبُّوهُ فَيُلْقِي اَللَّهُ مَحَبَّتَهُ فِي قُلُوبِ اَلْعِبَادِ وَ إِذَا أَبْغَضَ عَبْدا نَوَّهَ مُنَوِّهٌ بِاسْمِهِ مِنَ اَلسَّمَاءِ أَنَّ اَللَّهَ يُبْغِضُ فُلاَنا فَأَبْغِضُوهُ فَيُلْقِي اَللَّهُ لَهُ اَلْبَغْضَاءَ فِي قُلُوبِ اَلْعِبَادِ قَالَ وَ كَانَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ مُتَّكِيا فَاسْتَوَى قَاعِدا ثُمَّ نَفَضَ كُمَّهُ وَ قَالَ…

مفضّل بن عمر گوید:مردی خدمت حضرت صادق علیه السّلام در حالی که من هم حضور داشتم عرض کرد:پیشینیان ما بر این عقیده بوده اند که هر گاه خداوند بنده ای را دوست بدارد، نداکننده ای او را از آسمان به نامش صدا زند، که خداوند فلانی را دوست دارد، شما نیز دوستش بدارید، در این هنگام خداوند محبتش را در دلهای بندگان جای دهد، و هر گاه بنده ای مورد خشم خدا واقع شود، منادی از آسمان اسم او را صدا زند و گوید: فلانی مورد خشم خداوند قرار گرفته، شما هم نسبت به او غضب کنید، در این هنگام خداوند کینۀ او را در دل بندگان قرار می دهد. مفضل گوید:امام صادق علیه السّلام که تا آن موقع تکیه کرده بود، پس از شنیدن کلام آن مرد راست نشست و تکانی به آستینش داد، سپس فرمود:این چنین نیست، بلکه خداوند هر گاه بنده ای را دوست بدارد مردم…

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ مِمَّنْ هُوَ عَلَى مَا أَنْتُمْ عَلَيْهِ لَيُؤْخَذُ اَلرَّجُلُ مِنْهُمْ فَتُقْطَعُ يَدَاهُ وَ رِجْلاَهُ وَ يُصْلَبُ عَلَى جُذُوعِ اَلنَّخْلِ وَ يُشَقُّ بِالْمِنْشَارِ فَلاَ يَعْدُو ذَلِكَ نَفْسَهُ ثُمَّ تَلاَ قَوْلَهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا اَلْجَنَّةَ وَ لَمّٰا يَأْتِكُمْ مَثَلُ اَلَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ مَسَّتْهُمُ اَلْبَأْسٰاءُ وَ اَلضَّرّٰاءُ : اَلْآيَةَ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:قبل از شما نیز کسانی بودند و عقیدۀ شما را داشتند، ولی وقتی یکی از آنان توسط کفّار گرفته می شد دست و پایش را قطع می کردند و بر شاخه های خرما دار می زدند، و به وسیلۀ ارّه قطعه قطعه می شدند، ولی او ناراحت نمی شد و صبر می نمود.سپس این آیه را تلاوت فرمود: آیا گمان کردید که وارد بهشت می شوید بدون امتحانی که پیش از شما بر گذشتگان آمد که بر آنان رنج و سختیها رسید .

عَنْهُ قَالَ : إِنَّ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ لَيُوضَعُ اَلْمِنْشَارُ عَلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَيُخْرَجُ بَيْنَ رِجْلَيْهِ فَلاَ يَعْدُو نَفْسَهُ وَ إِنَّ أَحَدَ هَؤُلاَءِ لَوْ بُلِيَ بِشَيْءٍ مِنْ ذَلِكَ لَأَهْلَكَ أُمَّة مِنَ اَلْأُمَمِ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:قبل از شما کسانی بودند که بر فرق سرش ارّه قرار داده می شد، و از بین دو پایش بیرون می آمد، ولی آنان صبر می کردند، اگر یکی از آنها به یکی از این مصیبتها گرفتار می شد و صبر می کرد امتی را هلاک می ساخت.

عَنْهُ قَالَ : فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ ذٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كٰانُوا يَكْفُرُونَ بِآيٰاتِ اَللّٰهِ وَ يَقْتُلُونَ اَلنَّبِيِّينَ بِغَيْرِ اَلْحَقِّ ذٰلِكَ بِمٰا عَصَوْا وَ كٰانُوا يَعْتَدُونَ : فَقَالَ لَهُمْ أَمَا وَ اَللَّهِ مَا حَارَبُوهُمْ بِأَيْدِيهِمْ وَ لاَ قَتَلُوهُمْ بِأَسْيَافِهِمْ وَ لَكِنْ سَمِعُوا أَحَادِيثَهُمْ فَأَذَاعُوهَا عَلَيْهِمْ فَأُخِذُوا وَ قُتِلُوا فَصَارَ قَتْلا وَ اِعْتِدَاء وَ مَعْصِيَة .

امام صادق علیه السّلام در تفسیر آیۀ شریفۀ این به خاطر کفرشان به آیات خداوند بود و پیامبران را به ناحق کشتن، همۀ اینها به خاطر آن بود که گناهکار و متجاوز بودند فرمود:به خدا قسم آنان با پیامبران با دستانشان نجنگیدند و آنها را با شمشیرهایشان نکشتند، بلکه اسرار آنها را شنیدند و بر علیه آنان در بین دشمن پخش کردند، در نتیجه پیامبران به بند کشیده شدند و کشته شدند، از این رو عملشان کشتار و تجاوز و گناه به حساب آمد.

عَنْهُ قَالَ : اَلشَّيَاطِينُ عَلَى اَلْمُؤْمِنِ أَكْثَرُ مِنَ اَلذُّبَابِ عَلَى اَللَّحْمِ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:شیطانهای پیرامون مؤمن بیش از مگسهای چسبیدۀ به گوشت است.

عَنْهُ قَالَ : مَا كَانَ وَ لاَ يَكُونُ وَ لَيْسَ بِكَائِنٍ نَبِيٌّ وَ لاَ مُؤْمِنٌ إِلاَّ وَ قَدْ سُلِّطَ عَلَيْهِمْ حَمِيمٌ يُؤْذِيهِ فَإِنْ لَمْ يَكُنْ حَمِيمٌ فَجَارٌ يُؤْذِيهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كَذٰلِكَ جَعَلْنٰا لِكُلِّ نَبِيٍّ عَدُوّ ا مِنَ اَلْمُجْرِمِينَ : .

امام صادق علیه السّلام فرمود:نبوده و نخواهد بود پیامبر و مؤمنی، جز آنکه خویشاوندی دارد که او را آزار می دهد، اگر خویشاوند ندارد همسایه ای که اذیّتش کند، و این معنای قول خدای عزّ و جلّ است که: و این چنین برای هر پیامبری دشمنی از مجرمان قرار دادیم .

عَنْهُ قَالَ : إِنْ أَصَابَكُمْ تَمْحِيصٌ فَاصْبِرُوا فَإِنَّمَا يَبْتَلِي اَللَّهُ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ لَمْ يَزَلْ إِخْوَانُكُمْ قَلِيلا أَلاَ وَ إِنَّ أَقَلَّ أَهْلِ اَلْمَحْشَرِ اَلْمُؤْمِنُونَ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:اگر برایتان گرفتاری پیش آمد صبر کنید، زیرا خداوند مؤمنین را در بوتۀ آزمایش قرار می دهد، و برادران دینیتان همیشه اندک می باشند، و کمترین افراد در محشر مؤمنین هستند.

عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لاَ تَذْهَبُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَذُوبَ قَلْبُ اَلْمُؤْمِنِ وَ لاَ تَذْهَبُ اَلدُّنْيَا حَتَّى يَكُونَ اَلْمُؤْمِنُ أَذَلَّ مِنْ شَاةٍ مَيِّتَةٍ.

امیر مؤمنان علیه السّلام از قول رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:دنیا به آخر نرسد، تا اینکه قلب مؤمن آب شود، و دنیا تمام نمی شود مگر اینکه مؤمن از یک گوسفند مرده خوارتر شود.