قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ اَلْحَذَّاءِ قَالَ : قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ اُدْعُ اَللَّهَ لِي أَنْ لاَ يَجْعَلَ رِزْقِي عَلَى أَيْدِي اَلْعِبَادِ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ أَبَى اَللَّهُ عَلَيْكَ ذَلِكَ إِلاَّ أَنْ يَجْعَلَ أَرْزَاقَ اَلْعِبَادِ بَعْضَهُمْ مِنْ بَعْضٍ وَ لَكِنْ أَدْعُو اَللَّهَ أَنْ يَجْعَلَ رِزْقَكَ عَلَى أَيْدِي خِيَارِ خَلْقِهِ فَإِنَّهُ مِنَ اَلسَّعَادَةِ وَ لاَ يَجْعَلَهُ عَلَى أَيْدِي شِرَارِ خَلْقِهِ فَإِنَّهُ مِنَ اَلشَّقَاوَةِ .
ابو عبیده حذّاء گوید:به امام صادق علیه السّلام عرض کردم:دعا کنید که خداوند روزی مرا به دست بندگان نسپارد، امام علیه السّلام فرمود:خدا جز این را برای تو نخواهد که بندگان را به دست یک دیگر روزی دهد، ولی دعا می کنم که خداوند روزی تو را به دست بندگان نیکش قرار دهد؛ که این خود سعادتی است، و آن را بر دست اشرار خلقش قرار ندهد، زیرا آن از بدبختی و شقاوت است.