گنجینه احادیث

اَلْفَقْرُ يُخْرِسُ اَلْفَطِنَ عَنْ حُجَّتِه

ناداری، زبان زیرک را از گفتن باز می دارد.

اَلْفَقِيرُ فِي اَلْوَطَنِ مُمْتَهَن

نادار در وطن خویش، خوار است.

اَلْفَقْرُ فِي اَلْوَطَنِ غُرْبَة

ناداری در وطن، غریبی است.

اَلْمُقِلُّ غَرِيبٌ فِي بَلْدَتِه

نادار در شهر خود نیز غریب است.

لَيْسَ فِي اَلْغُرْبَةِ عَارٌ إِنَّمَا اَلْعَارُ فِي اَلْوَطَنِ اَلاِفْتِقَار

در غربت بودن، عیب نیست.عیب آن است که در وطن باشی و نیازمند.

اَلْفَقْرُ زِينَةُ اَلْإِيمَان

ناداری، زینت ایمان است.

اَلْفَقِيرُ اَلرَّاضِي نَاجٍ مِنْ حَبَائِلِ إِبْلِيسَ وَ اَلْغَنِيُّ وَاقِعٌ فِي حَبَائِلِه

نادار خشنود، از ریسمانهای شیطان رها شده و ثروتمند، در دامش افتاده است.

اَلْفَقْرُ صَلاَحُ اَلْمُؤْمِنِ وَ مُرِيحُهُ مِنْ حَسَدِ اَلْجِيرَانِ وَ تَمَلُّقِ اَلْإِخْوَانِ وَ تَسَلُّطِ اَلسُّلْطَان

ناداری، صلاح مؤمن است و او را از حسادت همسایگان و چاپلوسی برادران و چیرگی پادشاه راحت می کند.

حُبُّ اَلْفَقْرِ يَكْسِبُ اَلْوَرَع

دوستی و خشنودی بر ناداری، پارسایی آورد.

لاَ تَرْغَبْ فِي كُلِّ مَا يَفْنَى وَ يَذْهَبُ فَكَفَى بِذَلِكَ مَضَرَّة

شیفتۀ هر آنچه نابود می شود و از بین می رود مشو، که این شیفتگی برای زیان آدمی کافی است.

كُلُّ فَانٍ يَسِير

هر چیز نابود شدنی، اندک و بی ارزش است.

اَلدُّنْيَا أَمَدٌ. اَلْآخِرَةُ أَبَد

دنیا دارای نهایت و سرانجام است و آخرت جاویدان است.