احادیث درباره آخرت سرای جاوید

لاَ يَشْغَلَنَّكَ عَنِ اَلْعَمَلِ لِلْآخِرَةِ شُغْلٌ فَإِنَّ اَلْمُدَّةَ قَصِيرَة

کاری تو را از عمل برای آخرت باز ندارد همانا زمان کوتاه است.

يَا عَبِيدَ اَلدُّنْيَا وَ اَلْعَامِلِينَ لَهَا إِذَا كُنْتُمْ فِي اَلنَّهَارِ تَبِيعُونَ وَ تَشْتَرُونَ وَ فِي اَللَّيْلِ عَلَى فُرُوشِكُمْ تَتَقَلَّبُونَ وَ تَنَامُونَ وَ فِيمَا بَيْنَ ذَلِكَ عَنِ اَلْآخِرَةِ تَغْفُلُونَ وَ بِالْعَمَلِ تُسَوِّفُونَ فَمَتَى تُفَكِّرُونَ فِي اَلْإِرْشَادِ وَ مَتَى تُقَدِّمُونَ اَلزَّادَ وَ مَتَى تَهْتَمُّون بِأَمْرِ اَلْمَعَاد

ای بندگان دنیا و کارگرانی که برای آن تلاش می کنید، شما در هنگام روز می خرید و می فروشید و در شب بر بسترهای خود می غلطید و می خوابید و در میانۀ آن از آخرت غافل هستید و عمل برای آن را پس می اندازید، پس چه وقت به راه راست می اندیشید؟ و در چه هنگام توشه پیش می فرستید؟ و چه زمان برای روز بازگشت، کوشش و تلاش خواهید کرد؟

أَكْثَرُ سُرُورِكَ عَلَى مَا قَدَّمْتَ مِنَ اَلْخَيْرِ وَ حُزْنِكَ عَلَى مَا فَاتَ مِنْه

بیشترین خوشحالی تو، بر آنچه از خوبی پیش فرستاده ای، باشد و اندوه تو بر آنچه از آن از تو فوت گردیده است.

تَخَفَّفُوا فَإِنَّ اَلْغَايَةَ أَمَامَكُمْ وَ اَلسَّاعَةَ مِنْ وَرَائِكُمْ تَحْدُوكُم

بار سبک نمایید، همانا سرانجام پیش روی شماست و قیامت از پشت سر، شما را می راند.

تَخَفَّفُوا تَلْحَقُوا فَإِنَّمَا يُنْتَظَرُ بِأَوَّلِكُمْ آخِرُكُم

بار سبک نمایید تا ملحق شوید، همانا سرانجام شما به اوّل شما انتظار کشیده می شود.

تَيَسَّرْ لِسَفَرِكَ وَ شَمَّ بَرْقَ اَلنَّجَاةِ وَ اِرْحَلْ مَطَايَا اَلتَّشْمِير

از برای سفر، سبک و آسان شو، و بنگر برق رستگاری را و بر شتران تلاش و سعی سوار شو.

إِنَّكُمْ إِلَى عِمَارَةِ دَارِ اَلْبَقَاءِ أَحْوَجُ مِنْكُمْ إِلَى عِمَارَةِ دَارِ اَلْفَنَاء

همانا شما به آباد نمودن سرای جاوید آخرت نیازمندترید تا آباد نمودن سرای نابود شدنی دنیا .

شِيمَةُ ذَوِي اَلْأَلْبَابِ وَ اَلنُّهَى اَلْإِقْبَالُ عَلَى دَارِ اَلْبَقَاءِ وَ اَلْإِعْرَاضُ عَنْ دَارِ اَلْفَنَاءِ وَ اَلتَّوَلُّهُ بِجَنَّةِ اَلْمَأْوَى

خوی و عادت صاحبان عقل و خرد، روی آوردن به سرای جاوید و روی گردانیدن از سرای نابودی و شیفتگی به جنّت الماوی است.

عَجِبْتُ لِمَنْ عَرَفَ رَبَّهُ كَيْفَ لاَ يَسْعَى لِدَارِ اَلْبَقَاء

از کسی که پروردگار خود را شناخته در شگفتم که چگونه برای سرای جاوید تلاش نمی کند.

دَعَاكُمُ اَللَّهُ سُبْحَانَهُ إِلَى دَارِ اَلْبَقَاءِ وَ قَرَارَةِ اَلْخُلُودِ وَ اَلنَّعْمَاءِ وَ مُجَاوَرَةِ اَلْأَنْبِيَاءِ وَ اَلسُّعَدَاءِ فَعَصَيْتُمْ وَ دَعَتْكُمُ اَلدُّنْيَا إِلَى قَرَارَةِ اَلشَّقَاءِ وَ مَحَلِّ اَلْفَنَاءِ وَ أَنْوَاعِ اَلْبَلاَءِ وَ اَلْعَنَاءِ فَأَطَعْتُمْ وَ بَادَرْتُمْ وَ أَسْرَعْتُم

پروردگار شما را به سرای باقی و جایگاه جاودانگی و نعمتها و همنشینی انبیاء و نیکبختان فرا خوانده است، ولی شما نافرمانی کردید و دنیا شما را به جایگاه بدبختی و محل نابودی و انواع بلا و رنج فرا خوانده، پس او را اطاعت کردید و به سوی آن پیشی گرفتید.

غَايَةُ اَلْآخِرَةِ اَلْبَقَاء

سرانجام آخرت، جاودانگی است.

مَنْ عَمَّرَ دَارَ إِقَامَتِهِ فَهُوَ اَلْعَاقِل

کسی که خانۀ اقامت خود را آباد نماید، خردمند است.