قال الإمام باقر عليه السلام:
لَأَنْ أَحُجَّ حِجَّةً أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أُعْتِقَ رَقَبَةً حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى عَشَرَةٍ وَ مِثْلِهَا وَ مِثْلِهَا حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى سَبْعِينَ وَ لَأَنْ أَعُولَ أَهْلَ بَيْتٍ مِنَ اَلْمُسْلِمِينَ وَ أُشْبِعَ جَوْعَتَهُمْ وَ أَكْسُوَ عَوْرَتَهُمْ وَ أَكُفَّ وُجُوهَهُمْ عَنِ اَلنَّاسِ أَحَبُّ إِلَيَّ مِنْ أَنْ أَحُجَّ حِجَّةً وَ حِجَّةً وَ حِجَّةً حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى عَشَرَةٍ وَ مِثْلِهَا وَ مِثْلِهَا حَتَّى اِنْتَهَى إِلَى سَبْعِينَ.
امام باقر علیه السلام فرمود: حج گزاردن بر من خوشتر از آن است که بنده ای را آزاد کنم-و یک یک شمرد تا به ده بنده رسید-و ده تا ده تا شمرد تا به هفتاد بنده رسید، و در ادامه فرمود: و اینکه خانواده ای از مسلمانان را سرپرستی کنم و از گرسنگی سیرشان سازم و تن برهنه آنان را بپوشانم و آبروی آنان را نگاه دارم نزد من خوشتر از آن است که یک حج گزارم و یک یک شمرد تا به ده حج رسید و ده تا ده تا شمرد تا به هفتاد حج رسید.