قال الإمام باقر عليه السلام:
أَنَّ زَيْدَ بْنَ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ ع دَخَلَ عَلَى أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ مَعَهُ كُتُبٌ مِنْ أَهْلِ اَلْكُوفَةِ يَدْعُونَهُ فِيهَا إِلَى أَنْفُسِهِمْ وَ يُخْبِرُونَهُ بِاجْتِمَاعِهِمْ وَ يَأْمُرُونَهُ بِالْخُرُوجِ فَقَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ ع هَذِهِ اَلْكُتُبُ اِبْتِدَاءٌ مِنْهُمْ أَوْ جَوَابُ مَا كَتَبْتَ بِهِ إِلَيْهِمْ وَ دَعَوْتَهُمْ إِلَيْهِ فَقَالَ بَلِ اِبْتِدَاءٌ مِنَ اَلْقَوْمِ لِمَعْرِفَتِهِمْ بِحَقِّنَا وَ بِقَرَابَتِنَا مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ ص وَ لِمَا يَجِدُونَ فِي كِتَابِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ وُجُوبِ مَوَدَّتِنَا وَ فَرْضِ طَاعَتِنَا وَ لِمَا نَحْنُ فِيهِ مِنَ اَلضِّيقِ وَ اَلضَّنْكِ وَ اَلْبَلاَءِ فَقَالَ لَهُ أَبُو جَعْفَرٍ ع إِنَّ اَلطَّاعَةَ مَفْرُوضَةٌ مِنَ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ سُنَّةٌ أَمْضَاهَا فِي اَلْأَوَّلِينَ وَ كَذَلِكَ يُجْرِيهَا فِي اَلْآخِرِينَ وَ اَلطَّاعَةُ لِوَاحِدٍ مِنَّا وَ اَلْمَوَدَّةُ لِلْجَمِيعِ وَ أَمْرُ اَللَّهِ يَجْرِي لِأَوْلِيَائِهِ بِحُكْمٍ مَوْصُولٍ وَ قَضَاءٍ مَفْصُولٍ وَ حَتْمٍ مَقْضِيٍّ وَ قَدَرٍ مَقْدُورٍ وَ أَجَلٍ مُسَمًّى لِوَقْتٍ مَعْلُومٍ فَ لا يَسْتَخِفَّنَّكَ اَلَّذِينَ لا يُوقِنُون إِنَّهُمْ لَنْ يُغْنُوا عَنْكَ مِنَ اَللّهِ شَيْئاً فَلاَ تَعْجَلْ فَإِنَّ اَللَّهَ لاَ يَعْجَلُ لِعَجَلَةِ اَلْعِبَادِ وَ لاَ تَسْبِقَنَّ اَللَّهَ فَتُعْجِزَكَ اَلْبَلِيَّةُ فَتَصْرَعَكَ قَالَ فَغَضِبَ زَيْدٌ عِنْدَ ذَلِكَ ثُمَّ قَالَ لَيْسَ اَلْإِمَامُ مِنَّا مَنْ جَلَسَ فِي بَيْتِهِ وَ أَرْخَى سِتْرَهُ وَ ثَبَّطَ عَنِ اَلْجِهَادِ وَ لَكِنَّ اَلْإِمَامَ مِنَّا مَنْ مَنَعَ حَوْزَتَهُ وَ جَاهَدَ فِي سَبِيلِ اَللَّهِ حَقَّ جِهَادِهِ وَ دَفَعَ عَنْ رَعِيَّتِهِ وَ ذَبَّ عَنْ حَرِيمِهِ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع هَلْ تَعْرِفُ يَا أَخِي مِنْ نَفْسِكَ شَيْئاً مِمَّا نَسَبْتَهَا إِلَيْهِ فَتَجِي ءَ عَلَيْهِ بِشَاهِدٍ مِنْ كِتَابِ اَللَّهِ أَوْ حُجَّةٍ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ ص أَوْ تَضْرِبَ بِهِ مَثَلاً فَإِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَحَلَّ حَلاَلاً وَ حَرَّمَ حَرَاماً وَ فَرَضَ فَرَائِضَ وَ ضَرَبَ أَمْثَالاً وَ سَنَّ سُنَناً وَ لَمْ يَجْعَلِ اَلْإِمَامَ اَلْقَائِمَ بِأَمْرِهِ شُبْهَةً فِيمَا فَرَضَ لَهُ مِنَ اَلطَّاعَةِ أَنْ يَسْبِقَهُ بِأَمْرٍ قَبْلَ مَحَلِّهِ أَوْ يُجَاهِدَ فِيهِ قَبْلَ حُلُولِهِ وَ قَدْ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِي اَلصَّيْدِ لا تَقْتُلُوا اَلصَّيْدَ وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ أَ فَقَتْلُ اَلصَّيْدِ أَعْظَمُ أَمْ قَتْلُ اَلنَّفْسِ اَلَّتِي حَرَّمَ اَللّهُ وَ جَعَلَ لِكُلِّ شَيْ ءٍ مَحَلاًّ وَ قَالَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ إِذا حَلَلْتُمْ فَاصْطادُوا وَ قَالَ عَزَّ وَ جَلَّ لا تُحِلُّوا شَعائِرَ اَللّهِ وَ لاَ اَلشَّهْرَ اَلْحَرامَ فَجَعَلَ اَلشُّهُورَ عِدَّةً مَعْلُومَةً فَجَعَلَ مِنْهَا أَرْبَعَةً حُرُماً وَ قَالَ فَسِيحُوا فِي اَلْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ اِعْلَمُوا أَنَّكُمْ غَيْرُ مُعْجِزِي اَللّهِ ثُمَّ قَالَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَإِذَا اِنْسَلَخَ اَلْأَشْهُرُ اَلْحُرُمُ فَاقْتُلُوا اَلْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ فَجَعَلَ لِذَلِكَ مَحَلاًّ وَ قَالَ وَ لا تَعْزِمُوا عُقْدَةَ اَلنِّكاحِ حَتّى يَبْلُغَ اَلْكِتابُ أَجَلَهُ لِكُلِّ شَيْ ءٍ أَجَلاً وَ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَاباً فَإِنْ كُنْتَ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّكَ وَ يَقِينٍ مِنْ أَمْرِكَ وَ تِبْيَانٍ مِنْ شَأْنِكَ فَشَأْنَكَ وَ إِلاَّ فَلاَ تَرُومَنَّ أَمْراً أَنْتَ مِنْهُ فِي شَكٍّ وَ شُبْهَةٍ وَ لاَ تَتَعَاطَ زَوَالَ مُلْكٍ لَمْ تَنْقَضِ أُكُلُهُ وَ لَمْ يَنْقَطِعْ مَدَاهُ وَ لَمْ يَبْلُغِ اَلْكِتَابُ أَجَلَهُ فَلَوْ قَدْ بَلَغَ مَدَاهُ وَ اِنْقَطَعَ أُكُلُهُ وَ بَلَغَ اَلْكِتَابُ أَجَلَهُ لاَنْقَطَعَ اَلْفَصْلُ وَ تَتَابَعَ اَلنِّظَامُ وَ لَأَعْقَبَ اَللَّهُ فِي اَلتَّابِعِ وَ اَلْمَتْبُوعِ اَلذُّلَّ وَ اَلصَّغَارَ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ إِمَامٍ ضَلَّ عَنْ وَقْتِهِ فَكَانَ اَلتَّابِعُ فِيهِ أَعْلَمَ مِنَ اَلْمَتْبُوعِ أَ تُرِيدُ يَا أَخِي أَنْ تُحْيِيَ مِلَّةَ قَوْمٍ قَدْ كَفَرُوا بِآيَاتِ اَللَّهِ وَ عَصَوْا رَسُولَهُ وَ اِتَّبَعُوا أَهْوَاءَهُمْ بِغَيْرِ هُدًى مِنَ اَللَّهِ وَ اِدَّعَوُا اَلْخِلاَفَةَ بِلاَ بُرْهَانٍ مِنَ اَللَّهِ وَ لاَ عَهْدٍ مِنْ رَسُولِهِ أُعِيذُكَ بِاللَّهِ يَا أَخِي أَنْ تَكُونَ غَداً اَلْمَصْلُوبَ بِالْكُنَاسَةِ ثُمَّ اِرْفَضَّتْ عَيْنَاهُ وَ سَالَتْ دُمُوعُهُ ثُمَّ قَالَ اَللَّهُ بَيْنَنَا وَ بَيْنَ مَنْ هَتَكَ سِتْرَنَا وَ جَحَدَنَا حَقَّنَا وَ أَفْشَى سِرَّنَا وَ نَسَبَنَا إِلَى غَيْرِ جَدِّنَا وَ قَالَ فِينَا مَا لَمْ نَقُلْهُ فِي أَنْفُسِنَا .
زید بن علی بن الحسین، خدمت امام باقر علیه السلام رسید و نامه هایی از اهل کوفه همراه داشت که او را بطرف خود خوانده و از اجتماع خود آگاهش نموده و دستور نهضت داده بودند، امام باقر علیه السلام باو فرمود: این نامه ها از خود آنها شروع شده یا جواب نامه ایست که بآنها نوشته یی و ایشان را دعوت کرده یی؟ گفت: ایشان شروع کرده اند، زیرا حق ما را میشناسند و قرابت ما را با رسول خدا صلی الله علیه و آله میدانند و در کتاب خدای عز و جل وجوب دوستی و اطاعت ما را می بینند و فشار و گرفتاری و بلا کشیدن ما را مشاهده میکنند. امام باقر علیه السلام فرمود: اطاعت(مردم از پیشوا)از طرف خدای عز و جل واجب گشته و روشی است که خدا آن را در پیشینیان امضا کرده و در آخرین همچنان اجرا میکند، و اطاعت نسبت بیک نفر از ماست و دوستی نسبت بهمه ما و امر خدا(امامت و وجوب اطاعت یا خروج و نهضت یا صبر بر اذیت)نسبت باولیایش جاری می شود طبق حکمی(متصل از امامی بامام دیگر)و فرمانی قطعی و آشکار و حتمی بودنی انجام شدنی و اندازه یی بی کم و زیاد و موعدی معین در وقتی معلوم(حاصل اینکه امور مربوط بامام از طرف خدا اندازه و مدتش معین می شود و حتمی و قطعی و لا یتغیر است)مبادا کسانی که ایمان ثابتی ندارند، ترا سبک کنند، ایشان ترا در برابر خواست خدا هیچ گونه بی نیازی ندهند، شتاب مکن که خدا بواسطه شتاب 218 - 3 بندگانش شتاب نمیکند(زمان رسیدن دولت حق را پیش نمیاندازد) -تو بر خدا سبقت مگیر که گرفتاری ناتوانت کند و بخاکت اندازد. زید در اینجا خشمگین شد و گفت: امام از ما خاندان آن کس نیست که در خانه نشیند و پرده را بیندازد و از جهاد جلوگیری کند. امام از ما خاندان کسی است که از حوزه خود، دفاع کند و چنان که سزاوار است. در راه خدا جهاد کند و نیز از رعیتش دفاع کند و دشمن را از حریم و پیرامونش براند. امام باقر علیه السلام فرمود: ای برادر، تو آنچه را بخود نسبت دادی، حقیقه هم در خود می بینی بطوری که بتوانی برای آن دلیلی از کتاب خدا یا برهانی از قول پیغمبر صلی الله علیه و آله بیاوری و یا نمونه و مانندی برای آن ذکر کنی؟ (یعنی تو که خود را برای جهاد و زمامداری مسلمین آماده کرده یی چنین شایستگی را در خود سراغ داری؟)همانا خدای عز و جل حلال و حرامی وضع فرموده و چیزهایی را واجب ساخته و مثلهایی زده و سنتهایی را مقرر داشته و برای امامی که بامر او قیام میکند نسبت باطاعتی که برای او واجب ساخته، شبهه و تردیدی باقی نگذاشته تا امام بتواند امری را پیش از رسیدن وقتش انجام دهد یا در راه خدا پیش از فرارسیدن موقعش جهاد کند. در صورتی که خدای عز و جل در باره شکار میفرماید: «وقتی که محرم هستید شکار را نکشید-95 سوره 5»آیا کشتن شکار مهمتر است یا کشتن انسانی که خدایش محترم شمرده، خدا برای هر چیز موعدی معین کرده، چنانچه میفرماید: «چون از احرام در آمدید شکار کنید 3 سوره 5-»و فرموده است«شعایر خدا و ماههای حرام را حلال نکنید-2 سوره 5-»و ماهها را شماره معلومی قرار داد(دوازده ماه)و چهار ماه از آن را حرام ساخت و فرمود: «چهار ماه در زمین گردش کنید و بدانید که شما خدا را ناتوان نسازید-2 سوره 9-»سپس فرمود: «چون ماههای حرام سپری شد، مشرکین را در هر کجا یافتید بکشید-5 سوره 9-» -پس برای کشتن موعدی قرار داد و باز فرموده است: «قصد بستن عقد زناشویی نکنید تا مدت مقرر بسر رسد»(عده زن سپری شود)پس خدا برای هر چیزی موعدی و برای هر موعدی نوشته ای مقرر داشته است. اکنون اگر تو از پروردگارت گواهی داری و نسبت بامر خود یقین داری و کارت پیشت روشن است خود دانی و گر نه امری را که نسبت بآن شک و تردید داری پیرامونش نگرد، و برای از میان رفتن سلطنتی که روزیش را تمام نکرده و بپایان خود نرسیده و موعد مقررش نیامده قیام مکن، که اگر پایانش برسد و روزیش بریده شود و موعد مقررش برسد، حکم قطعی بریده شود فاصله ای که برای دولت حق رخ داده بود بریده شود و نظام حق پیوسته گردد و خدا برای فرمانده و فرمانبر(دولت باطل)خواری و زبونی در پی آرد، بخدا پناه میبرم از امامی که از وقت شناسی گمراه گردد، (وقت قیام و خروج خود را نشناسد) و فرمانبران نسبت بآن داناتر از فرمانده باشند(یعنی امام برحقی که بحکم خدا سکوت و گوشه گیری اختیار کرده از پیشوای باطلی که بیجا و بیموقع قیام کرده داناتر باشد). برادرم تو میخواهی ملت و آیین مردمی را زنده کنی که بآیات خدا کافر شدند و نافرمانی پیغمبرش کردند و بدون رهبری خدا پیرو هوای نفس خود شدند و بدون دلیلی از جانب خدا و فرمانی از پیغمبرش ادعای خلافت کردند؟ برادرم ترا در پناه خدا میبرم از اینکه فردا در کناسه بدار آویخته شوی-آنگاه چشمان حضرت جوشید و اشکش جاری شد-و فرمود: میان ما و آنکه پرده ما را درید و حق ما را انکار کرد و راز ما را فاش ساخت و ما را بغیر جدمان نسبت داد و در باره ما چیزی گفت که خود نگفتیم، خدا داور باشد.