جستجوی «دنیا»

مَنْ رَضِيَ مِنَ اَلدُّنْيَا بِمَا يُجْزِيهِ كَانَ أَيْسَرُ مَا فِيهِ يَكْفِيهِ وَ مَنْ لَمْ يَرْضَ مِنَ اَلدُّنْيَا بِمَا يُجْزِيهِ لَمْ يَكُنْ فِيهَا شَيْ ءٌ يَكْفِيهِ.

هر که در دنیا به آنچه او را بس است خشنود باشد کمتر چیزی که در آن هست او را کفایت می کند و هر که به آنچه او را بس است خشنود نباشد در دنیا چیزی نیست که او را کفایت نماید.

اَلْمَنِيَّةُ لاَ اَلدَّنِيَّةُ وَ اَلتَّجَلُّدُ لاَ اَلتَّبَلُّدُ وَ اَلدَّهْرُ يَوْمَانِ فَيَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ فَإِذَا كَانَ لَكَ فَلاَ تَبْطَرْ وَ إِذَا كَانَ عَلَيْكَ فَلاَ تَحْزَنْ فَبِكِلَيْهِمَا سَتُخْتَبَرُ.

مردن آری، خواری هرگز خودداری آری، خود باختن و حسرت بردن هرگز دنیا دو روز است: روزی به زیان توست و روزی به سود توست. روزی که به سود توست، سرمست مشو و روزی که به زیان توست، غم مخور؛ زیرا تو در هر دوی آنها آزمایش می شوی

تَرْكُ اَلْخَطِيئَةِ أَيْسَرُ مِنْ طَلَبِ اَلتَّوْبَةِ وَ كَمْ مِنْ شَهْوَةِ سَاعَةٍ قَدْ أَوْرَثَتْ حُزْناً طَوِيلاً وَ اَلْمَوْتُ فَضَحَ اَلدُّنْيَا فَلَمْ يَتْرُكْ لِذِي لُبٍّ فِيهَا فَرَحاً وَ لاَ لِعَاقِلٍ لَذَّةً.

ترک خطا آسان تر از توبه کردن است و چه بسا ساعتی شهوت که غم درازی را به دنبال دارد. مرگ، رسوایی دنیاست که در این جهان برای هیچ دانایی شادی و برای هیچ عاقلی لذتی باقی نگذشته است.

رَحِمَ اَللَّهُ اِمْرَأً رَاقَبَ رَبَّهُ وَ تَوَكَّفَ ذَنْبَهُ وَ كَابَرَ هَوَاهُ وَ كَذَّبَ مُنَاهُ زَمَّ نَفْسَهُ مِنَ اَلتَّقْوَى بِزِمَامٍ وَ أَلْجَمَهَا مِنْ خَشْيَةِ رَبِّهَا بِلِجَامٍ فَقَادَهَا إِلَى اَلطَّاعَةِ بِزِمَامِهَا وَ قَدَعَهَا عَنِ اَلْمَعْصِيَةِ بِلِجَامِهَا رَافِعاً إِلَى اَلْمَعَادِ طَرْفَهُ مُتَوَقِّعاً فِي كُلِّ أَوَانٍ حَتْفَهُ دَائِمَ اَلْفِكْرِ طَوِيلَ اَلسَّهَرِ عَزُوفاً عَنِ اَلدُّنْيَا كَدُوحاً لِآخِرَتِهِ جَعَلَ اَلصَّبْرَ مَطِيَّةَ نَجَاتِهِ وَ اَلتَّقْوَى عُدَّةَ وَفَاتِهِ وَ دَوَاءَ دَاءِ جَوَاهُ فَاعْتَبَرَ وَ قَاسَ فَوَتَرَ اَلدُّنْيَا وَ اَلنَّاسَ…

رحمت خداوند نصیب کسی باد، که پروردگارش را در نظر دارد و از گناه خودداری نماید و با هوای نفس مبارزه کند و به آرزوهای خود دلبستگی نیابد و نفس اماره خود را با زمام تقوی مهار نماید و از ترس پروردگارش بر آن لگام زند و با مهار سازی، آن را به فرمانبرداری کشاند و با لگامش از گناه بازدارد. دیده به معاد دوزد و هر لحظه در انتظار مرگ باشد. پیوسته در حال تفکر به سر برد و شب زنده داری خود را طولانی نماید دل از دنیا برگیرد و برای آخرت کوشا باشد. بر مرکب شکیبایی نشیند تا رهایی یابد. تقوی را ره توشه سفر مرگ خود و داروی درد دل پرسوز و گداز خود سازد. عبرت گیرد و بسنجد و از دنیا و مردم آن، تنهایی را برگزیند. دانش را برای دین فهمی و درست زندگی کردن بیاموزد. دلش از یاد معاد سنگین باز گردد؛ لذا بسترش را برچیند و…

اِتَّقُوا اَللَّهَ تَقِيَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِيداً وَ جَدَّ تَشْمِيراً وَ اِنْكَمَشَ فِي مَهَلٍ وَ أَشْفَقَ فِي وَجَلٍ وَ نَظَرَ فِي كَرَّةِ اَلْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَةِ اَلْمَصِيرِ وَ مَغَبَّةِ اَلْمَرْجِعِ فَكَفَى بِاللَّهِ مُنْتَقِماً وَ نَصِيراً وَ كَفَى بِالْجَنَّةِ ثَوَاباً وَ نَوَالاً وَ كَفَى بِالنَّارِ عِقَاباً وَ نَكَالاً وَ كَفَى بِكِتَابِ اَللَّهِ حَجِيجاً وَ خَصِيماً .

از خدا پروا نمایید چونان کسی که دامن به کمر زده و خود را از علایق پیراسته ساخته و شتابان کوشیده و در مهلت تعیین شده از پای نشسته و در وحشتگاه دنیا ترسان و لرزان است و در فراوانی ثروت و سرانجام سرنوشت و به آنجا که جایگاه بازگشت اوست نگریسته است. خدا برای گرفتن انتقام و یاری رساندن بس است و بهشت برای دستیابی به ثواب و پاداش کفایت می نماید و جهنم برای شکنجه و کیفر دیدن کافی است. و قرآن خدا برای ارایه حجت و مجاب ساختن دشمن کافی است.

سَادَةُ اَلنَّاسِ فِي اَلدُّنْيَا اَلْأَسْخِيَاءُ وَ فِي اَلْآخِرَةِ اَلْأَتْقِيَاءُ.

سروران مردم در دنیا، افراد سخاوتمندند و در آخرت، تقوا پیشگانند.

اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةُ عَدُوَّانِ مُتَعَادِيَانِ وَ سَبِيلاَنِ مُخْتَلِفَانِ مَنْ أَحَبَّ اَلدُّنْيَا وَ وَالاَهَا أَبْغَضَ اَلْآخِرَةَ وَ عَادَاهَا مَثَلُهُمَا مَثَلُ اَلْمَشْرِقِ وَ اَلْمَغْرِبِ وَ اَلْمَاشِي بَيْنَهُمَا لاَ يَزْدَادُ مِنْ أَحَدِهِمَا قُرْباً إِلاَّ اِزْدَادَ مِنَ اَلْآخَرِ بُعْداً.

به راستی، دنیا و آخرت دو دشمن جنگنده و دو راه گونه گون اند، هر که دنیا را دوست بدارد و دنبال آن برود، آخرت را دشمن داشته و با آن بستیزد؛ دنیا و آخرت به مثابه مشرق و مغرب اند و رهرو میان آن دو، هر گاه به یکی نزدیک شود از دیگری دور گردد.

مَنْ خَافَ اَلْوَعِيدَ قَرُبَ عَلَيْهِ اَلْبَعِيدُ وَ مَنْ كَانَ مِنْ قُوتِ اَلدُّنْيَا لاَ يَشْبَعُ لَمْ يَكْفِهِ مِنْهَا مَا يَجْمَعُ وَ مَنْ سَعَى لِلدُّنْيَا فَاتَتْهُ وَ مَنْ قَعَدَ عَنْهَا أَتَتْهُ إِنَّمَا اَلدُّنْيَا ظِلٌّ مَمْدُودٌ إِلَى أَجَلٍ مَعْدُودٍ رَحِمَ اَللَّهُ عَبْداً سَمِعَ حُكْماً فَوَعَى وَ دُعِيَ إِلَى اَلرَّشَادِ فَدَنَا وَ أَخَذَ بِحُجْزَةِ نَاجٍ هَادٍ فَنَجَا قَدَّمَ خَالِصاً وَ عَمِلَ صَالِحاً قَدَّمَ مَذْخُوراً وَ اِجْتَنَبَ مَحْذُوراً رَمَى غَرَضاً وَ أَحْرَزَ عِوَضاً كَابَرَ هَوَاهُ وَ كَذَّبَ مُنَاهُ جَعَلَ اَلصَّبْرَ مَطِيَّةَ نَجَاتِهِ وَ اَلتَّقْوَى عُدَّةَ…

هر که از وعید تهدید الهی بترسد، دور پاداش الهی به او نزدیک شود و هر که از خوراک دنیا سیر نشود هر چه فراهم نماید او را کفایت نکند و هر که برای دنیا بکوشد آن از دستش برود و هر که از آن دست بردارد خود به سراغش آید. به راستی، دنیا سایه ای است که تا مدتی معین گسترده است. رحمت خدا نصیب بنده ای باد که چون سخن حکیمانه ای را بشنود نیک به خاطر سپارد و چون به رستگاری دعوت شود به آن روی آورد. دست به دامن رهبری نجات بخش زند تا رهایی یابد. بی پیرایه ره سپارد و کردار نیک پیشه سازد و برای آخرت خود توشه ای از پیش فرستد. از آنچه بر حذرش داشته اند دوری نماید و تیری بر هدف زند و به جایزه نایل شود . با هوا و هوس مبارزه کند و به آرزوهای خود دلبستگی نیابد. بر مرکب شکیبایی نشیند تا رهایی یابد. تقوی را ره توشه سفر…

أُحَدِّثُكُمْ بِحَدِيثٍ يَنْبَغِي لِكُلِّ مُسْلِمٍ أَنْ يَعِيَهُ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ ع مَا عَاقَبَ اَللَّهُ عَبْداً مُؤْمِناً فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا إِلاَّ كَانَ أَجْوَدَ وَ أَمْجَدَ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي عِقَابِهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ وَ لاَ سَتَرَ اَللَّهُ عَلَى عَبْدٍ مُؤْمِنٍ فِي هَذِهِ اَلدُّنْيَا وَ عَفَا عَنْهُ إِلاَّ كَانَ أَمْجَدَ وَ أَجْوَدَ وَ أَكْرَمَ مِنْ أَنْ يَعُودَ فِي عَفْوِهِ يَوْمَ اَلْقِيَامَةِ ثُمَّ قَالَ ع وَ قَدْ يَبْتَلِي اَللَّهُ اَلْمُؤْمِنَ بِالْبَلِيَّةِ فِي بَدَنِهِ أَوْ مَالِهِ أَوْ وُلْدِهِ أَوْ أَهْلِهِ وَ تَلاَ هَذِهِ اَلْآيَةَ ما أَصابَكُمْ مِنْ…

اصبغ بن نباته گوید: شنیدم امیر المومنین علیه السلام می فرمود: من حدیثی به شما باز گویم که شایسته است هر مسلمانی آن را به خاطر بسپارد. سپس حضرت رو به ما کرد و فرمود: خدا هیچ بنده مومنی را در این دنیا کیفر ندهد جز آن که او بخشنده تر و بزرگوارتر است از آن که دوباره در روز قیامت آن کیفر را جاری سازد. خدا بر هیچ بنده ای در این دنیا پرده پوشی نکند و عفوش ننماید جز آن که بخشنده تر و بزرگوارتر از آن است که در روز قیامت از آن عفوش برگردد. آنگاه امیر المومنین علیه السلام سخن را ادامه داد و فرمود: گاهی خداوند بنده مومنی را در جان یا مال یا فرزندان یا خانواده اش بلایی دهد؛ سپس این آیه را تلاوت فرمود: «هر گونه مصیبتی به شما می رسد همه آنها دستاورد خود شماست و خدا از بسیاری درمی گذرد» سوره شوری ، آیه 30…

أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِيَّاكُمْ وَ حُبَّ اَلدُّنْيَا فَإِنَّهَا رَأْسُ كُلِّ خَطِيئَةٍ وَ بَابُ كُلِّ بَلِيَّةٍ وَ قِرَانُ كُلِّ فِتْنَةٍ وَ دَاعِي كُلِّ رَزِيَّةٍ .

ای مردم از دنیا دوستی بر حذر باشید که آن سرچشمه هر خطا و در ورودی هر بلا و همراه هر فتنه و باعث هر مصیبت و گرفتاری است.

اَلْمَالُ وَ اَلْبَنُونَ حَرْثُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْعَمَلُ اَلصَّالِحُ حَرْثُ اَلْآخِرَةِ وَ قَدْ جَمَعَهُمَا اَللَّهُ لِأَقْوَامٍ.

مال و فرزندان کشت این جهان اند و عمل صالح کشت آن جهان و بسا باشد که خداوند این هر دو نعمت را نصیب مردمانی سازد.

مَكْتُوبٌ فِي اَلتَّوْرَاةِ فِي صَحِيفَتَيْنِ إِحْدَاهُمَا مَنْ أَصْبَحَ عَلَى اَلدُّنْيَا حَزِيناً فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اَللَّهِ سَاخِطاً وَ مَنْ أَصْبَحَ مِنَ اَلْمُؤْمِنِينَ يَشْكُو مُصِيبَةً نَزَلَتْ بِهِ إِلَى مَنْ يُخَالِفُهُ عَلَى دِينِهِ فَإِنَّمَا يَشْكُو رَبَّهُ إِلَى عَدُوِّهِ وَ مَنْ تَوَاضَعَ لِغَنِيٍّ طَلَباً لِمَا عِنْدَهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ وَ مَنْ قَرَأَ اَلْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ اَلنَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ يَتَّخِذُ آياتِ اَللّهِ هُزُواً وَ قَالَ ع فِي اَلصَّحِيفَةِ اَلْأُخْرَى مَنْ لَمْ يَسْتَشِرْ يَنْدَمْ وَ مَنْ يَسْتَأْثِرْ مِنَ اَلْأَمْوَالِ يَهْلِكْ وَ…

در تورات در دو صحیفه نوشته است: یکی اینکه، هر که بر دنیا اندوه خورد به قضای الهی راضی نشده و هر مومنی که از مصیبت رسیده بر خود به دشمن دین خود شکایت نماید از پروردگار خود به دشمن شکایت برده است. و هر که به ثروتمندی به خاطر ثروت او تواضع نماید دو سوم دینش بر باد رفته است. و هر که کتاب خدا را خوانده و مرده و به دوزخ رفته از آنان بوده که آیات خدا را به مسخره می گیرند. امیر المومنین علی علیه السلام فرمود: در صحیفه ای دیگر آمده است: هر که مشورت ننماید پشیمان گردد. و هر که فقط دنبال مال اندوزی باشد هلاک شود. و تنگدستی، مرگ بزرگتر است.