احادیث درباره نشانه های پرهیزگار

اَلْمُتَّقُونَ قُلُوبُهُمْ مَحْزُونَةٌ وَ شُرُورُهُمْ مَأْمُونَة

دلهای پرهیزگاران اندوهگین است و مردم از بدیهای آنها ایمن هستند.

اَلْوَرِعُ مَنْ نَزِهَتْ نَفْسُهُ وَ شَرُفَتْ خِلاَلُه

پارسا کسی است که نفس او پاکیزه و خویهای او گرامی باشد.

اَلْمُتَّقُونَ اَلْمُؤْمِنُونَ أَنْفُسُهُمْ عَفِيفَةٌ وَ حَاجَاتُهُمْ خَفِيفَةٌ وَ خَيْرَاتُهُمْ مَأْمُولَةٌ وَ شُرُورُهُمْ مَأْمُونَة

نفسهای پرهیزگاران مؤمنان ، پاک و نیازهای آنها سبک، و نیکیهای آنها امید آفرین، و بدیهای آنها ایمن شده است.

اَلْمُتَّقُونَ أَنْفُسُهُمْ قَانِعَةٌ وَ شَهَوَاتُهُمْ مَيِّتَةٌ وَ وُجُوهُهُمْ مُسْتَبْشِرَةٌ وَ قُلُوبُهُمْ مَحْزُونَة

نفسهای پرهیزگاران قانع و شهواتهای آنها مرده و صورتهای آنها گشاده و دلهای آنها اندوهگین است.

اَلْمُتَّقُونَ أَعْمَالُهُمْ زَاكِيَةٌ وَ أَعْيُنُهُمْ بَاكِيَةٌ وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَة

کردار پرهیزگاران، پاکیزه و چشمهای آنها گریان و دلهای آنها ترسناک است.

اَلْمُتَّقِي مَيِّتَةٌ شَهْوَتُهُ مَكْظُومٌ غَيْظُهُ فِي اَلرَّخَاءِ شَكُورٌ وَ فِي اَلْمَكَارِهِ صَبُور

پرهیزگار شهوتش مرده، خشمش فرو برده شده، در فراخی سپاسگزار و در سختی شکیباست.

اِتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ تُقَاةَ مَنْ سَمِعَ فَخَشَعَ وَ اِقْتَرَفَ فَاعْتَرَفَ وَ اِعْتَرَفَ وَ عَلِمَ فَوَجِلَ وَ حَاذَرَ فَبَادَرَ وَ عَمِلَ فَأَحْسَن

خدا ترس باشید ترس کسی که شنیده، سپس فروتنی کرده است و گناه کرده، آنگاه اقرار می کند و دانسته، آنگاه ترسان است و کناره گرفته، سپس شتاب کرده است و عمل کرده، آنگاه نیکی کرده است.

اِتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ تُقَاةَ مَنْ دُعِيَ فَأَجَابَ وَ تَابَ فَأَنَابَ وَ أَنَابَ وَ حُذِّرَ فَحَذِرَ وَ عَبَرَ فَاعْتَبَرَ وَ خَافَ فَأَمِن

خدا ترس باشید ترس کسی که خوانده شده، آنگاه پاسخ داده است و توبه کرده، پس روی آورده است و ترسانیده شده، آنگاه پرهیز کرده است و عبور کرده، آنگاه عبرت گرفته است و ترسیده، آنگاه ایمن گردیده است.

أَوْرَعُ اَلنَّاسِ أَنْزَهُهُمْ عَنِ اَلْمَطَالِب

پارساترین مردم کسی است که خواستهای او پاکیزه تر است.

إِنَّ اَلْأَتْقِيَاءَ كُلُّ سَخِيٍّ مُتَعَفِّفٍ مُحْسِن

پرهیزگاران، هر سخاوتمند پاکدامن و نیکوکاری است.

إِنَّ تَقْوَى اَللَّهِ حَمَتْ أَوْلِيَاءَهُ مَحَارِمَهُ وَ أَلْزَمَتْ قُلُوبَهُمْ مَخَافَتَهُ حَتَّى أَسْهَرَتْ لَيَالِيَهُمْ وَ أَظْمَأَتْ هَوَاجِرَهُمْ فَأَخَذُوا اَلرَّاحَةَ بِالتَّعَبِ وَ اَلرِّيَّ بِالظَّمَإ

همانا تقوای الهی، دوستان خدا را از حرامها باز می دارد و ترس او دلهای آنها را فرا گرفته تا این که شبها بیدار مانند و میانۀ روز آنها را تشنه گردانیده پس آنها، آسایش آخرت را با سختی دنیا و سیرابی آخرت را با تشنگی دنیا برگزیده اند.

إِنَّ اَلْمُتَّقِينَ ذَهَبُوا بِعَاجِلِ اَلدُّنْيَا وَ آجِلِ اَلْآخِرَةِ شَارَكُوا أَهْلَ اَلدُّنْيَا فِي دُنْيَاهُمْ وَ لَمْ يُشَارِكْهُمْ أَهْلُ اَلدُّنْيَا فِي آخِرَتِهِم

همانا پرهیزگاران از آنچه در دنیا و مهلت آخرت فراهم است بهره برده اند در دنیای اهل دنیا مشارکت دارند ولی در آخرت آنها، اهل دنیا شریک نیستند.