قال الإمام عليّ عليه السلام:
نَحْنُ وَ اَللَّهِ اَلَّذِينَ عَنَى اَللَّهُ بِذِي اَلْقُرْبَى اَلَّذِينَ قَرَنَهُمُ اَللَّهُ بِنَفْسِهِ وَ نَبِيِّهِ ص فَقَالَ ما أَفاءَ اَللّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ اَلْقُرى فَلِلّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي اَلْقُرْبى وَ اَلْيَتامى وَ اَلْمَساكِينِ ِنَّا خَاصَّةً وَ لَمْ يَجْعَلْ لَنَا سَهْماً فِي اَلصَّدَقَةِ أَكْرَمَ اَللَّهُ نَبِيَّهُ وَ أَكْرَمَنَا أَنْ يُطْعِمَنَا أَوْسَاخَ مَا فِي أَيْدِي اَلنَّاسِ.
سلیم بن قیس گوید: شنیدم امیر المومنین علیه السلام میفرمود: بخدا ما هستیم کسانی که خدا از ذی القربی(خویشان پیغمبر)قصد فرموده و آنها را همدوش خود و پیغمبرش ساخته و فرموده است: «هر چه را خدا از اموال مردم دهکده ها بپیغمبرش برگشت داده، از آن خدا و پیغمبر و خویشان او و یتیمان و بی چیز است-7 سوره 59-»این سهم مخصوص ماست و برای ما از صدقه(زکاه واجب)سهمی قرار نداد، خدا پیغمبرش را و ما را گرامی داشت از اینکه چرک و فضول مال مردم را بما بخوراند(زیرا مالی که بعنوان زکاه پرداخت می شود، چرک و فضولی است که از اصل مال گرفته می شود و آن مال مزکی و مصفا میگردد).