وَ كَتَبَ إِلَى عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْعَبَّاسِ حِينَ سَيَّرَهُ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلزُّبَيْرِ إِلَى اَلْيَمَنِ أَمَّا بَعْدُ بَلَغَنِي أَنَّ اِبْنَ اَلزُّبَيْرِ سَيَّرَكَ إِلَى اَلطَّائِفِ فَرَفَعَ اَللَّهُ لَكَ بِذَلِكَ ذِكْراً وَ حَطَّ بِهِ عَنْكَ وِزْراً وَ إِنَّمَا يُبْتَلَى اَلصَّالِحُونَ وَ لَوْ لَمْ تُؤْجَرْ إِلاَّ فِيمَا تُحِبُّ لَقَلَّ اَلْأَجْرُ عَزَمَ اَللَّهُ لَنَا وَ لَكَ بِالصَّبْرِ عِنْدَ اَلْبَلْوَى وَ اَلشُّكْرِ عِنْدَ اَلنُّعْمَى وَ لاَ أَشْمَتَ بِنَا وَ لاَ بِكَ عَدُوّاً حَاسِداً أَبَداً وَ اَلسَّلاَمُ .
چون عبد الله بن زبیر، عبد الله بن عباس را به یمن تبعید کرد، امام علیه السلام به ابن عباس چنین نوشت: اما بعد؛ به من گزارش رسیده که ابن زبیر تو را به طایف تبعید نموده است. خداوند به همین خاطر نام تو را پرآوازه سازد و موجب ریزش گناهت گرداند. همانا نیکان روزگار گرفتار شوند و اگر چنین بود که فقط در امور مورد دلخواه پاداش دریافت می کردی، پاداش تو اندک می شد چرا که خیلی از امور در این دنیا دلخواه انسان نیست. خداوند ما و تو را مصمم به شکیبایی در هنگام گرفتاری نماید و سپاسگزاری هنگام نعمت داری و ما و تو را هرگز گرفتار شماتت دشمن حسود نگرداند. و السلام. شایان ذکر است که چون تبعید ابن عباس بعد از قیام مختار بوده این نامه نمی تواند از حسین بن علی علیهما السلام باشد و به احتمال قوی از علی بن حسین علیهما…
اَلْإِخْوَانُ أَرْبَعَةٌ فَأَخٌ لَكَ وَ لَهُ وَ أَخٌ لَكَ وَ أَخٌ عَلَيْكَ وَ أَخٌ لاَ لَكَ وَ لاَ لَهُ فَسُئِلَ عَنْ مَعْنَى ذَلِكَ فَقَالَ ع اَلْأَخُ اَلَّذِي هُوَ لَكَ وَ لَهُ فَهُوَ اَلْأَخُ اَلَّذِي يَطْلُبُ بِإِخَائِهِ بَقَاءَ اَلْإِخَاءِ وَ لاَ يَطْلُبُ بِإِخَائِهِ مَوْتَ اَلْإِخَاءِ فَهَذَا لَكَ وَ لَهُ لِأَنَّهُ إِذَا تَمَّ اَلْإِخَاءُ طَابَتْ حَيَاتُهُمَا جَمِيعاً وَ إِذَا دَخَلَ اَلْإِخَاءُ فِي حَالِ اَلتَّنَاقُضِ بَطَلَ جَمِيعاً وَ اَلْأَخُ اَلَّذِي هُوَ لَكَ فَهُوَ اَلْأَخُ اَلَّذِي قَدْ خَرَجَ بِنَفْسِهِ عَنْ حَالِ اَلطَّمَعِ إِلَى حَالِ اَلرَّغْبَةِ فَلَمْ يَطْمَعْ فِي…
برادران چهار گونه اند: برادری که سودش نصیب تو و خودش می گردد، برادری که سودش فقط نصیب تو می شود، برادری که فقط زیانش به تو می رسد و برادری که سودش نه نصیب تو گردد و نه نصیب خودش. از امام حسین علیه السلام در این خصوص توضیح خواستند، فرمود: آن برادری که سودش نصیب تو و خودش می گردد، برادری است که هدفش از رفاقت، تداوم برادری است نه نابودی آن؛ پس این برادری به سود هر دوی شماست، زیرا هنگامی که برادری کامل شد زندگی برای هر دو دلپذیر و دوست داشتنی شود و اگر این برادری به ناسازگاری کشد، زندگی هر دو تباه گردد. برادری که فقط سودش نصیب تو می گردد، برادری است که طمع را از خود دور کرده و شیفته تو گشته؛ و چون شیفته برادری است به دنیا طمعی ندارد؛ پس چنین برادری همیشه برای تو مشکل گشا و سودمند است. برادری که…
لَا یأمَن یومَ القیامَةِ إلاّ مَن خافَ الله فِی الدُّنیا
کسی در قیامت در امان نیست مگر کسی که در دنیا ترس از خدا در دل داشت.
إِنَّ اَلْحُسَيْنَ بْنَ عَلِيٍّ ع لَمَّا حَضَرَهُ اَلَّذِي حَضَرَهُ دَعَا اِبْنَتَهُ اَلْكُبْرَى فَاطِمَةَ بِنْتَ اَلْحُسَيْنِ ع فَدَفَعَ إِلَيْهَا كِتَاباً مَلْفُوفاً وَ وَصِيَّةً ظَاهِرَةً وَ كَانَ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ ع مَبْطُوناً مَعَهُمْ لاَ يَرَوْنَ إِلاَّ أَنَّهُ لِمَا بِهِ فَدَفَعَتْ فَاطِمَةُ اَلْكِتَابَ إِلَى عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع ثُمَّ صَارَ وَ اَللَّهِ ذَلِكَ اَلْكِتَابُ إِلَيْنَا يَا زِيَادُ قَالَ قُلْتُ مَا فِي ذَلِكَ اَلْكِتَابِ جَعَلَنِيَ اَللَّهُ فِدَاكَ قَالَ فِيهِ وَ اَللَّهِ مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ وُلْدُ آدَمَ مُنْذُ خَلَقَ اَللَّهُ آدَمَ إِلَى أَنْ تَفْنَى…
ابی جارود(که نامش زیاد است)گوید: امام باقر علیه السلام فرمود: چون هنگام شهادت حسین بن علی علیهما السلام فرا رسید، دختر بزرگترش فاطمه بنت الحسین علیه السلام را طلبید و کتابی پیچیده و وصیتی آشکار باو داد، زیرا علی بن الحسین علیهما السلام مرضی از لحاظ معده داشت که در حال احتضارش میدیدند، سپس فاطمه آن کتاب را بعلی بن الحسین علیه السلام داد، ای زیاد سپس بخدا آن کتاب بما رسید، زیاد گوید عرضکردم: خدا مرا قربانت گرداند، در آن کتاب چه نوشته است؟ فرمود: بخدا آنچه از زمان خلقت آدم تا بآخر رسیدن دنیا مورد احتیاج اولاد آدمست در آن است، بخدا که احکام حدود حتی جریمه خراش در آن ثبت است.
لَمَّا حَضَرَ اَلْحُسَيْنَ ع مَا حَضَرَهُ دَفَعَ وَصِيَّتَهُ إِلَى اِبْنَتِهِ فَاطِمَةَ ظَاهِرَةً فِي كِتَابٍ مُدْرَجٍ فَلَمَّا أَنْ كَانَ مِنْ أَمْرِ اَلْحُسَيْنِ ع مَا كَانَ دَفَعَتْ ذَلِكَ إِلَى عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع قُلْتُ لَهُ فَمَا فِيهِ يَرْحَمُكَ اَللَّهُ فَقَالَ مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ وُلْدُ آدَمَ مُنْذُ كَانَتِ اَلدُّنْيَا إِلَى أَنْ تَفْنَى .
ابی جارود گوید: امام باقر علیه السلام فرمود: چون هنگام شهادت امام حسین علیه السلام فرا رسید، وصیتش را که در کتابی پیچیده بود، در حضور مردم، بفاطمه داد، پس چون امر شهادت حسین علیه السلام بدان جا که مقدر بود رسید، فاطمه آن وصیت را بعلی بن الحسین علیهما السلام داد، عرضکردم: خدایت رحمت کند، در آن وصیت چه بود؟ فرمود: آنچه فرزندان آدم از ابتدای دنیا تا بآخر رسیدن آن احتیاج دارند.
لَوْ اَنَّ النّاسَ سَمِعوا قَوْلَ اللّه عَزَّوَجَلَّ وَ رَسولِهِ لاَعْطَتْهُمُ السَّماءُ قَطْرَها وَ الاَرْضُ بَرَکَـتَها وَ لَمَا اخْتَلَفَ فی هذِهِ الاُمَّةِ سَیْفانِ وَ لاَکَلوها خَضْراءَ خَضِرَةً اِلی یَوْمِ القیامَةِ.
اگر مردم سخن خدا و پیامبرش را می شنیدند (عمل می کردند)، آسمان «بارانش» را و زمین «برکتش» را به آنان می بخشید و هرگز در این امّت، «اختلاف» و زد و خورد پیش نمی آمد و همه از «نعمت» سر سبز دنیا تا روز قیامت، برخوردار می شدند.
قیلَ لِلْحُسَیْنِ بن علی علیه السلام: مَنْ أعْظَمُ النّاسِ قَدْراً؟ قالَ: مَنْ لَمْ یُبالِ الدُّنْیا فی یَدَیْ مَنْ کانَتْ.
از حضرت سؤال شد: با شخصیّت ترین افراد چه کسی است؟ در جواب فرمود: آن کسی است که اهمیّت ندهد که دنیا در دست چه کسی می باشد.
