حدیث امام باقر (ع) درباره ستون زمین

قال الإمام باقر عليه السلام:

فَضْلُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ ع مَا جَاءَ بِهِ آخُذُ بِهِ وَ مَا نَهَى عَنْهُ أَنْتَهِي عَنْهُ جَرَى لَهُ مِنَ اَلطَّاعَةِ بَعْدَ رَسُولِ اَللَّهِ ص مَا لِرَسُولِ اَللَّهِ ص وَ اَلْفَضْلُ لِمُحَمَّدٍ ص اَلْمُتَقَدِّمُ بَيْنَ يَدَيْهِ كَالْمُتَقَدِّمِ بَيْنَ يَدَيِ اَللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ اَلْمُتَفَضِّلُ عَلَيْهِ كَالْمُتَفَضِّلِ عَلَى رَسُولِ اَللَّهِ ص وَ اَلرَّادُّ عَلَيْهِ فِي صَغِيرَةٍ أَوْ كَبِيرَةٍ عَلَى حَدِّ اَلشِّرْكِ بِاللَّهِ فَإِنَّ رَسُولَ اَللَّهِ ص بَابُ اَللَّهِ اَلَّذِي لاَ يُؤْتَى إِلاَّ مِنْهُ وَ سَبِيلُهُ اَلَّذِي مَنْ سَلَكَهُ وَصَلَ إِلَى اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ كَذَلِكَ كَانَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع مِنْ بَعْدِهِ وَ جَرَى لِلْأَئِمَّةِ ع وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ جَعَلَهُمُ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ اَلْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا وَ عُمُدَ اَلْإِسْلاَمِ وَ رَابِطَةً عَلَى سَبِيلِ هُدَاهُ لاَ يَهْتَدِي هَادٍ إِلاَّ بِهُدَاهُمْ وَ لاَ يَضِلُّ خَارِجٌ مِنَ اَلْهُدَى إِلاَّ بِتَقْصِيرٍ عَنْ حَقِّهِمْ أُمَنَاءُ اَللَّهِ عَلَى مَا أَهْبَطَ مِنْ عِلْمٍ أَوْ عُذُرٍ أَوْ نُذُرٍ وَ اَلْحُجَّةُ اَلْبَالِغَةُ عَلَى مَنْ فِي اَلْأَرْضِ يَجْرِي لآِخِرِهِمْ مِنَ اَللَّهِ مِثْلُ اَلَّذِي جَرَى لِأَوَّلِهِمْ وَ لاَ يَصِلُ أَحَدٌ إِلَى ذَلِكَ إِلاَّ بِعَوْنِ اَللَّهِ وَ قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ ع أَنَا قَسِيمُ اَللَّهِ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ وَ اَلنَّارِ لاَ يَدْخُلُهَا دَاخِلٌ إِلاَّ عَلَى حَدِّ قَسْمِي وَ أَنَا اَلْفَارُوقُ اَلْأَكْبَرُ وَ أَنَا اَلْإِمَامُ لِمَنْ بَعْدِي وَ اَلْمُؤَدِّي عَمَّنْ كَانَ قَبْلِي لاَ يَتَقَدَّمُنِي أَحَدٌ إِلاَّ أَحْمَدُ ص وَ إِنِّي وَ إِيَّاهُ لَعَلَى سَبِيلٍ وَاحِدٍ إِلاَّ أَنَّهُ هُوَ اَلْمَدْعُوُّ بِاسْمِهِ وَ لَقَدْ أُعْطِيتُ اَلسِّتَّ عِلْمَ اَلْمَنَايَا وَ اَلْبَلاَيَا وَ اَلْوَصَايَا وَ فَصْلَ اَلْخِطَابِ وَ إِنِّي لَصَاحِبُ اَلْكَرَّاتِ وَ دَوْلَةِ اَلدُّوَلِ وَ إِنِّي لَصَاحِبُ اَلْعَصَا وَ اَلْمِيسَمِ وَ اَلدَّابَّةُ اَلَّتِي تُكَلِّمُ اَلنَّاسَ .

امام باقر(ع)فرمود: فضیلت امیر المومنین(ع)اینست که هر چه آورده من بآن عمل میکنم و از هر چه نهی کرده ترک میکنم، اطاعت او بعد از رسول خدا(ص)همان اطاعت رسول خدا(ص)است و فضیلت برای محمد(ص)است، هر که از او پیش افتد چون کسی است که از خدا و رسولش پیش افتاده و کسی که بر او برتری جوید مانند کسی است که بر رسول خدا(ص)برتری جسته و هر که در امر کوچک یا بزرگی او را رد کند در مرز شرک بخداست، زیرا رسول خدا(ص)باب منحصر معرفت خدا بود، و راهی بود که هر که آن را پوید بخدای عز و جل رسد و همچنین است امیر المومنین(ع)پس از وی و ایمه(ع)یکی پس از دیگری هم بهمین روشند، خدای عز و جل ایشان را ارکان زمین مقرر فرموده تا اهلش را نلرزاند و ستونهای اسلام و مرزدار راه هدایت ساخته. کسی جز با هدایت ایشان هدایت نشود و کسی که از طریق هدایت خارج شده و گمراه گشته فقط بواسطه تقصیر در حق آنهاست، آنها بر علم و عذر و بیمی که خدا(در قرآنش)نازل کرده امینند، و حجت رسا بر مردم روی زمینند، برای آخرین آنها از جانب خدا جاری شود مثل آنچه برای نخستینشان جاری بود(همگی در علم و وجوب اطاعت و سایر کمالات برابرند)و کسی جز بیاری خدا بدین درجه نرسد، امیر المومنین علیه السلام فرمود: من در میان بهشت و دوزخ مقسم خدایم، کسی جز طبق تقسیم من به بهشت یا دوزخ نرود -من پیشوای مردم پس از خود و رساننده از جانب پیش از خود(پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم)میباشم، کسی جز احمد(ص)بر من پیشی ندارد و من و او در یک روشیم، جز اینکه نبوت تنها بنام اوست، و بمن شش فضیلت عطا شده است 1-علم آجال و مرگها 2-علم بلاها 3-علم وصایا(آنچه اوصیا پیغمبران میدانند)4-فصل الخطاب(قرآن یا داوری میان حق و باطل و یا بیان و سخن واضح) 5-و من صاحب کرات(حمله های مشهور میدان جنگ یا عالم بحوادث و وقایع گذشته و آینده)و دولت حاکم بر همه دولتهایم 6-و من صاحب عصا و میسم و جنبنده ای که با مردم سخن گوید میباشم.