أَنَّ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ ع لَمَّا بُويِعَ بَعْدَ مَقْتَلِ عُثْمَانَ صَعِدَ اَلْمِنْبَرَ وَ خَطَبَ بِخُطْبَةٍ ذَكَرَهَا يَقُولُ فِيهَا أَلاَ إِنَّ بَلِيَّتَكُمْ قَدْ عَادَتْ كَهَيْئَتِهَا يَوْمَ بَعَثَ اَللَّهُ نَبِيَّهُ ص وَ اَلَّذِي بَعَثَهُ بِالْحَقِّ لَتُبَلْبَلُنَّ بَلْبَلَةً وَ لَتُغَرْبَلُنَّ غَرْبَلَةً حَتَّى يَعُودَ أَسْفَلُكُمْ أَعْلاَكُمْ وَ أَعْلاَكُمْ أَسْفَلَكُمْ وَ لَيَسْبِقَنَّ سَبَّاقُونَ كَانُوا قَصَّرُوا وَ لَيُقَصِّرَنَّ سَبَّاقُونَ كَانُوا سَبَقُوا وَ اَللَّهِ مَا كَتَمْتُ وَسِمَةً وَ لاَ كَذَبْتُ كَذِبَةً وَ لَقَدْ نُبِّئْتُ بِهَذَا اَلْمَقَامِ وَ هَذَا اَلْيَوْمِ .
امام صادق علیه السلام فرمود: چون بعد از کشتن عثمان با امیر المومنین علیه السلام بیعت شد، آن حضرت بر منبر بر آمد و سخنرانی و خطبه یی القا کرد-که امام صادق علیه السلام آن را ذکر کرد- و در ضمن آن چنین فرمود: همانا بلیه و گرفتاری شما(که خدا برای امتحان و آزمایشتان مقدر کرده است)مانند روزی که خدا پیغمبرش صلی الله علیه و آله را مبعوث ساخت رجوع کرده است، سوگند بآن که او را بحق برانگیخت که شما وساوس و آرا مختلف پیدا کنید و غربال شوید، تا آنجا که افراد پایین از شما فراز گیرند و بالاییها بزیر گرایند، و پیشی گیرندگانی که کوتاهی میکردند، بپیش تازند، و پیشی گیرندگانی که پیش میتاختند کوتاهی کنند، بخدا که هیچ نشانه ای(از نشانه های حق)از من پوشیده نگشته و دروغی بمن گفته نشده، و بتحقیق که این مقام و این روز…
وَيْلٌ لِطُغَاةِ اَلْعَرَبِ مِنْ أَمْرٍ قَدِ اِقْتَرَبَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ كَمْ مَعَ اَلْقَائِمِ مِنَ اَلْعَرَبِ قَالَ نَفَرٌ يَسِيرٌ قُلْتُ وَ اَللَّهِ إِنَّ مَنْ يَصِفُ هَذَا اَلْأَمْرَ مِنْهُمْ لَكَثِيرٌ قَالَ لاَ بُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ أَنْ يُمَحَّصُوا وَ يُمَيَّزُوا وَ يُغَرْبَلُوا وَ يُسْتَخْرَجُ فِي اَلْغِرْبَالِ خَلْقٌ كَثِيرٌ .
ابن ابی یعفور گوید: شنیدم امام صادق علیه السلام میفرمود: وای بر سرکشان عرب از امری که نزدیک است، (وای بر آنها در زمان ظهور امام قایم علیه السلام که نزدیکست چنانچه در حدیث 938 بیان شد) عرضکردم: قربانت گردم، چند نفر از عرب همراه حضرت قایم خواهند بود؟ فرمود: چند نفر اندک، عرضکردم بخدا کسانی که از ایشان از این امر سخن میگویند(اظهار عقیده بامام زمان میکنند)بسیارند، فرمود مردم ناچار باید بررسی شوند و جدا گردند و غربال شوند و مردم بسیاری از غربال بیرون ریزند.
يَا مَنْصُورُ إِنَّ هَذَا اَلْأَمْرَ لاَ يَأْتِيكُمْ إِلاَّ بَعْدَ إِيَاسٍ وَ لاَ وَ اَللَّهِ حَتَّى تُمَيَّزُوا وَ لاَ وَ اَللَّهِ حَتَّى تُمَحَّصُوا وَ لاَ وَ اَللَّهِ حَتَّى يَشْقَى مَنْ يَشْقَى وَ يَسْعَدَ مَنْ يَسْعَدُ.
منصور گوید: امام صادق علیه السلام: بمن فرمود: ای منصور: این امر(ظهور امام دوازدهم) بشما نمیرسد جز بعد از ناامیدی و نه بخدا(بشما نمیرسد)تا(خوب از بد)جدا شوید و نه بخدا تا بررسی شوید و نه بخدا تا شقاوت بشقی رسد و سعادت بسعید.
الم أَ حَسِبَ اَلنّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ ُمَّ قَالَ لِي مَا اَلْفِتْنَةُ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ اَلَّذِي عِنْدَنَا اَلْفِتْنَةُ فِي اَلدِّينِ فَقَالَ يُفْتَنُونَ كَمَا يُفْتَنُ اَلذَّهَبُ ثُمَّ قَالَ يُخْلَصُونَ كَمَا يُخْلَصُ اَلذَّهَبُ .
معمر بن خلاد گوید: شنیدم حضرت ابو الحسن علیه السلام میفرمود: / «الم» / مگر مردم پنداشته اند بصرف اینکه گویند ایمان داریم رها شوند و امتحان نشوند؟ -اول سوره عنکبوت-»سپس بمن فرمود فتنه(امتحان)چیست؟ عرضکردم: قربانت گردم: آنچه ما میدانیم امتحان در دین است، حضرت فرمود: امتحان میشوند، چنان که طلا امتحان می شود، و باز فرمود: خالص و پاک میشوند، چنان که طلا پاک می شود.
قَالَ إِنَّ حَدِيثَكُمْ هَذَا لَتَشْمَئِزُّ مِنْهُ قُلُوبُ اَلرِّجَالِ فَمَنْ أَقَرَّ بِهِ فَزِيدُوهُ وَ مَنْ أَنْكَرَهُ فَذَرُوهُ إِنَّهُ لاَ بُدَّ مِنْ أَنْ يَكُونَ فِتْنَةٌ يَسْقُطُ فِيهَا كُلُّ بِطَانَةٍ وَ وَلِيجَةٍ حَتَّى يَسْقُطَ فِيهَا مَنْ يَشُقُّ اَلشَّعْرَ بِشَعْرَتَيْنِ حَتَّى لاَ يَبْقَى إِلاَّ نَحْنُ وَ شِيعَتُنَا .
مردی از حضرت ابی جعفر علیه السلام نقل میکند که فرمود: دلهای مردم از حدیث شما(شیعه که معتقد بغیبت امام عصر میباشید)میرمد و تنفر دارد، پس هر که بآن اقرار کرد بیشترش گویید و هر که منکر شد از او دست بردارید. همانا ناچار باید آزمایشی پیش آید که هر فرد خصوصی و محرم رازی در آن سقوط کند، تا آنجا که آن کس که(از کمال باریک بینی و دقت)مو را دو نیمه میکند سقوط کند تا آنجا که جز ما و شیعیان ما باقی نماند.
كُنْتُ أَنَا وَ اَلْحَارِثُ بْنُ اَلْمُغِيرَةِ وَ جَمَاعَةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا جُلُوساً وَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ ع يَسْمَعُ كَلاَمَنَا فَقَالَ لَنَا فِي أَيِّ شَيْ ءٍ أَنْتُمْ هَيْهَاتَ هَيْهَاتَ لاَ وَ اَللَّهِ لاَ يَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ حَتَّى تُغَرْبَلُوا لاَ وَ اَللَّهِ لاَ يَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ حَتَّى تُمَحَّصُوا لاَ وَ اَللَّهِ لاَ يَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ حَتَّى تُمَيَّزُوا لاَ وَ اَللَّهِ مَا يَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ إِلاَّ بَعْدَ إِيَاسٍ لاَ وَ اَللَّهِ لاَ يَكُونُ مَا تَمُدُّونَ إِلَيْهِ أَعْيُنَكُمْ…
منصور صیقل گوید: من و حارث بن مغیره با جماعتی از اصحابمان(شیعیان)خدمت امام صادق علیه السلام نشسته بودیم(و از ظهور دولت حق سخن میگفتیم)آن حضرت سخن ما را میشنید، سپس فرمود کجایید شما؟ هیهات، هیهات، نه بخدا آنچه بسویش چشم میکشید واقع نشود، تا غربال شوید، نه بخدا آنچه بسویش چشم میکشید واقع نشود، تا بررسی شوید، نه بخدا آنچه بسویش چشم میکشید واقع نشود. تا جدا شوید. نه بخدا آنچه بسویش چشم میکشید واقع نشود، جز بعد از نومیدی. نه بخدا، آنچه بسویش چشم میکشید واقع نشود، تا شقاوت بشقی برسد و سعادت بسعید.
