قال الإمام باقر عليه السلام:
عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : إِنَّ اَللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى إِذَا كَانَ مِنْ أَمْرِهِ أَنْ يُكْرِمَ عَبْدا وَ لَهُ ذَنْبٌ اِبْتَلاَهُ بِالسُّقْمِ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ بِهِ اِبْتَلاَهُ بِالْحَاجَةِ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ بِهِ شَدَّدَ عَلَيْهِ اَلْمَوْتَ لِيُكَافِيَهُ بِذَلِكَ اَلذَّنْبِ قَالَ وَ إِذَا كَانَ مِنْ أَمْرِهِ أَنْ يُهِينَ عَبْدا وَ لَهُ عِنْدَهُ حَسَنَةٌ صَحَّحَ بَدَنَهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ بِهِ وَسَّعَ لَهُ فِي رِزْقِهِ فَإِنْ هُوَ لَمْ يَفْعَلْ ذَلِكَ بِهِ هَوَّنَ عَلَيْهِ اَلْمَوْتَ لِيُكَافِيَهُ بِتِلْكَ اَلْحَسَنَةِ.
امام باقر علیه السّلام فرمود:چون خدای عزّ و جل خواهد که بنده ای را که دارای گناهی است اکرام کند او را به بیماری مبتلا می کند، و اگر این کار را نکند به نیازمندی مبتلایش می کند، و اگر این کار را نکند مرگ را بر او سخت گرداند تا بدان واسطه گناهش را جبران کند. فرمود:و چون بخواهد بنده ای را که حسنه ای در نزدش دارد خوار سازد تنش را سالم کند، و اگر این کار را نکند روزیش را گشایش دهد، و اگر آن را هم در باره اش انجام ندهد مرگ را بر او آسان کند تا بدان سبب در عوض آن حسنه او را پاداش دهد.