قال الإمام الصادق عليه السلام:
عَنْهُ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ رَجُلا أَتَى أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ فَقَالَ لَهُ أَصْلَحَكَ اَللَّهُ إِنَّا نَتَّجِرُ إِلَى هَذِهِ اَلْجِبَالِ فَنَأْتِي مِنْهَا عَلَى أَمْكِنَةٍ لاَ نَسْتَطِيعُ أَنْ نُصَلِّيَ إِلاَّ عَلَى اَلثَّلْجِ قَالَ أَ لاَ تَكُونُ مِثْلَ فُلاَنٍ يَعْنِي رَجُلا عِنْدَهُ يَرْضَى بِالدُّونِ وَ لاَ يَطْلُبُ اَلتِّجَارَةَ فِي أَرْضٍ لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يُصَلِّيَ إِلاَّ عَلَى اَلثَّلْجِ.
امام صادق علیه السّلام فرمود:مردی نزد امام باقر علیه السّلام آمد و عرض کرد:خدا شما را سلامت نگهدارد، ما در این کوهها تجارت می کنیم، به مکانهایی می رویم که نمی توانیم نماز بخوانیم مگر بر روی برف، فرمود:آیا نمی خواهی مثل فلانی باشی یعنی مردی که نزد ایشان بود که به کمترین راضی است، و به دنبال تجارتی که نتواند بر زمین آن غیر از روی برف نماز بخواند نمی رود؟