قال الإمام حسين عليه السلام:
اَلْإِخْوَانُ أَرْبَعَةٌ فَأَخٌ لَكَ وَ لَهُ وَ أَخٌ لَكَ وَ أَخٌ عَلَيْكَ وَ أَخٌ لاَ لَكَ وَ لاَ لَهُ فَسُئِلَ عَنْ مَعْنَى ذَلِكَ فَقَالَ ع اَلْأَخُ اَلَّذِي هُوَ لَكَ وَ لَهُ فَهُوَ اَلْأَخُ اَلَّذِي يَطْلُبُ بِإِخَائِهِ بَقَاءَ اَلْإِخَاءِ وَ لاَ يَطْلُبُ بِإِخَائِهِ مَوْتَ اَلْإِخَاءِ فَهَذَا لَكَ وَ لَهُ لِأَنَّهُ إِذَا تَمَّ اَلْإِخَاءُ طَابَتْ حَيَاتُهُمَا جَمِيعاً وَ إِذَا دَخَلَ اَلْإِخَاءُ فِي حَالِ اَلتَّنَاقُضِ بَطَلَ جَمِيعاً وَ اَلْأَخُ اَلَّذِي هُوَ لَكَ فَهُوَ اَلْأَخُ اَلَّذِي قَدْ خَرَجَ بِنَفْسِهِ عَنْ حَالِ اَلطَّمَعِ إِلَى حَالِ اَلرَّغْبَةِ فَلَمْ يَطْمَعْ فِي اَلدُّنْيَا إِذَا رَغِبَ فِي اَلْإِخَاءِ فَهَذَا مُوَفِّرٌ عَلَيْكَ بِكُلِّيَّتِهِ وَ اَلْأَخُ اَلَّذِي هُوَ عَلَيْكَ فَهُوَ اَلْأَخُ اَلَّذِي يَتَرَبَّصُ بِكَ اَلدَّوَائِرَ وَ يُغَشِّي يُفْشِي اَلسَّرَائِرَ وَ يَكْذِبُ عَلَيْكَ بَيْنَ اَلْعَشَائِرِ وَ يَنْظُرُ فِي وَجْهِكَ نَظَرَ اَلْحَاسِدِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اَلْوَاحِدِ وَ اَلْأَخُ اَلَّذِي لاَ لَكَ وَ لاَ لَهُ فَهُوَ اَلَّذِي قَدْ مَلَأَهُ اَللَّهُ حُمْقاً فَأَبْعَدَهُ سُحْقاً فَتَرَاهُ يُؤْثِرُ نَفْسَهُ عَلَيْكَ وَ يَطْلُبُ شُحّاً مَا لَدَيْكَ .
برادران چهار گونه اند: برادری که سودش نصیب تو و خودش می گردد، برادری که سودش فقط نصیب تو می شود، برادری که فقط زیانش به تو می رسد و برادری که سودش نه نصیب تو گردد و نه نصیب خودش. از امام حسین علیه السلام در این خصوص توضیح خواستند، فرمود: آن برادری که سودش نصیب تو و خودش می گردد، برادری است که هدفش از رفاقت، تداوم برادری است نه نابودی آن؛ پس این برادری به سود هر دوی شماست، زیرا هنگامی که برادری کامل شد زندگی برای هر دو دلپذیر و دوست داشتنی شود و اگر این برادری به ناسازگاری کشد، زندگی هر دو تباه گردد. برادری که فقط سودش نصیب تو می گردد، برادری است که طمع را از خود دور کرده و شیفته تو گشته؛ و چون شیفته برادری است به دنیا طمعی ندارد؛ پس چنین برادری همیشه برای تو مشکل گشا و سودمند است. برادری که فقط زیانش عاید تو گردد، برادر نماست که همیشه منتظر گرفتار شدن توست و با تو یک دل و یک رنگ نیست و بین آشنایان بر تو دروغ می بندد و حسودانه بر تو می نگرد، پس لعنت خدای واحد بر چنین برادری باد و اما برادری که نه سودش نصیب تو گردد و نه نصیب خودش، آن برادری است که خدا او را پر از حماقت ساخته و او را به کلی از رحمت خود دور کرده است، پس او را مشاهده کنی که خود را بر تو ترجیح دهد و از آن چه نزد توست با تنگ چشمی دنبال آن است.