احادیث درباره شناخت عیب خویش

مِنْ أَشَدِّ عُيُوبِ اَلْمَرْءِ أَنْ تَخْفَى عَلَيْهِ عُيُوبُه

از بدترین بدیهای مرد آن است که بدیهایش بر او پنهان باشد.

مِنْ حَقِّ اَللَّبِيبِ أَنْ يَعُدَّ سُوءَ عَمَلِهِ وَ قُبْحَ سِيرَتِهِ مِنْ شَقَاوَةِ جِدِّهِ وَ نَحْسِه

برای خردمند سزاوار این است که بدی عمل و زشتی منش خویش را از بدبختی و بدیمنی خود بداند.

مِنْ كَمَالِ اَلْإِنْسَانِ وَ وُفُورِ فَضْلِهِ اِسْتِشْعَارُهُ بِنَفْسِهِ اَلنُّقْصَان

از آراستگی و بلند مرتبگی انسان آن است که همواره به کاستی نفس خویش توجه کند.

مَعْرِفَةُ اَلْمَرْءِ بِعُيُوبِهِ أَنْفَعُ اَلْمَعَارِف

شناخت آدمی به بدیهای خود سودمندترین شناختهاست.

لاَ تَعِبْ غَيْرَكَ بِمَا يَأْتِيهِ وَ لاَ تُعَاقِبْ غَيْرَكَ بِذَنْبٍ عَلَى ذَنْبٍ تُرَخِّصُ لِنَفْسِكَ فِيه

عیب مگیر بر دیگری آنچه را که خود انجام می دهی و مجازات مکن دیگری را به گناهی که آن را برای خود جایز می شماری.