جستجوی «دنیا»

سُلْطَانُ اَلدُّنْيَا ذُلٌّ وَ عُلْوُهَا سُفْل

سلطنت دنیا، خواری و بلندی آن، پستی است.

ظُلْمُ اَلْمَرْءِ فِي اَلدُّنْيَا عُنْوَانُ شَقَائِهِ فِي اَلْآخِرَة

ستم آدمی در دنیا، نشانۀ بدبختی او در آخرت است.

الا و قد أمرتم بالظّعن و دللتم على الزّاد،فتزوّدا من الدّنيا ما تحوزن به أنفسكم غدا

آگاه باشید، شما به سفر فرمان داده شده اید و به تهیه توشه راهنمایی گردیده اید، پس از دنیا توشه برگیرید تا فردا با آن نفس خویش را نگاه دارید.

إِنَّ اَلدُّنْيَا لَمْ تُخْلَقْ لَكُمْ دَارَ مُقَامٍ وَ لاَ مَحَلَّ قَرَارٍ وَ إِنَّمَا جُعِلَتْ لَكُمْ مَجَازا لِتَزَوَّدُوا مِنْهَا اَلْأَعْمَالَ اَلصَّالِحَةَ لِدَارِ اَلْقَرَارِ فَكُونُوا مِنْهَا عَلَى أَوْفَازٍ وَ لاَ تَخْدَعَنَّكُمْ مِنْهَا اَلْعَاجِلَةُ وَ لاَ تَغُرَّنَّكُمْ فِيهَا اَلْفِتْنَة

همانا دنیا سرای اقامت و جایگاه آرامش شما آفریده نشده است و همانا دنیا برای شما گذرگاه است برای این که از آن با کردار نیکو برای قرارگاه خود، توشه برگیرید و در آن چون سواران بر گردونه باشید که شما را از پیش آن ببرد، و نعمتهای حاضر آن شما را نفریبد، و وسایل فتنه شما را مغرور نگرداند.

إِنَّمَا اَلدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ وَ اَلْآخِرَةُ دَارُ مُسْتَقَرٍّ فَخُذُوا مِنْ مَمَرِّكُمْ لِمُسْتَقَرِّكُمْ وَ لاَ تَهْتِكُوا أَسْتَارَكُمْ عِنْدَ مَنْ يَعْلَمُ أَسْرَارَكُم

همانا دنیا سرای گذر است و آخرت جایگاه همیشگی، پس از گذرگاه برای قرارگاه خویش توشه برگیرید، و پرده های خود را نزد کسی که اسرار شما را می داند، مدرید.

تَزَوَّدُوا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحُوزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَدا

از دنیا توشه برگیرید به آنچه فردا شما خود را به آن نگاه دارید و از سرای فانی برای سرای جاوید توشه برگیرید. توبوا من ال

مَا قَدَّمْتَ مِنْ دُنْيَاكَ فَلِنَفْسِكَ وَ مَا أَخَّرْتَ مِنْهَا فَلِلْعَدُو

آنچه را از دنیا پیش فرستی، از برای توست و آنچه پس اندازی، برای دشمن توست.

مَا أَعْظَمَ اَلْمُصِيبَةَ فِي اَلدُّنْيَا مَعَ عِظَمِ اَلْفَاقَةِ غَدا

چه بزرگ است مصیبت در دنیا، با وجود تهیدستی آخرت.

قَدِّمُوا بَعْضا يَكُنْ لَكُمْ وَ لاَ تُخَلِّفُوا كُلاّ فَيَكُون

از مال دنیا مقداری را پیش فرستید تا از برای شما باشد و تمامی آن را پس از خود وامگذارید که به زیان شما باشد.

لاَ تَلْتَمِسِ اَلدُّنْيَا بِعَمَلِ اَلْآخِرَةِ وَ لاَ تُؤْثِرِ اَلْعَاجِلَةَ عَلَى اَلْآجِلَةِ فَإِنَّ ذَلِكَ شِيمَةُ اَلْمُنَافِقِينَ وَ سَجِيَّةُ اَلْمَارِقِين

با عمل آخرت در پی دنیا مباش و دنیا را بر آخرت بر مگزین، همانا این کار خوی دورویان و خصلت از دین بیرون رفته گان است.

لاَ تَكُنْ مِمَّنْ يَرْجُو اَلْآخِرَةَ بِغَيْرِ عَمَلٍ وَ يُسَوِّفُ اَلتَّوْبَةَ بِطُولِ اَلْأَمَلِ يَقُولُ فِي اَلدُّنْيَا بِقَوْلِ اَلزَّاهِدِينَ وَ يَعْمَلُ فِيهَا بِعَمَلِ اَلرَّاغِبِين

مباش از کسانی که بدون عمل امید به آخرت دارند و به جهت آرزوهای طولانی، توبه را پس اندازند.در دنیا همچون بی رغبتان سخن گویند و همچون شیفتگان دنیا عمل کنند.

قال ع في وصف من ذمّه:يقول في الدّنيا بقول الزّاهدين و يعمل فيها بعمل الرّاغبين، يظهر شيمة المحسنين،و يبطن عمل المسيئين،يكره الموت لكثرة ذنوبه، و لا يتركها في حياته،يسلف الذّنب و يسوّف بالتّوبة،يحبّ الصّالحين و لا يعمل أعمالهم، و يبغض المسيئين و هو منهم يقول:لم أعمل فأتعنّى،بل أجلس فأتمنّى،يبادر دائبا ما يفنى،و يدع أبدا ما يبقى،يعجز عن شكر ما أوتى،و يبتغى الزّيادة فيما بقى يرشد غيره و يغوى نفسه،و ينهى النّاس بما لا ينتهى، و يأمرهم بما لا يأتي يتكلّف من النّاس ما لم يؤمر و يضيّع من نفسه ما هو أكثر،يأمر النّاس و لا تأتمر،و يحذّرهم و لا يحذر،يرجو ثواب ما لم يعمل،و يأمن عقاب جرم متيقّن،يستميل وجوه…

حضرت در وصف کسی که نکوهش می کرد فرمود: در دنیا همچون بی رغبتان سخن گوید و همچون شیفتگان عمل کند، خصلت نیکوکاران را آشکار می کند و در پنهان چون گنهکاران عمل می کند، مرگ را به جهت گناهان بسیارش ناخوش می دارد و آنها را در ایّام زندگی خود رها نمی کند، پیش می فرستد گناه را و پس اندازد توبه را، صالحان را دوست می دارد ولی همچون آنان عمل نمی کند، گناهکاران را دشمن می دارد ولی از آنان است، می گوید:چرا عمل کنم و رنج کشم، بلکه می نشینم و آرزو می کنم، پیشی می گیرد در کشیدن رنج آنچه نابود می شود و وامی گذارد همواره آنچه را باقی می ماند.از سپاس آنچه داده شده ناتوان است و زیادتی آنچه را باقی است می طلبد، دیگران را راه درست می نماید ولی نفس خود را گمراه می کند، مردم را نهی می کند از آنچه خود باز نمی ایستد و…