حدیث امام حسین (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام حسين عليه السلام:

إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ اِتَّخَذَ اَللَّهَ عِصْمَتَهُ وَ قَوْلَهُ مِرْآتَهُ فَمَرَّةً يَنْظُرُ فِي نَعْتِ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ تَارَةً يَنْظُرُ فِي وَصْفِ اَلْمُتَجَبِّرِينَ فَهُوَ مِنْهُ فِي لَطَائِفَ وَ مِنْ نَفْسِهِ فِي تَعَارُفٍ وَ مِنْ فِطْنَتِهِ فِي يَقِينٍ وَ مِنْ قُدْسِهِ عَلَى تَمْكِينٍ .

به راستی، مومن خدا را نگهدار خود گرفته و گفتارش را آیینه خود قرار داده است. گاهی صفت مومنان مد نظر قرار دهد و گاهی وصف ستمگران را از نظر بگذراند؛ پس او از این لحاظ در لطایف و نکته های دلنشین قرآن به سر می برد و در خودشناسی موفق است و در پرتو خوش فکری به یقین دست یافته و در سایه پاکی، احساس قدرت و اعتماد به نفس پیدا کرده است.