احادیث درباره پیامبر و علی از امام صادق (ع)

اِنَّ مِن تَمامِ الصَّومِ اِعطاءُ الزَّکاةِ یَعنی الفِطرَة کَما اَنَّ الصَّلَاةَ عَلَی النَّبِی(صلی الله علیه و آله و سلم) مِن تَمامِ الصَّلَاةِ؛

تکمیل روزه به پرداخت زکاة یعنی فطره است، همچنان که صلوات بر پیامبر(صلی الله علیه و آله) کمال نماز است.

عَنْ أَبِي أُسَامَةَ قَالَ : دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ لِأُوَدِّعَهُ فَقَالَ لِي يَا زَيْدُ مَا لَكُمْ وَ لِلنَّاسِ قَدْ حَمَّلْتُمُ اَلنَّاسَ عَلَيَّ وَ اَللَّهِ مَا وَجَدْتُ أَحَدا يُطِيعُنِي وَ يَأْخُذُ بِقَوْلِي إِلاَّ رَجُلٌ وَاحِدٌ رَحِمَ اَللَّهُ عَبْدَ اَللَّهِ بْنَ أَبِي يَعْفُورٍ فَإِنَّهُ أَمَرْتُهُ بِأَمْرٍ وَ أَوْصَيْتُهُ بِوَصِيَّةٍ فَاتَّبَعَ قَوْلِي وَ أَخَذَ بِأَمْرِي وَ اَللَّهِ إِنَّ اَلرَّجُلَ مِنْكُمْ لَيَأْتِينِي فَأُحَدِّثُهُ بِالْحَدِيثِ لَوْ أَمْسَكَهُ فِي جَوْفِهِ لَعَزَّ وَ كَيْفَ لاَ يَعِزُّ مَنْ عِنْدَهُ مَا لَيْسَ عِنْدَ اَلنَّاسِ…

ابو اسامه گوید:روزی نزد امام صادق علیه السّلام رفته بودم تا با ایشان خداحافظی کنم، ایشان به من فرمود:ای زید با مردم چه کار دارید که آنها را به طرف من دعوت می کنید؟به خدا قسم نیافتم احدی را که اطاعتم کند و به حرفم عمل نماید بجز یک نفر از آنها، خدا رحمت کند عبد اللّٰه بن ابی یعفور را، او را به کاری امر نمودم و وصیت نمودم او را به عملی؛ او حرف مرا پیروی نموده و امر مرا انجام داد. به خدا قسم اگر فردی از شما نزد من آید و به گفتاری او را آگاه سازم اگر او در درونش حرف مرا نگهدارد عزّت می یابد، چگونه عزّت نیابد در حالی که چیزی نزد اوست که نزد مردمان دیگر نیست، مردم به آنچه او دارد نیازمندند و او به آنچه در اختیار مردم است نیازی ندارد، به او فرمان می دهم که سخنم را کتمان نماید ولی همیشه آن را فاش می…

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ فِي قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اَللّٰهَ وَ مَلاٰئِكَتَهُ يُصَلُّونَ عَلَى اَلنَّبِيِّ : اَلْآيَةَ قَالَ أَثْنُوا عَلَيْهِ وَ سَلِّمُوا لَهُ قُلْتُ فَكَيْفَ عَلِمَ اَلرَّسُولُ أَنَّهَا كَذَلِكَ قَالَ كُشِفَ لَهُ اَلْغِطَاءُ قُلْتُ فَبِأَيِّ شَيْءٍ عَلِمَ اَلْمُؤْمِنُ أَنَّهُ مُؤْمِنٌ قَالَ بِالتَّسْلِيمِ لِلَّهِ وَ اَلرِّضَا فِيمَا وَرَدَ عَلَيْهِ مِنْ وَرَاءِ سَخَطٍ .

امام صادق علیه السّلام در مورد قول خداوند عز و جل إِنَّ اَللّٰهَ وَ مَلاٰئِکَتَهُ یُصَلُّونَ عَلَی اَلنَّبِیِّ : ... فرمود:یعنی ستایش نمایند پیامبر را و درود بر او فرستند، پرسیدم:چگونه رسول بداند که ملائکه بر او درود می فرستند؟فرمود:پرده ها برای او کنار می رود، پرسیدم:به چه چیز مؤمن می فهمد که مؤمن است؟ فرمود:به وسیلۀ تسلیمش در برابر قضای خداوند و خشنودی او به آنچه بر او می رسد، بدون غضب و ناراحتی.

عَنْ خَالِ وُلْدِ هَاشِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ إِنَّ اَللَّهَ وَ مَلاَئِكَتَهُ وَ أَرْوَاحَ اَلنَّبِيِّينَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلشِّيعَةِ وَ يُصَلُّونَ عَلَيْهِمْ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ قَالَ وَ أَنْتُمْ فِي عِبَادَةِ اَللَّهِ وَ اِجْتِهَادٍ يُحِبُّ اَللَّهُ لَكُمْ.

امام صادق علیه السّلام فرمود:خدا و ملائکه اش و ارواح پیامبران برای شیعه طلب آمرزش می کنند و تا روز قیامت بر آنان درود می فرستند، و فرمود:شما در بندگی خدا و اجتهادی که خداوند برای شما دوست دارد هستید.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ إِنَّ فِي يَمِينِ اَلْعَرْشِ مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ عَلَيْهَا رِجَالٌ وُجُوهُهُمْ مِنْ نُورٍ لَيْسُوا بِأَنْبِيَاءَ وَ لاَ شُهَدَاءَ قَالَ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ بْنُ اَلْخَطَّابِ فَمَنْ هَؤُلاَءِ يَا رَسُولَ اَللَّهِ قَالَ هُمُ اَلَّذِينَ تَوَاصَوْا فِي اَللَّهِ وَ تَوَاخَوْا فِي اَللَّهِ وَ تَوَاصَلُوا فِي اَللَّهِ وَ تَحَابُّوا فِي اَللَّهِ فَدَخَلَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِ فَقَالَ هُمْ شِيعَةُ هَذَا وَ أَشَارَ إِلَى عَلِيٍّ .

امام صادق علیه السّلام روایت کند که پیامبر اکرم صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:در طرف راست عرش منبرهایی از نور وجود دارد و بر آنها مردانی نشسته اند که صورتهایی از نور دارند، آنها پیامبران و شهدا نیستند. امام علیه السّلام فرمود:عمر بن الخطاب به رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله گفت:ای رسول خدا پس آنان کیستند؟فرمود:آنان کسانی می باشند که یک دیگر را در راه خدا همگامی نموده اند، و با هم در راه خدا برادری کرده اند، و بخاطر خدا به یک دیگر کمک نموده اند، و همدیگر را دوست داشته اند، آنگاه علی بن ابی طالب علیه السّلام داخل شد، پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:آنها شیعۀ این شخص هستند، و به سوی علی علیه السّلام اشاره فرمود.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلشَّيْطَانَ وَكَّلَ بِاخْتِلاَسِ اَلْحَدِيثِ فَيُنْسِيهِ مِنْ أَعْوَانِهِ يُقَالُ لَهُ خِلاَسٌ فَإِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يُحَدِّثَ بِالْحَدِيثِ فَنَسِيَهُ فَلْيَدْعُ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لْيُصَلِّ عَلَى اَلنَّبِيِّ وَ لْيَلْعَنِ اَلْخِلاَسَ فَإِنَّهُ سَيَأْتِيهِ اَلْحَدِيثُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ وَ إِنْ لَمْ يَذْكُرْهُ كَانَ ذِكْرُ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ اَلصَّلاَةُ عَلَى اَلنَّبِيِّ عِوَضا مِنَ اَلْحَدِيثِ.

امام صادق علیه السّلام می فرماید:شیطان موکل شده به ربودن حدیث، آن را از ذهن یارانش می برد، به او خلاّس ربایندۀ حدیث گفته می شود، اینک هر گاه یکی از شماها می خواهد حدیثی را برای دیگری نقل کند ولی آن را فراموش کرده، خداوند تبارک و تعالی را بخواند و بر پیامبر درود بفرستد، و خلاّس را لعن نماید تا ان شاء اللّٰه آن حدیث بیادش آید، و اگر یادش نیامد آن ذکر خداوند تعالی و درود بر نبی صلّی اللّٰه علیه و آله به جای آن حدیث محسوب می گردد.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ مَنْ سَأَلَنَا أَعْطَيْنَاهُ وَ مَنِ اِسْتَغْنَى أَغْنَاهُ اَللَّهُ.

امام صادق علیه السّلام از پیامبر اکرم صلّی اللّٰه علیه و آله نقل کرده که فرمود:هر که از ما چیزی بخواهد به او عطا کنیم، و هر که بی نیازی جوید و درخواست نکند خدا او را بی نیاز گرداند.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَنْ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ قَالَ : قَالَ رَجُلٌ عِنْدَ اَلنَّبِيِّ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ اَللَّهُمَّ أَغْنِنَا عَنْ جَمِيعِ خَلْقِكَ فَقَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ لاَ تَقُولَنَّ هَكَذَا وَ لَكِنْ قُلِ اَللَّهُمَّ أَغْنِنَا عَنْ شِرَارِ خَلْقِكَ فَإِنَّ اَلْمُؤْمِنَ لاَ يَسْتَغْنِي عَنْ أَخِيهِ اَلْمُؤْمِنِ .

امام صادق علیه السّلام از پدران بزرگوارش علیهم السّلام نقل می کند که فرمود:مردی نزد پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله آمد و این گونه دعا کرد:خدایا ما را از همۀ خلقت بی نیاز گردان، رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:این چنین مگو، و لکن بگو:خدایا ما را از اشرار خلقت بی نیاز گردان، زیرا مؤمن از برادر مؤمنش بی نیاز نشود.

عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ غَرِيبَتَانِ غريبة زائدة كَلِمَةُ حكيم حُكْمٍ مِنْ سَفِيهٍ فَاقْبَلُوهَا وَ كَلِمَةُ سفيه سَفَهٍ مِنْ حَكِيمٍ فَاغْفِرُوهَا.

امام صادق علیه السّلام بنقل از پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله فرمود:دو سخن غریب است:یک غریب سخن حکیمانه از بی خرد شنیدن است، آن را بپذیرید، و گفتار ناپسند از حکیم شنیدن، از آن بگذرید.

قَالَ اَلصَّادِقُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ مَنْ تَعَلَّمَ بَابا مِنَ اَلْعِلْمِ لِيُعَلِّمَهُ اَلنَّاسَ اِبْتِغَاءَ وَجْهِ اَللَّهِ أَعْطَاهُ اَللَّهُ أَجْرَ سَبْعِينَ نَبِيّا .

امام صادق علیه السّلام فرمود:کسی که بابی از علم را بیاموزد تا برای رضای خدا آن را به مردم بیاموزاند خداوند ثواب هفتاد پیامبر را به او عطا کند.

عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ اَلنَّحْوِيِّ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ: إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَدَّبَ نَبِيَّهُ عَلَى مَحَبَّتِهِ فَقَالَ «وَ إِنَّكَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ» : ثُمَّ فَوَّضَ إِلَيْهِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: «وَ مٰا آتٰاكُمُ اَلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مٰا نَهٰاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا » : وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: «مَنْ يُطِعِ اَلرَّسُولَ فَقَدْ أَطٰاعَ اَللّٰهَ » : قَالَ ثُمَّ قَالَ وَ إِنَّ نَبِيَّ اَللَّهِ فَوَّضَ إِلَى عَلِيٍّ وَ اِئْتَمَنَهُ فَسَلَّمْتُمْ وَ جَحَدَ اَلنَّاسُ فَوَ اَللَّهِ لَنُحِبُّكُمْ أَنْ تَقُولُوا…

ابو اسحاق نحوی گوید:بر امام صادق علیه السلام وارد شدم و شنیدم میفرمود:خدای عز و جل پیغمبرش را بمحبت خود تربیت کرد و سپس فرمود:«تو دارای خلق عظیمی هستی» و آنگاه باو واگذار کرد و فرمود«هر چه را پیغمبر برای شما آورد بگیرید؛ و از هر چه منعتان کند باز ایستید» و باز فرمود:«هر کس از رسول خدا اطاعت کند، خدا را اطاعت کرده است» سپس امام فرمود:پیغمبر خدا کار را بعلی واگذار کرد و او را امین شمرد، شما شیعیان تسلیم شدید و آن مردم اهل سنت انکار کردند، بخدا ما شما را دوست داریم که هر گاه بگوئیم بگوئید، و هر گاه سکوت کنیم، سکوت کنید، و ما واسطه میان شما و خدای عز و جل هستیم، خدا برای هیچ کس در مخالفت امر ما خیری قرار نداده است.

1. آیه 4 سوره 68
2. آیه 7 سوره 59
3. آیه80 سوره 4

عَنْ فُضَيْلِ بْنِ يَسَارٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ يَقُولُ لِبَعْضِ أَصْحَابِ قَيْسٍ اَلْمَاصِرِ : إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَدَّبَ نَبِيَّهُ فَأَحْسَنَ أَدَبَهُ فَلَمَّا أَكْمَلَ لَهُ اَلْأَدَبَ قَالَ: «إِنَّكَ لَعَلىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ» : ثُمَّ فَوَّضَ إِلَيْهِ أَمْرَ اَلدِّينِ وَ اَلْأُمَّةِ لِيَسُوسَ عِبَادَهُ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: «مٰا آتٰاكُمُ اَلرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ مٰا نَهٰاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا» : وَ إِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ كَانَ مُسَدَّدا مُوَفَّقا مُؤَيَّدا بِرُوحِ اَلْقُدُسِ لاَ يَزِلُّ وَ لاَ يُخْطِئُ فِي…

فضیل بن یسار گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام ببعضی از اصحاب قیس ماصر میفرمود: همانا خدای عز و جل پیغمبرش را تربیت کرد و نیکو تربیت کرد، چون تربیت او را تکمیل نمود، فرمود: «تو بر خلق عظیمی استواری» سپس امر دین و امت را باو واگذار فرمود تا سیاست بندگانش را بعهده گیرد، سپس فرمود: «آنچه را رسول برای شما آورده بگیرید و از آنچه شما را نهی کرده باز- ایستید» همانا رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله استوار و موفق و مؤید بروح القدس بود، نسبت بسیاست و تدبیر خلق هیچ گونه لغزش و خطائی نداشت، بآداب خدا تربیت شد. خدای عز و جل نمازهای پنجگانه را دو رکعت دو رکعت واجب ساخت تا ده رکعت شد. سپس رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله بدو رکعت (ظهر و عصر و عشا) دو رکعت و بمغرب یک رکعت افزود، و این اضافات با واجب خدای…

1. آیه 4 سوره 68
2. آیه 7 سوره 59