قال الإمام عليّ عليه السلام:
إِنَّ اَلْمُؤْمِنَ إِذَا نَظَرَ اِعْتَبَرَ وَ إِذَا سَكَتَ تَفَكَّرَ وَ إِذَا تَكَلَّمَ ذَكَرَ وَ إِذَا اِسْتَغْنَى شَكَرَ وَ إِذَا أَصَابَتْهُ شِدَّةٌ صَبَرَ فَهُوَ قَرِيبُ اَلرِّضَا بَعِيدُ اَلسَّخَطِ يُرْضِيهِ عَنِ اَللَّهِ اَلْيَسِيرُ وَ لاَ يُسْخِطُهُ اَلْكَثِيرُ وَ لاَ يَبْلُغُ بِنِيَّتِهِ إِرَادَتُهُ فِي اَلْخَيْرِ يَنْوِي كَثِيراً مِنَ اَلْخَيْرِ وَ يَعْمَلُ بِطَائِفَةٍ مِنْهُ وَ يَتَلَهَّفُ عَلَى مَا فَاتَهُ مِنَ اَلْخَيْرِ كَيْفَ لَمْ يَعْمَلْ بِهِ وَ اَلْمُنَافِقُ إِذَا نَظَرَ لَهَا وَ إِذَا سَكَتَ سَهَا وَ إِذَا تَكَلَّمَ لَغَا وَ إِذَا اِسْتَغْنَى طَغَا وَ إِذَا أَصَابَتْهُ شِدَّةٌ ضَغَا فَهُوَ قَرِيبُ اَلسَّخَطِ بَعِيدُ اَلرِّضَا يُسْخِطُهُ عَلَى اَللَّهِ اَلْيَسِيرُ وَ لاَ يُرْضِيهِ اَلْكَثِيرُ يَنْوِي كَثِيراً مِنَ اَلشَّرِّ وَ يَعْمَلُ بِطَائِفَةٍ مِنْهُ وَ يَتَلَهَّفُ عَلَى مَا فَاتَهُ مِنَ اَلشَّرِّ كَيْفَ لَمْ يَعْمَلْ بِهِ.
همانا، مومن چون بنگرد عبرت گیرد و چون لب فرو بندد به اندیشه فرورود و چون سخن گوید ذکر نماید و چون توانگر شود سپاس گوید و چون در سختی افتد شکیبایی پیشه سازد، او زود خشنود و دیر خشم است، اندک نعمت الهی او را خشنود نماید و بسیار آن او را به طغیان و خشم نیارد، با اراده خیر به تمام نیت های خیرخواهانه خود دست نیابد، قصد خیر بسیار دارد ولی فقط به پاره ای از آنها جامه عمل پوشاند و بر آن امور خیری که عملی نشده افسوس می خورد که چرا آنها را عملی نساخته است. و منافق چون بنگرد برای سرگرمی است و چون لب فرو بندد در غفلت فرو رود و چون سخن گوید یاوه سرایی کند و چون توانگر شود سر به طغیان گذارد و چون به سختی افتد ذلت و خواری پیشه نماید، زود خشم و دیر خشنود است، اندک نعمت الهی او را به خشم آورد و بسیار آن او را خشنود ننماید، قصد شر بسیار دارد ولی مقداری از آنها را اجرا می کند و افسوس می خورد که چرا فلان کار شر را نتوانسته انجام دهد.