احادیث درباره آثار فقر

اَلْقَبْرُ خَيْرٌ مِنَ اَلْفَقْر

آرامگاه، بهتر از ناداری است.

اَلْحِرْمَانُ خِذْلاَن

ناداری، بی پناهی است.

أَلاَ وَ إِنَّ مِنَ اَلْبَلاَءِ اَلْفَاقَةَ وَ أَشَدُّ مِنَ اَلْفَاقَةِ مَرَضُ اَلْبَدَنِ وَ أَشَدُّ مِنْ مَرَضِ اَلْبَدَنِ مَرَضُ اَلْقَلْب

آگاه باشید، تهیدستی بلاء است و بدتر از تهیدستی، ناتندرستی است و بدتر از آن، بیماری قلب است.

اَلْفَقْرُ يُنْسِي

ناداری، فراموشی می آورد.

اَلْعُسْرُ يُفْسِدُ اَلْأَخْلاَق

تنگدستی، اخلاق را فاسد می کند.

اَلْعُسْرُ يَشِينُ اَلْأَخْلاَقَ وَ يُوحِشُ اَلرِّفَاق

تنگدستی، اخلاق را بد می کند و دوستیهای را پریشان.

إِنَّ اَلْفَقْرَ مَذَلَّةٌ لِلنَّفْسِ مَدْهَشَةٌ لِلْعَقْلِ جَالِبٌ لِلْهُمُوم

همانا ناداری، نفس را خوار، خرد را نگران و اندوه ها را سرازیر می کند.

إِنِ اِفْتَقَرَ قَنِطَ وَ وَهَن

اگر نادار شود، مأیوس و ناتوان شود.

ثَلاَثٌ هُنَّ اَلْمُحْرِقَاتُ اَلْمُوبِقَاتُ فَقْرٌ بَعْدَ غِن ى وَ ذُلٌّ بَعْدَ عِزٍّ وَ فَقْدُ اَلْأَحِبَّةِ اَلْأَحِبَّاء

سوزش سه چیز همیشگی است: ناداری بعد از دارایی، و خواری بعد از ارجمندی و بزرگی، و از دست دادن دوستان.

ضرورة الفقر تبعث على فضيع قطع الأمر.

ناداری ناگزیر آدمی را به کارهای رسوا بر می انگیزد.

اَلْفَقْرُ يُخْرِسُ اَلْفَطِنَ عَنْ حُجَّتِه

ناداری، زبان زیرک را از گفتن باز می دارد.

اَلْفَقِيرُ فِي اَلْوَطَنِ مُمْتَهَن

نادار در وطن خویش، خوار است.