گنجینه احادیث

أَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ حُضُورِ مَنِيَّتِه

آیا پیش از رسیدن مرگ، توبه کننده از گناه نیست؟

مُسَوِّفُ نَفْسِهِ بِالتَّوْبَةِ مِنْ هُجُومِ اَلْأَجَلِ عَلَى أَعْظَمِ اَلْخَطَر

به تأخیر اندازنده توبه، در خطر بزرگ ناگهانی رسیدن مرگ است.

لاَ تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو اَلْآخِرَةَ بِغَيْرِ عَمَلٍ وَ يُسَوِّفُ اَلتَّوْبَةَ بِطُولِ اَلْأَمَلِ يَقُولُ فِي اَلدُّنْيَا بِقَوْلِ اَلزَّاهِدِينَ وَ يَعْمَلُ فِيهَا عَمَلَ اَلرَّاغِبِين

از آنان مباش که بدون عمل، به آخرت امیدوارند و با امیدهای دراز توبه را به تأخیر اندازند؛ در دنیا همانند پارسایان سخن گویند و چون شیفتگان عمل کنند.

لاَ دِينَ لِمُسَوِّفٍ بِتَوْبَتِه

به تأخیر اندازندۀ توبه، دین ندارد.

وَ قَالَ فِي ذَمِّ مَنْ ذَمَّهُ إِنْ عَرَضَتْ لَهُ مَعْصِيَةٌ وَاقَعَهَا بِالاِتِّكَالِ عَلَى اَلتَّوْبَةِ إِنْ عَزَمَ عَلَى اَلتَّوْبَةِ سَوَّفَهَا وَ أَصَرَّ عَلَى اَلْحَوْبَةِ إِنْ عُوفِيَ ظَنَّ أَنْ قَدْ تَاب

و حضرت در نکوهش کسی فرمود:اگر گناهی برای او فراهم آید، به اعتماد توبه در آن فرو افتد؛ هر گاه ارادۀ توبه کند، آن را به تأخیر اندازد و بر گناه ایستادگی کند؛ اگر سلامتی داده شود، گمان می کند توبه کرده است.

اَلنَّدَمُ اِسْتِغْفَار

پشیمانی، آمرزشخواهی است.

اَلنَّدَمُ عَلَى اَلْخَطِيئَةِ يَمْحُوهَا

پشیمانی بر گناه، آن را نابود کند.

اَلنَّدَمُ عَلَى اَلْخَطِيئَةِ اِسْتِغْفَار

پشیمانی بر گناه، آمرزشخواهی است.

اَلنَّدَمُ عَلَى اَلذَّنْبِ يَمْنَعُ مِنْ مُعَاوَدَتِه

پشیمانی بر گناه، از بازگشت آن جلوگیری می کند.

اَلنَّدَمُ أَحَدُ اَلتَّوْبَتَيْن

پشیمانی، نوعی توبه است.

اِنْدَمْ عَلَى مَا أَسَأْتَ وَ لاَ تَنْدَمْ عَلَى مَعْرُوفٍ صَنَعْت

بر بدیهای خود پشیمان باش و از نیکی های خود پشیمان مباش.

إِذَا قَارَفْتَ ذَنْبا فَكُنْ عَلَيْهِ نَادِما

هر گاه به گناه آلوده شدی، پشیمان باش.