قال الإمام الصادق عليه السلام:
دَخَلْتُ اَلْمَدِينَةَ وَ لَسْتُ أَعْرِفُ شَيْئاً مِنْ هَذَا اَلْأَمْرِ فَأَتَيْتُ اَلْمَسْجِدَ فَإِذَا جَمَاعَةٌ مِنْ قُرَيْشٍ فَقُلْتُ أَخْبِرُونِي عَنْ عَالِمِ أَهْلِ هَذَا اَلْبَيْتِ فَقَالُوا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْحَسَنِ فَأَتَيْتُ مَنْزِلَهُ فَاسْتَأْذَنْتُ فَخَرَجَ إِلَيَّ رَجُلٌ ظَنَنْتُ أَنَّهُ غُلاَمٌ لَهُ فَقُلْتُ لَهُ اِسْتَأْذِنْ لِي عَلَى مَوْلاَكَ فَدَخَلَ ثُمَّ خَرَجَ فَقَالَ لِيَ اُدْخُلْ فَدَخَلْتُ فَإِذَا أَنَا بِشَيْخٍ مُعْتَكِفٍ شَدِيدِ اَلاِجْتِهَادِ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ لِي مَنْ أَنْتَ فَقُلْتُ أَنَا اَلْكَلْبِيُّ اَلنَّسَّابَةُ فَقَالَ مَا حَاجَتُكَ فَقُلْتُ جِئْتُ أَسْأَلُكَ فَقَالَ أَ مَرَرْتَ بِابْنِي مُحَمَّدٍ قُلْتُ بَدَأْتُ بِكَ فَقَالَ سَلْ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ رَجُلٍ قَالَ لاِمْرَأَتِهِ أَنْتِ طَالِقٌ عَدَدَ نُجُومِ اَلسَّمَاءِ فَقَالَ تَبِينُ بِرَأْسِ اَلْجَوْزَاءِ وَ اَلْبَاقِي وِزْرٌ عَلَيْهِ وَ عُقُوبَةٌ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي وَاحِدَةٌ فَقُلْتُ مَا يَقُولُ اَلشَّيْخُ فِي اَلْمَسْحِ عَلَى اَلْخُفَّيْنِ فَقَالَ قَدْ مَسَحَ قَوْمٌ صَالِحُونَ وَ نَحْنُ أَهْلَ اَلْبَيْتِ لاَ نَمْسَحُ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي ثِنْتَانِ فَقُلْتُ مَا تَقُولُ فِي أَكْلِ اَلْجِرِّيِّ أَ حَلاَلٌ هُوَ أَمْ حَرَامٌ فَقَالَ حَلاَلٌ إِلاَّ أَنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ نَعَافُهُ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي ثَلاَثٌ فَقُلْتُ فَمَا تَقُولُ فِي شُرْبِ اَلنَّبِيذِ فَقَالَ حَلاَلٌ إِلاَّ أَنَّا أَهْلَ اَلْبَيْتِ لاَ نَشْرَبُهُ فَقُمْتُ فَخَرَجْتُ مِنْ عِنْدِهِ وَ أَنَا أَقُولُ هَذِهِ اَلْعِصَابَةُ تَكْذِبُ عَلَى أَهْلِ هَذَا اَلْبَيْتِ فَدَخَلْتُ اَلْمَسْجِدَ فَنَظَرْتُ إِلَى جَمَاعَةٍ مِنْ قُرَيْشٍ وَ غَيْرِهِمْ مِنَ اَلنَّاسِ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِمْ ثُمَّ قُلْتُ لَهُمْ مَنْ أَعْلَمُ أَهْلِ هَذَا اَلْبَيْتِ فَقَالُوا عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْحَسَنِ فَقُلْتُ قَدْ أَتَيْتُهُ فَلَمْ أَجِدْ عِنْدَهُ شَيْئاً فَرَفَعَ رَجُلٌ مِنَ اَلْقَوْمِ رَأْسَهُ فَقَالَ اِئْتِ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع فَهُوَ أَعْلَمُ أَهْلِ هَذَا اَلْبَيْتِ فَلاَمَهُ بَعْضُ مَنْ كَانَ بِالْحَضْرَةِ فَقُلْتُ إِنَّ اَلْقَوْمَ إِنَّمَا مَنَعَهُمْ مِنْ إِرْشَادِي إِلَيْهِ أَوَّلَ مَرَّةٍ اَلْحَسَدُ فَقُلْتُ لَهُ وَيْحَكَ إِيَّاهُ أَرَدْتُ فَمَضَيْتُ حَتَّى صِرْتُ إِلَى مَنْزِلِهِ فَقَرَعْتُ اَلْبَابَ فَخَرَجَ غُلاَمٌ لَهُ فَقَالَ اُدْخُلْ يَا أَخَا كَلْبٍ فَوَ اَللَّهِ لَقَدْ أَدْهَشَنِي فَدَخَلْتُ وَ أَنَا مُضْطَرِبٌ وَ نَظَرْتُ فَإِذَا شَيْخٌ عَلَى مُصَلًّى بِلاَ مِرْفَقَةٍ وَ لاَ بَرْدَعَةٍ فَابْتَدَأَنِي بَعْدَ أَنْ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ لِي مَنْ أَنْتَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي يَا سُبْحَانَ اَللَّهِ غُلاَمُهُ يَقُولُ لِي بِالْبَابِ اُدْخُلْ يَا أَخَا كَلْبٍ وَ يَسْأَلُنِي اَلْمَوْلَى مَنْ أَنْتَ فَقُلْتُ لَهُ أَنَا اَلْكَلْبِيُّ اَلنَّسَّابَةُ فَضَرَبَ بِيَدِهِ عَلَى جَبْهَتِهِ وَ قَالَ كَذَبَ اَلْعَادِلُونَ بِاللَّهِ وَ ضَلُّوا ضَلالاً بَعِيداً وَ خَسِرُوا خُسْراناً مُبِيناً يَا أَخَا كَلْبٍ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ وَ عاداً وَ ثَمُودَ وَ أَصْحابَ اَلرَّسِّ وَ قُرُوناً بَيْنَ ذلِكَ كَثِيراً أَ فَتَنْسُبُهَا أَنْتَ فَقُلْتُ لاَ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَقَالَ لِي أَ فَتَنْسُبُ نَفْسَكَ قُلْتُ نَعَمْ أَنَا فُلاَنُ بْنُ فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ حَتَّى اِرْتَفَعْتُ فَقَالَ لِي قِفْ لَيْسَ حَيْثُ تَذْهَبُ وَيْحَكَ أَ تَدْرِي مَنْ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ قُلْتُ نَعَمْ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ قَالَ إِنَّ فُلاَنَ بْنَ فُلاَنٍ اِبْنُ فُلاَنٍ اَلرَّاعِي اَلْكُرْدِيِّ إِنَّمَا كَانَ فُلاَنٌ اَلرَّاعِي اَلْكُرْدِيُّ عَلَى جَبَلِ آلِ فُلاَنٍ فَنَزَلَ إِلَى فُلاَنَةَ اِمْرَأَةِ فُلاَنٍ مِنْ جَبَلِهِ اَلَّذِي كَانَ يَرْعَى غَنَمَهُ عَلَيْهِ فَأَطْعَمَهَا شَيْئاً وَ غَشِيَهَا فَوَلَدَتْ فُلاَناً وَ فُلاَنُ بْنُ فُلاَنٍ مِنْ فُلاَنَةَ وَ فُلاَنِ بْنِ فُلاَنٍ ثُمَّ قَالَ أَ تَعْرِفُ هَذِهِ اَلْأَسَامِيَ قُلْتُ لاَ وَ اَللَّهِ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَإِنْ رَأَيْتَ أَنْ تَكُفَّ عَنْ هَذَا فَعَلْتَ فَقَالَ إِنَّمَا قُلْتَ فَقُلْتُ فَقُلْتُ إِنِّي لاَ أَعُودُ قَالَ لاَ نَعُودُ إِذاً وَ اِسْأَلْ عَمَّا جِئْتَ لَهُ فَقُلْتُ لَهُ أَخْبِرْنِي عَنْ رَجُلٍ قَالَ لاِمْرَأَتِهِ أَنْتِ طَالِقٌ عَدَدَ نُجُومِ اَلسَّمَاءِ فَقَالَ وَيْحَكَ أَ مَا تَقْرَأُ سُورَةَ اَلطَّلاَقِ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَاقْرَأْ فَقَرَأْتُ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَ أَحْصُوا اَلْعِدَّة َ أَ تَرَى هَاهُنَا نُجُومَ اَلسَّمَاءِ قُلْتُ لاَ قُلْتُ فَرَجُلٌ قَالَ لاِمْرَأَتِهِ أَنْتِ طَالِقٌ ثَلاَثاً قَالَ تُرَدُّ إِلَى كِتَابِ اَللَّهِ وَ سُنَّةِ نَبِيِّهِ ص ثُمَّ قَالَ لاَ طَلاَقَ إِلاَّ عَلَى طُهْرٍ مِنْ غَيْرِ جِمَاعٍ بِشَاهِدَيْنِ مَقْبُولَيْنِ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي وَاحِدَةٌ ثُمَّ قَالَ سَلْ قُلْتُ مَا تَقُولُ فِي اَلْمَسْحِ عَلَى اَلْخُفَّيْنِ فَتَبَسَّمَ ثُمَّ قَالَ إِذَا كَانَ يَوْمُ اَلْقِيَامَةِ وَ رَدَّ اَللَّهُ كُلَّ شَيْ ءٍ إِلَى شَيْئِهِ وَ رَدَّ اَلْجِلْدَ إِلَى اَلْغَنَمِ فَتَرَى أَصْحَابَ اَلْمَسْحِ أَيْنَ يَذْهَبُ وُضُوؤُهُمْ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي ثِنْتَانِ ثُمَّ اِلْتَفَتَ إِلَيَّ فَقَالَ سَلْ فَقُلْتُ أَخْبِرْنِي عَنْ أَكْلِ اَلْجِرِّيِّ فَقَالَ إِنَّ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَسَخَ طَائِفَةً مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَمَا أَخَذَ مِنْهُمْ بَحْراً فَهُوَ اَلْجِرِّيُّ وَ اَلْمَارْمَاهِي وَ اَلزِّمَّارُ وَ مَا سِوَى ذَلِكَ وَ مَا أَخَذَ مِنْهُمْ بَرّاً فَالْقِرَدَةُ وَ اَلْخَنَازِيرُ وَ اَلْوَبْرُ وَ اَلْوَرَكُ وَ مَا سِوَى ذَلِكَ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي ثَلاَثٌ ثُمَّ اِلْتَفَتَ إِلَيَّ فَقَالَ سَلْ وَ قُمْ فَقُلْتُ مَا تَقُولُ فِي اَلنَّبِيذِ فَقَالَ حَلاَلٌ فَقُلْتُ إِنَّا نَنْبِذُ فَنَطْرَحُ فِيهِ اَلْعَكَرَ وَ مَا سِوَى ذَلِكَ وَ نَشْرَبُهُ فَقَالَ شَهْ شَهْ تِلْكَ اَلْخَمْرَةُ اَلْمُنْتِنَةُ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَأَيَّ نَبِيذٍ تَعْنِي فَقَالَ إِنَّ أَهْلَ اَلْمَدِينَةِ شَكَوْا إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص تَغْيِيرَ اَلْمَاءِ وَ فَسَادَ طَبَائِعِهِمْ فَأَمَرَهُمْ أَنْ يَنْبِذُوا فَكَانَ اَلرَّجُلُ يَأْمُرُ خَادِمَهُ أَنْ يَنْبِذَ لَهُ فَيَعْمِدُ إِلَى كَفٍّ مِنَ اَلتَّمْرِ فَيَقْذِفُ بِهِ فِي اَلشَّنِّ فَمِنْهُ شُرْبُهُ وَ مِنْهُ طَهُورُهُ فَقُلْتُ وَ كَمْ كَانَ عَدَدُ اَلتَّمْرِ اَلَّذِي كَانَ فِي اَلْكَفِّ فَقَالَ مَا حَمَلَ اَلْكَفُّ فَقُلْتُ وَاحِدَةٌ وَ ثِنْتَانِ فَقَالَ رُبَّمَا كَانَتْ وَاحِدَةً وَ رُبَّمَا كَانَتْ ثِنْتَيْنِ فَقُلْتُ وَ كَمْ كَانَ يَسَعُ اَلشَّنُّ فَقَالَ مَا بَيْنَ اَلْأَرْبَعِينَ إِلَى اَلثَّمَانِينَ إِلَى مَا فَوْقَ ذَلِكَ فَقُلْتُ بِالْأَرْطَالِ فَقَالَ نَعَمْ أَرْطَالٌ بِمِكْيَالِ اَلْعِرَاقِ قَالَ سَمَاعَةُ قَالَ اَلْكَلْبِيُّ ثُمَّ نَهَضَ ع وَ قُمْتُ فَخَرَجْتُ وَ أَنَا أَضْرِبُ بِيَدِي عَلَى اَلْأُخْرَى وَ أَنَا أَقُولُ إِنْ كَانَ شَيْ ءٌ فَهَذَا فَلَمْ يَزَلِ اَلْكَلْبِيُّ يَدِينُ اَللَّهَ بِحُبِّ آلِ هَذَا اَلْبَيْتِ حَتَّى مَاتَ .
کلبی نسابه گوید: من وارد مدینه شدم و از امر امامت اطلاعی نداشتم، بمسجد آمدم و جماعتی از قریش را دیدم -بآنها گفتم: بمن بگویید عالم(امام)اهل بیت(پیغمبر صلی الله علیه و آله)کیست؟ گفتند: عبد الله بن حسن است. من بمنزلش رفتم و اجازه خواستم، مردی بیرون آمد که من گمان کردم نوکر آقاست، باو گفتم از آقایت برایم اجازه بگیر، او رفت و بیرون آمد و گفت: درآی، من داخل شدم، پیر مردی را دیدم با جدیت بسیار بعبادت چسبیده است، من سلامش کردم، بمن گفت: کیستی؟ گفتم: من کلبی نسابه هستم. گفت: چه میخواهی؟ گفتم: آمده ام از شما مساله بپرسم، گفت: بپسرم محمد برخوردی؟ گفتم: اول نزد شما آمدم. گفت بپرس، گفتم: بفرمایید: مردیکه بزنش بگوید «انت طالق عدد نجوم السما »تو طلاق داده یی بشماره ستاره های آسمان، حکمش چیست؟ گفت: بشماره سر جوزا طلاق واقع می شود(یعنی سه طلاق واقع می شود، زیرا جوزا برج سوم سالست)و باقی(تا بعدد ستاره های آسمان برسد)و بال و کیفر بر اوست. کلبی گوید: با خود گفتم: این یک مساله(که ندانست). سپس گفتم: جناب شیخ در باره مسح کردن روی موزه چه میفرمایند؟ گفت: مردم صالح مسح کرده اند ولی ما اهل بیت نمیکنیم. با خود گفتم: این دو مساله. باز پرسیدم، در باره خوردن ماهی جری (بی فلس)چه میفرمایید: آیا حلالست یا حرام؟ گفت: حلالست جز اینکه ما اهل بیت از آن کراهت داریم، من با خود گفتم: این سه مساله، سپس گفتم: راجع بنوشیدن نبیذ(شراب خرما)چه میفرمایید؟ گفت حلالست، جز اینکه ما اهل بیت نمی آشامیم. من برخاستم و بیرون آمدم و با خود میگفتم: این جمعیت باهل بیت دروغ بسته اند، وارد مسجد شدم و جماعتی از قریش و سایر مردم را دیدم -بآنها سلام کردم و گفتم: اعلم اهل بیت(پیغمبر صلی الله علیه و آله) کیست؟ گفتند عبد الله بن حسن است گفتم: من نزدش رفتم و چیزی(از علم و دانش)در او نیافتم. مردی سربلند کرد و گفت: نزد جعفر بن محمد علیهما السلام برو که او اعلم اهل بیت است، یکی از حضار او را نکوهش نمود، من فهمیدم که تنها حسد آن مردم را از راهنمایی من در مرتبه اول باز داشت پس باو گفتم: وای بر تو، من همان او را میخواستم پس براه افتادم تا بمنزل آن حضرت رسیدم و در زدم، غلامی بیرون آمد و گفت: اخا کلب بفرما، بخدا مرا هیبت و هراسی گرفت(که غلام مرا ندیده شناخت)وارد شدم ولی مضطرب بودم، دیدم پیر مردی بدون تکیه گاه و زیر انداز در جای نماز خود نشسته، بعد از آنکه سلامش کردم، او شروع بسخن کرد و گفت: تو کیستی؟ من با خود گفتم: سبحان الله غلامش در خانه بمن گفت: اخا کلب بفرما و آقا از من میپرسد تو کیستی؟ پس گفتم: من کلبی نسابه ام، با دستش بپیشانیش زد و فرمود: دروغ گفتند کسانی که برای خدا همدوش و شریکی گرفتند و بگمراهی دوری افتادند و زبان آشکاری نمودند، ای اخا کلب همانا خدای عز و جل میفرماید: «و مردم عاد و ثمود و اهل چاه رس و ملتهای بسیاری در آن میان-38 سوره 25-»تو(که خود را نسابه یعنی عالم بانساب میخوانی)نسب اینها را میدانی؟ عرضکردم: نه قربانت گردم. پس فرمود: نسب خودت را میدانی؟ عرضکردم: آری، من فلان بن فلان بن فلانم و تا چندین پشت بالا رفتم، بمن فرمود آرام باش، این طور که میشماری نیست وای بر تو، میدانی فلان بن فلان(که یکی از اجداد تو هست)کیست؟ گفتم: آری، فلان پسر فلان، فرمود فلان پسر فلان چوپان کرد است(نه آنکه تو گفتی)همانا آن چوپان کرد بر سر کوه فلان قبیله بود، از آنجا پایین آمد و نزد فلانه زن فلان مرد از اهل آن کوه که گوسفندان او را در آنجا میچرانید آمد -چیزی خوراکی باو داد و با او نزدیکی کرد و آن فلان زاییده شد و فلان بن فلان(که تو میگویی جد منست)از همان زن و همان مرد پسر فلان(چوپان کرد)است، سپس فرمود. این نامها را میشناسی؟ گفتم: نه بخدا قربانت گردم، اگر صلاح میدانید از این موضوع درگذریم، فرمود: تو سر سخن را باز کردی من هم دنبالش را گفتم، عرضکردم: من صرف نظر کردم. فرمود ما هم صرف نظر کردیم، بپرس از آنچه برای آن اینجا آمده یی. عرضکردم: مردیکه بزنش بگوید: «تو طلاق داده یی بشماره ستاره های آسمان»حکمش چیست؟ فرمود: وای بر تو، مگر سوره طلاق را نخوانده یی؟ گفتم: چرا، فرمود: بخوان، من خواندم: «زنان را وقتی که عده توانند داشت طلاق دهید-1 سوره 65-»فرمود: در این آیه ستاره های آسمان میبینی؟ عرضکردم نه، بفرمایید حکم مردی را که بزنش بگوید، «تو طلاق داده یی سه بار»فرمود: بکتاب خدا و سنت پیغمبرش برمیگردد(یعنی یک طلاق بحساب می آید)سپس فرمود: هیچ طلاقی درست نیست، مگر در حال پاکی زن که با او نزدیکی نشده و دو شاهد عادل حاضر باشند، من با خود گفتم: این یکی(که درست فرمود)سپس فرمود: بپرس. عرضکردم: در باره مسح کشیدن روی موزه چه میفرمایید؟ حضرت لبخندی زد و فرمود: چون روز قیامت شود و خدا هر چیزی را باصلش برگرداند و پوست(روی موزه)را بگوسفندانش برگرداند، عقیده داری کسانی که روی موزه مسح کنند، وضویشان بکجا میرود؟ (یعنی کسانی که روی پوست پا مسح کنند، وضو آنها باقی میماند و پاداشش را میگیرند ولی آنها که روی موزه مسح کرده اند، اثری از عملشان در آن روز باقی نمیماند، زیرا پوستی که موزه را از آن ساخته اند بخود گوسفند برگشته است) -من با خود گفتم این دو، سپس متوجه من شد و فرمود بپرس. عرضکردم: راجع بخوردن ماهی جری بمن بفرمایید، فرمود: همانا خدای عز و جل جماعتی از بنی اسراییل را مسخ فرمود، آنها که راه دریا گرفتند، جری و زمار(نوعی ماهی بی فلس)و مار ماهی و غیر از اینهاست، و آنها که راه خشکی گرفتند، میمون و خوک و وبر(حیوانی است کوچکتر از گربه)و ورک(خزنده ایست مثل سوسمار)و غیر از اینهاست، با خود گفتم: این سه، سپس متوجه من شد، و فرمود بپرس و برخیز، عرضکردم: در باره نبیذ چه میفرمایید؟ فرمود: حلالست: گفتم ما در میان آن درده زیت و غیر آن میریزیم و می آشامیم، فرمود: اه، اه، آن که شراب بدبو است، عرضکردم: پس شما چه نبیذی را میفرمایید (حلالست)؟ ، فرمود: همانا اهل مدینه از دگرگونی آب و خرابی مزاج خود بپیغمبر صلی الله علیه و آله شکایت کردند، حضرت امر فرمود: نبیذ بسازند، پس هر مردی بخادمش دستور میداد برای او نبیذ بسازد او یک مشت خرمای خشک برمیداشت و در مشک آب میریخت، پس آن مرد از آن مشک آب می آشامید و وضو میگرفت، عرضکردم: چند دانه خرما در مشت میگرفت؟ فرمود: باندازه گنجایش مشت، عرضکردم: یک مشت میریخت یا دو مشت؟ فرمود: گاهی یک مشت و گاهی دو مشت. عرضکردم: آن مشک چه اندازه گنجایش داشت؟ فرمود: بین چهل تا هشتاد و بیشتر، عرضکردم: بواحد ارطال؟ فرمود: بارطال پیمانه عراقی، (هر رطل عراقی سیصد و چند گرم است). سماعه گوید: کلبی گفت: سپس حضرت علیه السلام برخاست و من هم برخاستم و بیرون آمد و دستم را روی 217 - 3 دست دیگر میزدم و میگفتم -اگر چیزی باشد اینست، و کلبی همیشه با محبت اهل بیت پیغمبر خدا را پرستش میکرد تا وفات یافت.