قال الإمام باقر عليه السلام:
عَنْ ضُرَيْسٍ اَلْكُنَاسِيِّ قَالَ : كُنَّا عِنْدَ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ جَمَاعَة وَ فِينَا حُمْرَانُ بْنُ أَعْيَنَ فَقَالَ لَهُ حُمْرَانُ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مٰا أَصٰابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمٰا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ : أَ رَأَيْتَ مَا أَصَابَ اَلنَّبِيَّ وَ أَمِيرَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ أَهْلَ بَيْتِهِ مِنَ اَلْمَصَائِبِ بِذَنْبٍ فَقَالَ يَا حُمْرَانُ أَصَابَهُمْ مَا أَصَابَهُمْ مِنَ اَلْمَصَائِبِ بِغَيْرِ ذَنْبٍ وَ لَكِنْ يَطُولُ عَلَيْهِمْ بِالْمَصَائِبِ لِيَأْجُرَهُمْ عَلَيْهَا مِنْ غَيْرِ ذَنْبٍ .
ضریس کناسی گوید:به همراه جماعتی خدمت امام باقر علیه السّلام رسیدیم، و در بین ما حمران بن اعین نیز بود، حمران گفت:فدایت شوم، خداوند فرموده: آنچه از مصیبت به شما برسد به واسطه کردارتان است ، آیا مصیبت پیامبر صلّی اللّٰه علیه و آله و امیر مؤمنان علیه السّلام و اهل بیتش به واسطۀ گناه بود؟فرمود:ای حمران مصیبتهایی که به آنان رسید از ناحیۀ گناه نبود، بلکه مصیبتهایشان طولانی می شد تا به عوض پاداش داده شوند.