قال الإمام عليّ عليه السلام:
إِنَّ أَرْوَاحَ اَلْقَدَرِيَّةِ يُعْرَضُونَ عَلَى اَلنَّارِ غُدُوّاً وَ عَشِيّاً حَتَّى تَقُومَ اَلسَّاعَةُ فَإِذَا قَامَتِ اَلسَّاعَةُ عُذِّبُوا مَعَ أَهْلِ اَلنَّارِ بِأَلْوَانِ اَلْعَذَابِ فَيَقُولُونَ يَا رَبَّنَا عَذَّبْتَنَا خَاصَّةً وَ تُعَذِّبُنَا عَامَّةً فَيَرُدُّ عَلَيْهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ . إِنّا كُلَّ شَيْ ءٍ خَلَقْناهُ بِقَدَرٍ
همانا ارواح فرقه (قدریه نافیان قدر الهی در افعال اختیاری انسان)را هر سحرگاه و شامگاه پیش روی آتش نهند تا اینکه رستاخیز برپا شود، پس چون رستاخیز برپا شد به همراه دوزخیان با انواع عذاب ها عذاب شوند، آنگاه آنان گویند: پروردگارا ما را به گونه ای ویژه و مخصوص عذاب نمودی و اینک ما را با سایر دوزخیان عذاب می کنی؟ به آنان پاسخ داده شود: «بچشید عذاب سودن دوزخ را همانا هر چیزی را به اندازه آفریدیم» قمر ، آیه 48 و 49 .