قال الإمام باقر عليه السلام:
وَ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ قَالَ : أَوْحَى اَللَّهُ تَعَالَى إِلَى شُعَيْبٍ اَلنَّبِيِّ أَنِّي مُعَذِّبٌ مِنْ قَوْمِكَ مِائَةَ أَلْفٍ أَرْبَعِينَ أَلْفا مِنْ شِرَارِهِمْ وَ سِتِّينَ أَلْفا مِنْ خِيَارِهِمْ فَقَالَ يَا رَبِّ هَؤُلاَءِ اَلْأَشْرَارُ فَمَا بَالُ اَلْأَخْيَارِ فَأَوْحَى اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ دَاهَنُوا أَهْلَ اَلْمَعَاصِي فَلَمْ يَغْضَبُوا لِغَضَبِي.
امام باقر علیه السّلام فرمود:خداوند متعال به شعیب نبی علیه السّلام وحی کرد که:من از قومت صد هزار نفر را عذاب می کنم؛ چهل هزار نفر از افراد اشرار و شصت هزار نفر هم از خوبان، شعیب گفت:پروردگارا آنان را که عذاب می کنی نااهلانند، پس علّت عذاب خوبان چیست؟ خداوند عزّ و جل به او وحی کرد که:آنها با اهل معصیت مدارا کردند و به خاطر غضب من خشمگین نشدند.