ثَلَاثٌ مَنْ کنَّ فِیهِ اسْتَکمَلَ خِصَالَ الْإِیمَانِ: مَنْ صَبَرَ عَلَی الظُّلْمِ فَکظَمَ غَیظَهُ وَ احْتَسَبَ وَ عَفَا کانَ مِمَّنْ یدْخِلُهُ اللَّهُ الْجَنَّةَ وَ یشَفَّعُ فِی مِثْلِ رَبِیعَةَ وَ مُضَرَ.
سه خصلت اگر در کسی باشد، ایمان را [در خویش] کامل کرده است: هر کس بر ظلم [و ستمی که بر او می شود] صبر کند و خشمش را فرو برد و این [عمل] را به حساب خدا گذارده و [از ظالم] درگذرد، از کسانی خواهد بود که خداوند او را وارد بهشت می کند و او در باره عدّه [زیادی از گناهکاران] که از لحاظ کثرت نفرات همچون قبیله ربیعه و مضر هستند شفاعت می کند.
إنّ عیسی بنَ مَریمَ علیه السلام قالَ: داوَیتُ المَرْضی فشَفَیتُهُم بإذنِ اللّهِ، و أبْرَأتُ الأکمَهَ و الأبْرَصَ بإذنِ اللّهِ، و عالَجْتُ المَوْتی فأحْییتُهُم بإذنِ اللّهِ، و عالَجْتُ الأحمَقَ فلَم أقْدِرْ علی إصْلاحِهِ.
عیسی بن مریم فرمود: بیماران را طبابت کردم و به اذن خدا آنان را درمان کردم، کورانِ مادر زاد و مبتلایان به پیسی را به اذن خدا بهبود بخشیدم، و مردگان را به اذن خدا زنده کردم، اما احمق را نتوانستم اصلاح کنم.
وَ عَنْ إبْنِ أعْینَ إنَّهُ سَأَلَ أبَا عَبْدِاللَّهِ علیه السلام عَنْ حَقِّ المُسْلِمِ عَلَی أخِیهِ فَلَمْ یجِبْهُ قَالَ: فَلَمَّا جِئْتُ أُودّعُهُ قُلْتُ: سَأَلْتُک فَلَمْ تُجِبْنِی قَالَ: إنّی أخَافُ أنْ تَکفُرُوا وَ إنَّ مَنْ أشَدّ مَا افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَی خَلْقِهِ ثَلَاثاً: إنْصَافُ المُؤْمِنِ مِنْ نَفْسِهِ حَتّی لَایرْضی لأخِیهِ المُؤْمِنِ مِنْ نَفْسِهِ إلَّابِمَا یرْضی بِنَفْسِهِ وَ مُوَاسَاةِ الأخِ المُؤْمِنِ فِی المَالِ وَ ذِکرِ اللَّهِ عَلی کلِّ حَالٍ وَ لَیسَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَ الحَمْدُللَّهِ وَ لکنْ عِنْدَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیهِ فَیدَعُهُ
زرارة بن أعین (که از اصحاب امام باقر و امام صادق علیهما السلام است) می گوید: از امام صادق علیه السلام از حقّ مسلمان بر برادر مسلمانش پرسیدم و امام جواب نداند. زراره می گوید:
وقتی خواستم از ایشان خداحافظی کنم، عرض کردم: از شما سؤال کردم و شما جواب مرا نداید. امام فرمود: بیم آن داشتم که کافر شوید و امّا از مهمترین چیزهایی که خدا بر مخلوقاتش واجب فرموده سه چیز است: نسبت به دیگران منصف باشد به طوری که چیزی در حقّ برادر مؤمنش قائل نشود مگر آنچه را که برای خود می پسندد و در اموال با برادر مؤمنش مواسات داشته باشد و در همه حال به یاد خدا باشد که آن فقط ذکر سبحان اللَّه والحمدللَّه (ذکر زبانی) نیست، بلکه وقتی گناه پیش آمد به یاد خدا باشد.
- وسائل الشیعه، ج 8، ص 415.
... عَنْ مُحَمَّدِ بنِ سُلَیمَان، عَنْ أَبِیهِ قَالَ: کنْتُ عِنْدَ أَبِی عَبْدِاللَّهِ علیه السلام: إِذَا دَخَلَ عَلَیهِ أَبُوبَصِیرٍ... فَقَالَ: یا أَبَامُحَمَّدٍ لَقَدْ ذَکرَکمُ اللَّهُ فِی کتَابِهِ فَقَالَ: «انَّ عِبَادِی لَیسَ لَک عَلَیهِمْ سُلْطَانٌ» وَاللَّهِ مَا أرَادَ بِهَذَا إِلَّا الأَئِمَّةَ علیهم السلام وَشِیعَتَهُمْ، فَهَلْ سَرَرْتُک یا أَبَامُحَمَّدٍ؟ قَالَ: قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاک زِدْنِی...
محمّد بن سلیمان از پدرش نقل می کند که گفت: نزد امام صادق علیه السلام بودم که ابوبصیر وارد مجلس شد (در حالی که نفس نفس می زد نشست. امام رو به او کرد و فرمود:
ناراحتی؟ عرض کرد پیر و ناتوان شده ام و تنفّس برای من سخت شده و در آستانه رفتن هستم، ولی از همه بدتر نگران بعد از مرگ هستم و نمی دانم سرنوشت من چیست؟ امام فرمود: چرا این حرف را می زنی که افتخار تشیع هستی، سپس امام فضایل و افتخارات شیعه را بیان کردند و هر فصلی را که امام می فرمود، می گفت: آیا این مطلب تو را خوشحال کرد و ابوبصیر می گفت: بله قربانت گردم بازهم برایم بگو...)
حضرت فرمود: ای ابوبصیر خداوند در قرآن به شما شیعیان اشاره کرده و فرموده «شیطان نمی تواند سلطه ای بر بندگان من پیدا کند»، به خدا قسم که خداوند اراده نکرده از بندگان مگر…
- سوره حجر، آیه 42.
- بحارالأنوار، ج 65، ص 51.
