قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَلشَّيْطَانَ وَكَّلَ بِاخْتِلاَسِ اَلْحَدِيثِ فَيُنْسِيهِ مِنْ أَعْوَانِهِ يُقَالُ لَهُ خِلاَسٌ فَإِذَا أَرَادَ أَحَدُكُمْ أَنْ يُحَدِّثَ بِالْحَدِيثِ فَنَسِيَهُ فَلْيَدْعُ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ لْيُصَلِّ عَلَى اَلنَّبِيِّ وَ لْيَلْعَنِ اَلْخِلاَسَ فَإِنَّهُ سَيَأْتِيهِ اَلْحَدِيثُ إِنْ شَاءَ اَللَّهُ وَ إِنْ لَمْ يَذْكُرْهُ كَانَ ذِكْرُ اَللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ اَلصَّلاَةُ عَلَى اَلنَّبِيِّ عِوَضا مِنَ اَلْحَدِيثِ.
امام صادق علیه السّلام می فرماید:شیطان موکل شده به ربودن حدیث، آن را از ذهن یارانش می برد، به او خلاّس ربایندۀ حدیث گفته می شود، اینک هر گاه یکی از شماها می خواهد حدیثی را برای دیگری نقل کند ولی آن را فراموش کرده، خداوند تبارک و تعالی را بخواند و بر پیامبر درود بفرستد، و خلاّس را لعن نماید تا ان شاء اللّٰه آن حدیث بیادش آید، و اگر یادش نیامد آن ذکر خداوند تعالی و درود بر نبی صلّی اللّٰه علیه و آله به جای آن حدیث محسوب می گردد.