حدیث امام علی (ع) درباره کلمات قصار

قال الإمام عليّ عليه السلام:

اَلشَّيْ ءُ شَيْئَانِ فَشَيْ ءٌ لِغَيْرِي لَمْ أُرْزَقْهُ فِيمَا مَضَى وَ لاَ آمُلُهُ فِيمَا بَقِيَ وَ شَيْ ءٌ لاَ أَنَالُهُ دُونَ وَقْتِهِ وَ لَوْ أَجْلَبْتُ عَلَيْهِ بِقُوَّةِ اَلسَّمَاوَاتِ وَ اَلْأَرْضِ فَبِأَيِّ هَذَيْنِ أُفْنِي عُمُرِي.

چیزها بر دو گونه اند: چیزی که برای دیگری است و درگذشته نصیب من نشده و در آینده نیز آرزوی دستیابی به آن را ندارم و چیزی که اگر آسمانی را به زمین آورم تا وقت آن نرسد، نصیبم نشود؛ پس برای کدامین یک از این دو عمر خود را تلف نمایم؟