حدیث امام باقر (ع) درباره نیکی به والدین مرحوم

قال الإمام باقر عليه السلام:

إِنَّ الْعَبْدَ لَيَكُونُ بَارّاً بِوَالِدَيْهِ فِي حَيَاتِهِمَا، ثُمَّ يَمُوتَانِ فَلَا يَقْضِي عَنْهُمَا الدَّيْنَ، وَ لَا يَسْتَغْفِرُ لَهُمَا فَيَكْتُبُهُ اللَّهُ عَاقّاً، وَ إِنَّهُ لَيَكُونُ فِي حَيَاتِهِمَا غَيْرَ بَارٍّ لَهُمَا، فَإِذَا مَاتَا قَضَى عَنْهُمَا الدَّيْنَ، وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمَا فَيَكْتُبُهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالى‏ بَارّا

به راستی، اگر بنده ‏ای در حیات پدر و مادرش به آنها نیکی و احسان نماید، ولی بعد از مرگشان نه دِیْن و قرض آنها را بپردازد و نه برایشان طلب آمرزش کند، خداوند او را عاقّ (والدَین) ثبت می ‏نماید؛ و چه ‏بسا که در دوران زندگیشان نیکی نکرده، ولی چون بمیرند قرض ایشان را پرداخت نموده و برایشان طلب آمرزش نماید، خداوند متعال او را نیکوکار (به والدَین) ثبت کند.

1. در اینجا مقصود پرداخت حقّ اللّه، مانند نماز، روزه، حجّ، زکات، خمس و ... و حقّ الناس، مانند مهریه همسر، و سایر بدهکاری‏های گوناگون به افراد مختلف، است.