قال الإمام الرضاء عليه السلام:
عَنِ اَلرِّضَا عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : صَاحِبُ اَلنِّعْمَةِ يَجِبُ عَلَيْهِ حُقُوقٌ مِنْهَا اَلزَّكَاةُ فِي مَالِهِ وَ مِنْهَا اَلْمُوَاسَاةُ لِإِخْوَانِهِ وَ مِنْهَا اَلصِّلَةُ لِرَحِمِهِ وَ اَلتَّوْسِعَةُ لِعِيَالِهِ وَ غَيْرُ ذَلِكَ مِنَ اَلْحُقُوقِ ثُمَّ قَالَ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ رُبَّمَا صَارَتْ إِلَيَّ اَلنِّعْمَةُ فَمَا أَتَهَنَّأُ بِهَا حَتَّى أَعْلَمَ أَنِّي قَدْ أَدَّيْتُ مَا يَجِبُ عَلَيَّ فِيهَا.
امام رضا علیه السّلام فرمود:بر صاحب نعمت حقوقی واجب است:یکی از آنها، پرداخت زکات مال، و دیگری برابری با برادران دینی، و دیگر بجا آوردن صلۀ رحم و فراهم کردن آسایش خانواده و غیر اینها از حقوق است.سپس فرمود:گاهی نعمتی به من می رسد و بر من گوارا نمی شود؛ مگر اینکه بدانم آنچه را در آن بر من واجب گردیده بجا آورده ام.