قال رسول اللّه صلى الله عليه و آله:
قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ ص وَ قَدْ تَذَاكَرَ أَصْحَابُهُ عِنْدَهُ فَضَائِلَ شَعْبَانَ قَالَ شَهْرٌ شَرِيفٌ وَ هُوَ شَهْرِي وَ حَمَلَةُ اَلْعَرْشِ تُعَظِّمُهُ وَ تَعْرِفُ حَقَّهُ وَ هُوَ شَهْرٌ زَادَ اَللَّهُ فِيهِ أَرْزَاقَ اَلْمُؤْمِنِينَ لِرَمَضَانَ وَ تُزَيَّنُ فِيهِ اَلْجِنَانُ وَ إِنَّمَا سُمِّيَ شَعْبَانَ لِأَنَّهُ يَتَشَعَّبُ فِيهِ أَرْزَاقُ اَلْمُؤْمِنِينَ لِرَمَضَانَ وَ هُوَ شَهْرُ اَلْعَمَلِ فِيهِ تُضَاعَفُ اَلْحَسَنَةُ سَبْعِينَ وَ اَلسَّيِّئَةُ مَحْطُوطَةٌ وَ اَلذَّنْبُ مَغْفُورٌ وَ اَلْحَسَنَةُ مَقْبُولَةٌ وَ اَلْجَبَّارُ جَلَّ جَلاَلُهُ يُبَاهِي فِيهِ بِعِبَادِهِ يَنْظُرُ مِنْ عَرْشِهِ إِلَى صُوَّامِهِ وَ قُوَّامِهِ فَيُبَاهِي بِهِمْ حَمَلَةَ عَرْشِهِ فَقَامَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ ع فَقَالَ بِأَبِي أَنْتَ وَ أُمِّي يَا رَسُولَ اَللَّهِ صِفْ لَنَا شَيْئاً مِنْ فَضْلِهِ لِنَزْدَادَ رَغْبَةً فِي صِيَامِهِ وَ قِيَامِهِ نَتَهَجَّدُ لِلْجَلِيلِ فِيهِ فَقَالَ ص مَنْ صَامَ أَوَّلَ يَوْمٍ مِنْ شَعْبَانَ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ سَبْعِينَ حَسَنَةً اَلْحَسَنَةُ تُعَادِلُ عِبَادَةَ سَنَةٍ وَ مَنْ صَامَ يَوْمَيْنِ مِنْ شَعْبَانَ حَطَّ عَنْهُ اَلسَّيِّئَةَ اَلْمُوبِقَةَ وَ مَنْ صَامَ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ رَفَعَ لَهُ سَبْعِينَ دَرَجَةً فِي اَلْجِنَانِ مِنْ دُرٍّ وَ يَاقُوتٍ وَ مَنْ صَامَ أَرْبَعَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ وَسَّعَ عَلَيْهِ اَلرِّزْقَ وَ مَنْ صَامَ خَمْسَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ حُبِّبَ إِلَى اَلْعِبَادِ وَ مَنْ صَامَ سِتَّةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ صَرَفَ اَللَّهُ عَنْهُ سَبْعِينَ لَوْناً مِنَ اَلْبَلاَءِ وَ مَنْ صَامَ سَبْعَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ عُصِمَ مِنْ إِبْلِيسَ وَ جُنُودِهِ وَ هَمْزِهِ وَ غَمْزِهِ وَ مَنْ صَامَ ثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ لَمْ يَخْرُجْ مِنَ اَلدُّنْيَا حَتَّى يُسْقَى مِنْ حِيَاضِ اَلْقُدْسِ وَ مَنْ صَامَ تِسْعَةَ أَيَّامٍ مِنْ شَعْبَانَ عَطَفَ عَلَيْهِ مُنْكَرٌ وَ نَكِيرٌ عِنْدَ مَا يَسْأَلاَنِهِ وَ مَنْ صَامَ مِنْ شَعْبَانَ عَشَرَةَ أَيَّامٍ وَسَّعَ اَللَّهُ عَلَيْهِ قَبْرَهُ سَبْعِينَ ذِرَاعاً فِي سَبْعِينَ ذراع ذِرَاعاً وَ مَنْ صَامَ أَحَدَ عَشَرَ يَوْماً ضَرَبَ اَللَّهُ عَلَى قَبْرِهِ إِحْدَى عَشْرَةَ مَنَارَةً مِنْ نُورٍ وَ مَنْ صَامَ اِثْنَيْ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ زَارَهُ فِي قَبْرِهِ كُلَّ يَوْمٍ سَبْعُونَ أَلْفَ أَلْفِ مَلَكٍ إِلَى اَلنَّفْخِ فِي اَلصُّورِ وَ مَنْ صَامَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ اِسْتَغْفَرَتْ لَهُ مَلاَئِكَةُ سَبْعِ سَمَاوَاتٍ وَ مَنْ صَامَ أَرْبَعَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أُلْهِمَتْ بِهِ اَلدَّوَابُّ وَ اَلسِّبَاعُ حَتَّى اَلْحِيتَانُ فِي اَلْبُحُورِ أَنْ يَسْتَغْفِرُوا لَهُ وَ مَنْ صَامَ خَمْسَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ نَادَاهُ رَبُّ اَلْعِزَّةِ وَ عِزَّتِي لاَ أَحْرَقْتُكَ بِالنَّارِ وَ مَنْ صَامَ سِتَّةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أَطْفَأَ عَنْهُ سَبْعِينَ بَحْراً مِنَ اَلنِّيرَانِ كُلِّهَا وَ مَنْ صَامَ سَبْعَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ غُلِّقَتْ عَنْهُ أَبْوَابُ اَلنِّيرَانِ كُلُّهَا وَ مَنْ صَامَ ثَمَانِيَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ اَلْجِنَانِ كُلُّهَا وَ مَنْ صَامَ تِسْعَةَ عَشَرَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أُعْطِيَ سَبْعُونَ أَلْفَ قَصْرٍ فِي اَلْجِنَانِ مِنْ دُرٍّ وَ يَاقُوتٍ وَ مَنْ صَامَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ زُوِّجَ سَبْعِينَ أَلْفَ زَوْجَةٍ مِنَ اَلْحُورِ اَلْعِينِ وَ مَنْ صَامَ أَحَداً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ وَجَبَتْ لَهُ اَلْمَلاَئِكَةُ وَ مَسَحَتْهُ بِأَجْنِحَتِهَا وَ مَنْ صَامَ اِثْنَيْنِ وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ كُسِيَ سَبْعِينَ أَلْفَ حُلَّةٍ مِنْ سُندُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ وَ مَنْ صَامَ ثَلاَثَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أُتِيَ بِدَابَّةٍ مِنْ نُورٍ عِنْدَ خُرُوجِهِ مِنْ قَبْرِهِ فَيَرْكَبُهَا طَيَّاراً إِلَى اَلْجَنَّةِ وَ مَنْ صَامَ أَرْبَعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ شُفِّعَ فِي سَبْعِينَ أَلْفاً مِنْ أَهْلِ اَلتَّوْحِيدِ وَ مَنْ صَامَ خَمْسَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ أُعْطِيَ بَرَاءَةً مِنَ اَلنِّفَاقِ وَ مَنْ صَامَ سِتَّةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ جَوَازاً عَلَى اَلصِّرَاطِ وَ مَنْ صَامَ سَبْعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ كَتَبَ اَللَّهُ لَهُ بَرَاءَةً مِنَ اَلنَّارِ وَ مَنْ صَامَ ثَمَانِيَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ تَهَلَّلَ وَجْهُهُ وَ مَنْ صَامَ تِسْعَةً وَ عِشْرِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ نَالَ رِضْوَانَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اَلْأَكْبَرَ وَ مَنْ صَامَ ثَلاَثِينَ يَوْماً مِنْ شَعْبَانَ نَادَاهُ جَبْرَئِيلُ ع مِنْ قُدَّامِ اَلْعَرْشِ يَا هَذَا اِسْتَأْنِفِ اَلْعَمَلَ عَمَلاً جَدِيداً قَدْ غُفِرَ لَكَ مَا مَضَى وَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذُنُوبِكَ وَ اَلْجَلِيلُ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ لَوْ كَانَ ذُنُوبُكَ عَدَدَ نُجُومِ اَلسَّمَاءِ وَ قَطْرِ اَلْأَمْطَارِ وَ وَرَقِ اَلْأَشْجَارِ وَ عَدَدَ اَلرَّمْلِ وَ اَلثَّرَى وَ أَيَّامِ اَلدُّنْيَا لَغَفَرْتُهَا لَكَ وَ ما ذلِكَ عَلَى اَللّهِ بِعَزِيزٍ عْدَ صِيَامِكَ شَهْرَ شَعْبَانَ قَالَ اِبْنُ عَبَّاسٍ هَذَا لِشَهْرِ شَعْبَانَ .
ابن عباس عامر گوید: پیامبر خدا صلی الله علیه و آله در حالی که یارانش در باره فضیلت های ماه شعبان گفتگو می کردند فرمود: ماهی بزرگمند است و آن ماه من است و حمل کنندگان عرش الهی، آن را بزرگ می دارند و به حق و منزلت آن آگاهی دارند و آن ماهی است که روزی مومنان در آن ماه برای ماه رمضان فزونی یابد و بهشت ها در آن ماه آراسته گردند و همانا از آن رو«شعبان»نام گرفت که روزی مومنان در آن ماه فراخ گردد و آن ماه کردار است که پاداش کردار هفتاد بار افزون شود و بدی مردم فرو ریخته شود و گناه آنان بخشوده گردد و نیکی پذیرفته آید و خداوند توانای شکوهمند، بر بندگانش ببالد و از عرش خویش بر روزه داران و عبادتگران بنگرد و پیش روی حمل کنندگان عرش بر بندگان ببالد؛ پس علی بن ابی طالب علیه السلام به پا خاست و گفت: پدر و مادرم فدای شما باد ای پیامبر خدا اندکی از فضیلت ماه شعبان را برای ما بازگو تا شوق ما بر روزه داری و به پا داری عبادت فزونی یابد و در آن ماه برای خداوند شکوهمند شب زنده داری کنیم. پس پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هر که نخستین روز از ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند برای او هفتاد حسنه نویسد که هر حسنه با عبادت یک سال برابر آید؛ هر که دو روز از ماه شعبان را روزه بدارد، گناه هلاکت بار او فرو ریزد؛ هر که سه روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد درجه از مروارید و یاقوت برای او در بهشت بالا رود و فراز گیرد؛ هر که چهار روز از ماه شعبان را روزه بدارد، روزی اش فراخ گردد؛ هر که پنج روز از ماه شعبان را روزه بدارد، بندگان بر او مهر ورزند و دوستدار او گردند، هر که شش روز از ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند هفتاد گونه بلا را از او باز دارد، هر که هفت روز از ماه شعبان را روزه بدارد، از ابلیس و لشکریان و وسوسه ها و اشاره هایش سالم ماند؛ هر که هشت روز از ماه شعبان را روزه بدارد، از سرای دنیا در نیاید تا آنگاه که از حوض های قدس نوشد؛ هر که نه روز از ماه شعبان را روزه بدارد، دو فرشته منکر و نکیر هنگام بازپرسی از او با او مهربان باشند؛ هر که ده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند گورش را هفتاد ذراع در هفتاد ذراع فراخ سازد؛ هر که یازده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، یازده مناره تابان بر گورش نهاده شود؛ هر که دوازده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار فرشته تا هنگامه دمیده شدن در صور هر روز او را در گورش زیارت کنند؛ هر که سیزده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، فرشتگان آسمان های 09 - 1 هفتگانه برای او آمرزش جویند؛ هر که چهارده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، بر چهارپایان و درندگان و حتی ماهی های دریاها الهام شود که برای او آمرزش جویند؛ هر که پانزده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، پروردگار بزرگمند ندا در دهد که به بزرگی ام سوگند که تو را با آتش دوزخ نسوزانم؛ هر که شانزده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد دریای آتش بر او خاموش شود؛ هر که هفده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، درهای دوزخ از او به زنجیر کشیده شود؛ هر که هیجده روز از ماه شعبان را روزه بدارد؛ همه درهای بهشت بر روی او گشوده شود؛ هر که نوزده روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار کاخ از مروارید و یاقوت در بهشت به او ارزانی شود؛ هر که بیست روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار حور العین را به همسری او دهند؛ هر که بیست و یک روز از ماه شعبان را روزه بدارد، فرشتگان بر او خوشامد گویند و بال های خویش را بر او کشند و سایند؛ هر که بیست و دو روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هفتاد هزار جامه از«سندس»و«استبرق»بر او پوشانند؛ هر که بیست و سه روز از ماه شعبان را روزه بدارد، هنگام بر آمدن از گورش او را چهارپایی رخشان دهند و بر آن سوار شود و پروازکنان به سوی بهشت آید؛ هر که بیست و چهار روز از ماه شعبان را روزه بدارد، شفاعت او در باره هفتاد هزار یکتاپرست پذیرفته آید؛ هر که بیست و پنج روز از ماه شعبان را روزه بدارد، بیزاری از دورویی به او ارزانی شود؛ هر که بیست و شش روز از ماه شعبان را روزه بدارد، گذرنامه عبور از پل صراط را برای او نویسد؛ هر که بیست و هفت روز از ماه شعبان را روزه بدارد، خداوند امان نامه از آتش را برای او نویسد؛ هر که بیست و هشت روز از ماه شعبان را روزه بدارد، رخسارش تابناک گردد؛ هر که بیست و نه روز از ماه شعبان را روزه بدارد، به خشنودی بزرگ خدای گرامی و شکوهمند دست یابد؛ هر که سی روز از ماه شعبان را روزه بدارد، جبرییل علیه السلام از پیشگاه عرش او را ندا دهد: ای مرد کرداری تازه را از سر گیر که بی گمان گناهان پیشین و پسین تو بخشیده شد و خداوند گرامی و بزرگ فرماید: اگر گناهان تو به شماره ستارگان آسمان و قطره های باران ها و برگ های درختان و به تعداد شن و شبنم و روزهای دنیا باشد، بی گمان تو را بخشیدم؛ و پس از روزه داری شما در ماه شعبان، این کار بر خدا گران نیست. ابن عباس گوید: این پاداش از آن ماه شعبان است