قال الإمام عليّ عليه السلام:
يَا بُنَيَّ أُوصِيكَ بِتَقْوَى اَللَّهِ فِي اَلْغِنَى وَ اَلْفَقْرِ وَ كَلِمَةِ اَلْحَقِّ فِي اَلرِّضَا وَ اَلْغَضَبِ وَ اَلْقَصْدِ فِي اَلْغِنَى وَ اَلْفَقْرِ وَ بِالْعَدْلِ عَلَى اَلصَّدِيقِ وَ اَلْعَدُوِّ وَ بِالْعَمَلِ فِي اَلنَّشَاطِ وَ اَلْكَسَلِ وَ اَلرِّضَا عَنِ اَللَّهِ فِي اَلشِّدَّةِ وَ اَلرَّخَاءِ أَيْ بُنَيَّ مَا شَرٌّ بَعْدَهُ اَلْجَنَّةُ بِشَرٍّ وَ لاَ خَيْرٌ بَعْدَهُ اَلنَّارُ بِخَيْرٍ وَ كُلُّ نَعِيمٍ دُونَ اَلْجَنَّةِ مَحْقُورٌ وَ كُلُّ بَلاَءٍ دُونَ اَلنَّارِ عَافِيَةٌ وَ اِعْلَمْ أَيْ بُنَيَّ أَنَّهُ مَنْ أَبْصَرَ عَيْبَ نَفْسِهِ شُغِلَ عَنْ عَيْبِ غَيْرِهِ وَ مَنْ تَعَرَّى مِنْ لِبَاسِ اَلتَّقْوَى لَمْ يَسْتَتِرْ بِشَيْ ءٍ مِنَ اَللِّبَاسِ وَ مَنْ رَضِيَ بِقَسْمِ اَللَّهِ لَمْ يَحْزَنْ عَلَى مَا فَاتَهُ وَ مَنْ سَلَّ سَيْفَ اَلْبَغْيِ قُتِلَ بِهِ وَ مَنْ حَفَرَ بِئْراً لِأَخِيهِ وَقَعَ فِيهَا وَ مَنْ هَتَكَ حِجَابَ غَيْرِهِ اِنْكَشَفَتْ عَوْرَاتُ بَيْتِهِ وَ مَنْ نَسِيَ خَطِيئَتَهُ اِسْتَعْظَمَ خَطِيئَةَ غَيْرِهِ وَ مَنْ كَابَدَ اَلْأُمُورَ عَطِبَ وَ مَنِ اِقْتَحَمَ اَلْغَمَرَاتِ غَرِقَ وَ مَنْ أُعْجِبَ بِرَأْيِهِ ضَلَّ وَ مَنِ اِسْتَغْنَى بِعَقْلِهِ زَلَّ وَ مَنْ تَكَبَّرَ عَلَى اَلنَّاسِ ذَلَّ وَ مَنْ خَالَطَ اَلْعُلَمَاءَ وُقِّرَ وَ مَنْ خَالَطَ اَلْأَنْذَالَ حُقِّرَ وَ مَنْ سَفِهَ عَلَى اَلنَّاسِ شُتِمَ وَ مَنْ دَخَلَ مَدَاخِلَ اَلسَّوْءِ اُتُّهِمَ وَ مَنْ مَزَحَ اُسْتُخِفَّ بِهِ وَ مَنْ أَكْثَرَ مِنْ شَيْ ءٍ عُرِفَ بِهِ وَ مَنْ كَثُرَ كَلاَمُهُ كَثُرَ خَطَؤُهُ وَ مَنْ كَثُرَ خَطَؤُهُ قَلَّ حَيَاؤُهُ وَ مَنْ قَلَّ حَيَاؤُهُ قَلَّ وَرَعُهُ وَ مَنْ قَلَّ وَرَعُهُ مَاتَ قَلْبُهُ وَ مَنْ مَاتَ قَلْبُهُ دَخَلَ اَلنَّارَ أَيْ بُنَيَّ مَنْ نَظَرَ فِي عُيُوبِ اَلنَّاسِ وَ رَضِيَ لِنَفْسِهِ بِهَا فَذَاكَ اَلْأَحْمَقُ بِعَيْنِهِ وَ مَنْ تَفَكَّرَ اِعْتَبَرَ وَ مَنِ اِعْتَبَرَ اِعْتَزَلَ وَ مَنِ اِعْتَزَلَ سَلِمَ وَ مَنْ تَرَكَ اَلشَّهَوَاتِ كَانَ حُرّاً وَ مَنْ تَرَكَ اَلْحَسَدَ كَانَتْ لَهُ اَلْمَحَبَّةُ عِنْدَ اَلنَّاسِ أَيْ بُنَيَّ عِزُّ اَلْمُؤْمِنِ غِنَاهُ عَنِ اَلنَّاسِ وَ اَلْقَنَاعَةُ مَالٌ لاَ يَنْفَدُ وَ مَنْ أَكْثَرَ ذِكْرَ اَلْمَوْتِ رَضِيَ مِنَ اَلدُّنْيَا بِالْيَسِيرِ وَ مَنْ عَلِمَ أَنَّ كَلاَمَهُ مِنْ عَمَلِهِ قَلَّ كَلاَمُهُ إِلاَّ فِيمَا يَنْفَعُهُ أَيْ بُنَيَّ اَلْعَجَبُ مِمَّنْ يَخَافُ اَلْعِقَابَ فَلَمْ يَكُفَّ وَ رَجَا اَلثَّوَابَ فَلَمْ يَتُبْ وَ يَعْمَلْ أَيْ بُنَيَّ اَلْفِكْرَةُ تُورِثُ نُوراً وَ اَلْغَفْلَةُ ظُلْمَةٌ وَ اَلْجَهَالَةُ ضَلاَلَةٌ وَ اَلسَّعِيدُ مَنْ وُعِظَ بِغَيْرِهِ وَ اَلْأَدَبُ خَيْرُ مِيرَاثٍ وَ حُسْنُ اَلْخُلُقِ خَيْرُ قَرِينٍ لَيْسَ مَعَ قَطِيعَةِ اَلرَّحِمِ نَمَاءٌ وَ لاَ مَعَ اَلْفُجُورِ غِنًى أَيْ بُنَيَّ اَلْعَافِيَةُ عَشَرَةُ أَجْزَاءٍ تِسْعَةٌ مِنْهَا فِي اَلصَّمْتِ إِلاَّ بِذِكْرِ اَللَّهِ وَ وَاحِدٌ فِي تَرْكِ مُجَالَسَةِ اَلسُّفَهَاءِ أَيْ بُنَيَّ مَنْ تَزَيَّا بِمَعَاصِي اَللَّهِ فِي اَلْمَجَالِسِ أَوْرَثَهُ اَللَّهُ ذُلاًّ وَ مَنْ طَلَبَ اَلْعِلْمَ عَلِمَ يَا بُنَيَّ رَأْسُ اَلْعِلْمِ اَلرِّفْقُ وَ آفَتُهُ اَلْخُرْقُ وَ مِنْ كُنُوزِ اَلْإِيمَانِ اَلصَّبْرُ عَلَى اَلْمَصَائِبِ وَ اَلْعَفَافُ زِينَةُ اَلْفَقْرِ وَ اَلشُّكْرُ زِينَةُ اَلْغِنَى كَثْرَةُ اَلزِّيَارَةِ تُورِثُ اَلْمَلاَلَةَ وَ اَلطُّمَأْنِينَةُ قَبْلَ اَلْخِبْرَةِ ضِدُّ اَلْحَزْمِ وَ إِعْجَابُ اَلْمَرْءِ بِنَفْسِهِ يَدُلُّ عَلَى ضَعْفِ عَقْلِهِ أَيْ بُنَيَّ كَمْ نَظْرَةٍ جَلَبَتْ حَسْرَةً وَ كَمْ مِنْ كَلِمَةٍ سَلَبَتْ نِعْمَةً أَيْ بُنَيَّ لاَ شَرَفَ أَعْلَى مِنَ اَلْإِسْلاَمِ وَ لاَ كَرَمَ أَعَزُّ مِنَ اَلتَّقْوَى وَ لاَ مَعْقِلَ أَحْرَزُ مِنَ اَلْوَرَعِ وَ لاَ شَفِيعَ أَنْجَحُ مِنَ اَلتَّوْبَةِ وَ لاَ لِبَاسَ أَجْمَلُ مِنَ اَلْعَافِيَةِ وَ لاَ مَالَ أَذْهَبُ بِالْفَاقَةِ مِنَ اَلرِّضَا بِالْقُوتِ وَ مَنِ اِقْتَصَرَ عَلَى بُلْغَةِ اَلْكَفَافِ تَعَجَّلَ اَلرَّاحَةَ وَ تَبَوَّأَ خَفْضَ اَلدَّعَةِ أَيْ بُنَيَّ اَلْحِرْصُ مِفْتَاحُ اَلتَّعَبِ وَ مَطِيَّةُ اَلنَّصَبِ وَ دَاعٍ إِلَى اَلتَّقَحُّمِ فِي اَلذُّنُوبِ وَ اَلشَّرَهُ جَامِعٌ لِمَسَاوِي اَلْعُيُوبِ وَ كَفَاكَ تَأْدِيباً لِنَفْسِكَ مَا كَرِهْتَهُ مِنْ غَيْرِكَ لِأَخِيكَ عَلَيْكَ مِثْلُ اَلَّذِي لَكَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَوَرَّطَ فِي اَلْأُمُورِ بِغَيْرِ نَظَرٍ فِي اَلْعَوَاقِبِ فَقَدْ تَعَرَّضَ لِلنَّوَائِبِ اَلتَّدْبِيرُ قَبْلَ اَلْعَمَلِ يُؤْمِنُكَ اَلنَّدَمَ مَنِ اِسْتَقْبَلَ وُجُوهَ اَلْآرَاءِ عَرَفَ مَوَاقِعَ اَلْخَطَإِ اَلصَّبْرُ جُنَّةٌ مِنَ اَلْفَاقَةِ اَلْبُخْلُ جِلْبَابُ اَلْمَسْكَنَةِ اَلْحِرْصُ عَلاَمَةُ اَلْفَقْرِ وَصُولٌ مُعْدِمٌ خَيْرٌ مِنْ جَافٍ مُكْثِرٍ لِكُلِّ شَيْ ءٍ قُوتٌ وَ اِبْنُ آدَمَ قُوتُ اَلْمَوْتِ أَيْ بُنَيَّ لاَ تُؤْيِسْ مُذْنِباً فَكَمْ مِنْ عَاكِفٍ عَلَى ذَنْبِهِ خُتِمَ لَهُ بِخَيْرٍ وَ كَمْ مِنْ مُقْبِلٍ عَلَى عَمَلِهِ مُفْسِدٍ فِي آخِرِ عُمُرِهِ صَائِرٌ إِلَى اَلنَّارِ نَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْهَا أَيْ بُنَيَّ كَمْ مِنْ عَاصٍ نَجَا وَ كَمْ مِنْ عَامِلٍ هَوَى مَنْ تَحَرَّى اَلصِّدْقَ خَفَّتْ عَلَيْهِ اَلْمُؤَنُ فِي خِلاَفِ اَلنَّفْسِ رُشْدُهَا اَلسَّاعَاتُ تَنْتَقِصُ اَلْأَعْمَارَ وَيْلٌ لِلْبَاغِينَ مِنْ أَحْكَمِ اَلْحَاكِمِينَ وَ عَالِمِ ضَمِيرِ اَلْمُضْمِرِينَ يَا بُنَيَّ بِئْسَ اَلزَّادُ إِلَى اَلْمَعَادِ اَلْعُدْوَانُ عَلَى اَلْعِبَادِ فِي كُلِّ جُرْعَةٍ شَرَقٌ وَ فِي كُلِّ أُكْلَةٍ غَصَصٌ لَنْ تُنَالَ نِعْمَةٌ إِلاَّ بِفِرَاقِ أُخْرَى مَا أَقْرَبَ اَلرَّاحَةَ مِنَ اَلنَّصَبِ وَ اَلْبُؤْسَ مِنَ اَلنَّعِيمِ وَ اَلْمَوْتَ مِنَ اَلْحَيَاةِ وَ اَلسُّقْمَ مِنَ اَلصِّحَّةِ فَطُوبَى لِمَنْ أَخْلَصَ لِلَّهِ عَمَلَهُ وَ عِلْمَهُ وَ حُبَّهُ وَ بُغْضَهُ وَ أَخْذَهُ وَ تَرْكَهُ وَ كَلاَمَهُ وَ صَمْتَهُ وَ فِعْلَهُ وَ قَوْلَهُ وَ بَخْ بَخْ لِعَالِمٍ عَمِلَ فَجَدَّ وَ خَافَ اَلْبَيَاتَ فَأَعَدَّ وَ اِسْتَعَدَّ إِنْ سُئِلَ نَصَحَ وَ إِنْ تُرِكَ صَمَتَ كَلاَمُهُ صَوَابٌ وَ سُكُوتُهُ مِنْ غَيْرِ عِيٍّ جَوَابٌ وَ اَلْوَيْلُ لِمَنْ بُلِيَ بِحِرْمَانٍ وَ خِذْلاَنٍ وَ عِصْيَانٍ فَاسْتَحْسَنَ لِنَفْسِهِ مَا يَكْرَهُهُ مِنْ غَيْرِهِ وَ أَزْرَى عَلَى اَلنَّاسِ بِمِثْلِ مَا يَأْتِي وَ اِعْلَمْ أَيْ بُنَيَّ أَنَّهُ مَنْ لاَنَتْ كَلِمَتُهُ وَجَبَتْ مَحَبَّتُهُ وَفَّقَكَ اَللَّهُ لِرُشْدِكَ وَ جَعَلَكَ مِنْ أَهْلِ طَاعَتِهِ بِقُدْرَتِهِ إِنَّهُ جَوَادٌ كَرِيمٌ.
سفارش امیر المومنین علی علیه السلام به فرزندش امام حسین علیه السلام -پسر جانم تو را سفارش می کنم به رعایت تقوای الهی در حال توانگری و تهیدستی، و گفتار حق در حال خشنودی و خشم، میانه روی هنگام دولتمندی و تنگدستی، رفتار عادلانه نسبت به دوست و دشمن، کار کردن در حال شادابی و سست حالی و خشنودی از خدا در سختی و خوشی. پسر جانم هر شری که به دنبالش بهشت باشد، نتوان آن را شر دانست و آن خیری که آتش دوزخ در پی بود، نتوان آن را خیر به حساب آورد. هر نعمتی در برابر بهشت، ناچیز است و هر بلایی در قیاس با آتش دوزخ، سلامتی است. پسر جانم بدان هر کس عیب خود را ببیند، از پرداختن به عیب دیگران باز ماند. هر کس جامه تقوی بر تن نکرد هیچ جامه ای عیبهای او را نپوشاند. آن کس که به قسمت خدا خرسند باشد، بر آنچه از دستش رفته، اندوهگین نگردد. هر که تیغ ستم بیرون کشد، سرانجام خون خود به آن بریزد. هر کس چاهی برای برادرش کند، خود در آن افتد. هر که پرده دیگری بدرد عیبهای خانواده اش عیان شود. هر که خطای خود را فراموش نماید، خطای دیگری را بزرگ شمارد. هر که با کارها پنجه درافکند، خویشتن را هلاک سازد. هر که خود را به گردابها افکند، غرق گردد. هر که شیفته رای خود شود، گمراه گردد. هر که به عقل خود بی نیازی نماید، به لغزش افتد. هر که بر مردم گردن فرازی نماید، خوار شود. هر که با دانشمندان نشست و برخاست نماید، باوقار گردد و هر که با فرومایگان معاشرت کند، خوار گردد. هر که با مردم عاقلانه رفتار ننماید، دشنام شنود. هر که به جایهای بدنام قدم نهد، متهم شود. هر که شوخی کند سبک شود. هر که چیزی را بسیار انجام دهد به آن معروف شود. هر که پرگویی کند، خطاهایش بسیار باشد و هر که خطاهایش افزون تر شد، حیایش کمتر گردد. هر که حیایش کمتر باشد، پارسایی اش اندک بود و هر که پارسایی اش اندک باشد، دلش بمیرد و هر که دل مرده شد راه به دوزخ برده است. ای فرزند عزیزم هر که به زشتی های مردم بنگرد و آنها را ناپسند شمارد ولی چنان زشتی را برای خود بپسندد، بدون چون و چرا احمق است. هر که بیندیشد، عبرت گیرد و هر که عبرت گیرد، عزلت گزیند و هر که عزلت گزید، سالم ماند. هر که شهوت را واگذارد، آزاد زندگی نماید. هر که حسد را وانهد، محبوب مردم باشد. -پسر جانم عزت مومن در بی نیازی او از مردم است. قناعت ثروتی است پایان ناپذیر. هر که فراوان یاد مرگ کند، به اندکی از دنیا خشنود باشد. هر که بداند گفتارش از کردارش به شمار می آید، جز در آنچه به سود مادی و معنوی اوست زبان نگشاید. پسر جانم شگفتا از کسی که از کیفر بترسد ولی از انجام گناه دست باز ندارد و امید ثواب داشته باشد ولی اهل توبه و عمل نشود پسر جانم اندیشه، روشنی آورد و غفلت، تیرگی و نادانی، گمراهی. خوشبخت کسی است که از دیگران پند گیرد. ادب بهترین میراث است و خوش اخلاقی بهترین همنشین. با قطع ارتباط با خویشاوندان، پیشرفتی در زندگی نباشد و با هرزگی، توانگری نباشد. پسر جانم سلامتی ده بخش است که نه بخش آن در لب فرو بستن است جز ذکر خدا و یک بخش هم در ترک همنشینی کم خردان. پسر جانم هر که با پوشیدن لباس عصیان و نافرمانی از خدا، در مجالس خودنمایی کند، خداوند لباس ذلت بر او پوشاند و هر که دانش جوید دانا شود. پسر جانم سرلوحه دانش، نرم رفتاری است و آفت آن، پرخاشگری است. شکیبایی بر مصیبتها از گنجینه های ایمان است. پاکدامنی زینت تهیدستی است و سپاسگزاری زینت توانگری. دیدار زیاد ملال آور است. اطمینان پیش از امتحان، خلاف دوراندیشی است. خود شیفتگی مرد نشانه سستی عقل اوست. ای پسر عزیزم چه بسا نگاهی که حسرت به بار آورد و چه بسا سخنی که نعمت را بر باد دهد. پسر جانم هیچ شرافتی برتر از اسلام نیست و نه کرامتی ارجمندتر از پرهیزگاری و نه پناهگاهی محکم تر از خویشتنداری و نه شفاعت کننده ای کارسازتر از توبه و نه جامه ای زیباتر از سلامتی. هیچ ثروتی، نیکوتر از خرسندی به روزی روزانه، فقر زدایی ننماید و هر که به گذران روزانه بسنده کند، زود به آسایش رسیده و آسوده خاطر گشته است. پسر جانم آز کلید سختی، مرکب دشواری و موجب پرت شدن در ورطه گناهان است. شیفتگی به دنیا، فراهم کننده همه عیبهاست. برای ادب کردن خود همین بس آنچه را که از دیگری بد می داری از آن اجتناب نمایی. -برادرت همان حق را بر تو دارد که تو بر او داری. هر که بدون عاقبت نگری خود را درگیر کارها نماید در معرض حوادث قرار می گیرد. چاره اندیشی پیش از پرداختن به کاری، تو را از پشیمانی ایمن می گرداند. هر که از آرای گوناگون استقبال نماید، مواضع خطا را بشناسد. شکیبایی، سپر ناداری است. تنگ چشمی، روپوش بدبختی است. آز نشانه نیاز است. مهربان نادار بهتر از ثروتمند ستمکار است. برای هر چیز، خوراکی است و خوراک مرگ، آدمیزاد است. ای پسر عزیزم هیچ گناهکاری را ناامید مکن چه بسیار گناهکاری که عاقبت به خیر گشته و چه بسیار خوش کرداری که در پایان عمر تباه شده و جهنمی گشته است؛ ما از چنین سرنوشتی به خدا پناه می بریم. ای پسر عزیزم چه بسا عصیانگری که توبه کرده و نجات یافته و چه بسا فرمانبرداری که تباه گشته و سقوط نموده است. هر که در جستجوی راستی برآید، سختی بر او سبک گردد. رشد نفس در سایه مخالفت با نفس امکان پذیر است. هر ساعتی که می گذرد عمر را می کاهد. وای بر ستمکاران از داوری بهترین داوران و دانای نهان پنهانکاران. پسر جانم ستم راندن بر بندگان بدترین توشه است برای آن جهان، با هر جرعه ای، نای گرفتنی است و با هر لقمه ای در گلو ماندنی. هرگز نعمتی را فراچنگ نیاوری مگر آن که نعمتی را از دست بدهی. چه قدر راحتی به سختی، تهیدستی به نعمت، مرگ به زندگی و بیماری به تندرستی نزدیک است، خوشا به حال کسی که کنش و دانش، دوستی و دشمنی، گرفتن و نگرفتن، لب به سخن گشودن و نگشودن و رفتار و گفتار خود را برای خدا خالص گرداند. آفرین، آفرین بر دانشمندی که اهل کنش و کوشش باشد و از شبیخون مرگ بهراسد و در حال آماده باش به سر برد و مهیا گردد. اگرش پرسند اندرز دهد و اگرش وانهند سکوت اختیار نماید و سخنش درست باشد و سکوتش از درماندگی در پاسخگویی نباشد. وای بر آن که دچار محرومیت و خواری و نافرمانی است و از خود نیکو پندارد آنچه را از دیگری بد می داند و به مردم عیب گیرد آنچه را خود مرتکب آن می شود. پسر جانم بدان که هر کس نرم گوی شود، دوست داشتنی است. خداوند تو را به سوی هدایتش موفق نماید و به قدرت خویش از اطاعت کنندگانش قرار دهد که همانا او بخشنده و بزرگوار است.