قال الإمام باقر عليه السلام:
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : كَانَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ عِنْدَ عَائِشَةَ لَيْلَتَهَا قَالَتْ يَا رَسُولَ اَللَّهِ وَ لِمَ تُتْعِبُ نَفْسَكَ وَ قَدْ غُفِرَ لَكَ مٰا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ مٰا تَأَخَّرَ : فَقَالَ يَا عَائِشَةُ أَ لاَ أَكُونُ عَبْدا شَكُورا قَالَ وَ كَانَ رَسُولُ اَللَّهُ يَقُومُ عَلَى أَصَابِعِ رِجْلَيْهِ فَأَنْزَلَ اَللَّهُ طه مٰا أَنْزَلْنٰا عَلَيْكَ اَلْقُرْآنَ لِتَشْقىٰ : .
امام باقر علیه السّلام فرمود:شبی رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله در حجرۀ عائشه بود، پرسید:ای رسول خدا چرا این قدر خودت را به زحمت می اندازی در حالی که تمام گناهان گذشته و آینده ات آمرزیده شده است؟ فرمود:ای عایشه آیا بنده ای شکرگزار نباشم؟عایشه گوید:رسول خدا صلّی اللّٰه علیه و آله همیشه بر انگشتان پاهایش بلند می شد.سپس خداوند این آیه را نازل فرمود: ای پیغمبر ما قرآن را بر تو نازل نکردیم که خودت را به مشقت بیافکنی .