قال الإمام حسين عليه السلام:
وَ كَتَبَ إِلَى عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْعَبَّاسِ حِينَ سَيَّرَهُ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلزُّبَيْرِ إِلَى اَلْيَمَنِ أَمَّا بَعْدُ بَلَغَنِي أَنَّ اِبْنَ اَلزُّبَيْرِ سَيَّرَكَ إِلَى اَلطَّائِفِ فَرَفَعَ اَللَّهُ لَكَ بِذَلِكَ ذِكْراً وَ حَطَّ بِهِ عَنْكَ وِزْراً وَ إِنَّمَا يُبْتَلَى اَلصَّالِحُونَ وَ لَوْ لَمْ تُؤْجَرْ إِلاَّ فِيمَا تُحِبُّ لَقَلَّ اَلْأَجْرُ عَزَمَ اَللَّهُ لَنَا وَ لَكَ بِالصَّبْرِ عِنْدَ اَلْبَلْوَى وَ اَلشُّكْرِ عِنْدَ اَلنُّعْمَى وَ لاَ أَشْمَتَ بِنَا وَ لاَ بِكَ عَدُوّاً حَاسِداً أَبَداً وَ اَلسَّلاَمُ .
چون عبد الله بن زبیر، عبد الله بن عباس را به یمن تبعید کرد، امام علیه السلام به ابن عباس چنین نوشت: اما بعد؛ به من گزارش رسیده که ابن زبیر تو را به طایف تبعید نموده است. خداوند به همین خاطر نام تو را پرآوازه سازد و موجب ریزش گناهت گرداند. همانا نیکان روزگار گرفتار شوند و اگر چنین بود که فقط در امور مورد دلخواه پاداش دریافت می کردی، پاداش تو اندک می شد چرا که خیلی از امور در این دنیا دلخواه انسان نیست. خداوند ما و تو را مصمم به شکیبایی در هنگام گرفتاری نماید و سپاسگزاری هنگام نعمت داری و ما و تو را هرگز گرفتار شماتت دشمن حسود نگرداند. و السلام. شایان ذکر است که چون تبعید ابن عباس بعد از قیام مختار بوده این نامه نمی تواند از حسین بن علی علیهما السلام باشد و به احتمال قوی از علی بن حسین علیهما السلام است و به جای یمن، طایف درست است ولی در متن اصلی«یمن»آمده، ما نیز همان طور ثبت کردیم.