إِنَّ أَسْوَءَ اَلْمَعَاصِي مَغَبَّةُ اَلْغَي
همانا بدترین گناه، گناهی است که به سرانجام گمراهی رسد.
امیر المؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
إِنَّ أَسْوَءَ اَلْمَعَاصِي مَغَبَّةُ اَلْغَي
همانا بدترین گناه، گناهی است که به سرانجام گمراهی رسد.
إِنَّ أَسْوَءَ اَلْمَعَاصِي مَغَبَّةُ اَلْغَي
همانا بدترین گناه، گناهی است که به سرانجام گمراهی رسد.
سُوءُ اَلظَّنِّ بِالْمُحْسِنِ شَرُّ اَلْإِثْمِ وَ أَقْبَحُ اَلظُّلْم
گمان بد به نیکوکار، بدترین گناه و زشت ترین ستم است.
أَشَدُّ اَلذُّنُوبِ عِنْدَ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ ذَنْبٌ اِسْتَهَانَ بِهِ رَاكِبُه
بدترین گناهان در پیشگاه خداوند سبحان گناهی است که کنندۀ آن، آن را کوچک شمارد.
إِذَا كَثُرَتْ ذُنُوبُ اَلصَّدِيقِ قَلَّ اَلسُّرُورُ بِه
هنگامی که گناه دوست بسیار شود، شادمانی به او کاسته شود.
اِحْذَرْ مُصَاحَبَةَ اَلْفُسَّاقِ وَ اَلْفُجَّارِ وَ اَلْمُجَاهِرِينَ بِمَعَاصِي اَللَّه
از همنشینی گناهکار و تبهکار و کسانی که علنی معصیت می کنند بپرهیز.
إِيَّاكَ وَ مُصَاحَبَةَ اَلْفُسَّاقِ فَإِنَّ اَلشَّرَّ بِالشَّرِّ يَلْحَقُ مُلْحَق
از همنشینی گناهکار بپرهیز، همانا بدی به بدی می پیوندد.
إِيَّاكَ وَ مُصَاحَبَةَ أَهْلِ اَلْفُسُوقِ فَإِنَّ اَلرَّاضِي بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ مَعَهُم
از همنشینی گناهکاران بپرهیز، همانا خشنودی به عمل هر طایفه، همانند داخل شدن به عمل آنان است.
شَرُّ اَلْوُلاَةِ مَنْ يَخَافُهُ اَلْبَرِي
بدترین حاکمان کسی است که بیگناه از او بترسد.
شَرُّ اَلنَّاسِ مَنْ لاَ يَقْبَلُ اَلْعُذْرَ وَ لاَ يُقِيلُ اَلذَّنْب
بدترین مردم کسی است که پوزش را نپذیرد و از گناه نگذرد.
مِنَ اَلْوَالِدِ اَلْفَانِ اَلْمُقِرِّ لِلزَّمَانِ اَلْمُدْبِرِ اَلْعُمُرِ اَلْمُسْتَسْلِمِ لِلدَّهْرِ اَلذَّامِّ لِلدُّنْيَا اَلسَّاكِنِ مَسَاكِنَ اَلْمَوْتَى اَلظَّاعِنِ عَنْهَا إِلَيْهِمْ غَداً إِلَى اَلْمَوْلُودِ اَلْمُؤَمِّلِ مَا لاَ يُدْرِكُ اَلسَّالِكِ سَبِيلَ مَنْ قَدْ هَلَكَ غَرَضِ اَلْأَسْقَامِ وَ رَهِينَةِ اَلْأَيَّامِ وَ رَمِيَّةِ اَلْمَصَائِبِ وَ عَبْدِ اَلدُّنْيَا وَ تَاجِرِ اَلْغُرُورِ وَ غَرِيمِ اَلْمَنَايَا وَ أَسِيرِ اَلْمَوْتِ وَ حَلِيفِ اَلْهُمُومِ وَ قَرِينِ اَلْأَحْزَانِ وَ نُصُبِ اَلْآفَاتِ وَ صَرِيعِ اَلشَّهَوَاتِ وَ خَلِيفَةِ اَلْأَمْوَاتِ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ فِيمَا…
نامه امیر المومنین علی علیه السلام به فرزندش امام حسن علیه السلام -از پدری که در آستانه فناست و چیرگی زمان را پذیراست، زندگی را پشت سر نهاده، تسلیم گردش روزگار شده، نکوهش کننده این جهان است، آرمنده در جایگاه مردگان که فردا به نزد آنان روان است. به فرزندی که آرزومند چیزی است که به دست نیاید، راهرو راه کسانی است که به هلاکت رسیده اند. فرزندی که آماج بیماریهاست و گروگان گذشت روزگاران. پسری که تیر مصیبتها به سوی او روان است و بنده گوش به فرمان دنیاست. سوداگر فریب و وامدار مرگ و اسیر نیستی است. هم پیمان اندوه ها و همنشین غمهاست. آماج آفات و زمین خورده شهوات و جانشین مردگان است. اما بعد؛ همانا من از پشت کردن دنیا به خود و سرکشی روزگار بر خود و روی آوردن آخرت به خویش، دریافتم که باید در اندیشه خویش…
يَا بُنَيَّ أُوصِيكَ بِتَقْوَى اَللَّهِ فِي اَلْغِنَى وَ اَلْفَقْرِ وَ كَلِمَةِ اَلْحَقِّ فِي اَلرِّضَا وَ اَلْغَضَبِ وَ اَلْقَصْدِ فِي اَلْغِنَى وَ اَلْفَقْرِ وَ بِالْعَدْلِ عَلَى اَلصَّدِيقِ وَ اَلْعَدُوِّ وَ بِالْعَمَلِ فِي اَلنَّشَاطِ وَ اَلْكَسَلِ وَ اَلرِّضَا عَنِ اَللَّهِ فِي اَلشِّدَّةِ وَ اَلرَّخَاءِ أَيْ بُنَيَّ مَا شَرٌّ بَعْدَهُ اَلْجَنَّةُ بِشَرٍّ وَ لاَ خَيْرٌ بَعْدَهُ اَلنَّارُ بِخَيْرٍ وَ كُلُّ نَعِيمٍ دُونَ اَلْجَنَّةِ مَحْقُورٌ وَ كُلُّ بَلاَءٍ دُونَ اَلنَّارِ عَافِيَةٌ وَ اِعْلَمْ أَيْ بُنَيَّ أَنَّهُ مَنْ أَبْصَرَ عَيْبَ نَفْسِهِ شُغِلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ وَ مَنْ تَعَرَّى…
سفارش امیر المومنین علی علیه السلام به فرزندش امام حسین علیه السلام -پسر جانم تو را سفارش می کنم به رعایت تقوای الهی در حال توانگری و تهیدستی، و گفتار حق در حال خشنودی و خشم، میانه روی هنگام دولتمندی و تنگدستی، رفتار عادلانه نسبت به دوست و دشمن، کار کردن در حال شادابی و سست حالی و خشنودی از خدا در سختی و خوشی. پسر جانم هر شری که به دنبالش بهشت باشد، نتوان آن را شر دانست و آن خیری که آتش دوزخ در پی بود، نتوان آن را خیر به حساب آورد. هر نعمتی در برابر بهشت، ناچیز است و هر بلایی در قیاس با آتش دوزخ، سلامتی است. پسر جانم بدان هر کس عیب خود را ببیند، از پرداختن به عیب دیگران باز ماند. هر کس جامه تقوی بر تن نکرد هیچ جامه ای عیبهای او را نپوشاند. آن کس که به قسمت خدا خرسند باشد، بر آنچه از دستش…