گنجینه احادیث

لاَ يَحُولُ اَلصَّدِيقُ اَلصَّدُوقُ عَنِ اَلْمَوَدَّةِ وَ إِنْ جُفِي

دوست راستگو از دوستی اش بر نمی گردد حتّی اگر ستم شود.

لاَ يَنْتَقِلُ اَلْوَدُودُ اَلْوَفِيُّ عَنْ حِفَاظِهِ وَ إِنْ أُقْصِي

دوست باوفا از نگاهبانی اش دست بر ندارد حتّی اگر دور شود.

أَخٌ تَسْتَفِيدُهُ خَيْرٌ مِنْ أَخٍ تَسْتَزِيدُه

برادری که از او بهرۀ علمی بری بهتر از برادری است که از او بهرۀ مالی بری.

لاَ تَصْحَبْ إِلاَّ عَاقِلا تَقِيّا وَ لاَ تُعَاشِرْ إِلاَّ عَالِما زَكِيّا وَ لاَ تُودِعْ سِرَّكَ إِلاَّ مُؤْمِنا وَفِيّا

جز با خردمند پرهیزگار همنشین مشو و جز با دانشمند پارسا معاشرت مکن و جز با مؤمن باوفا، سرّ خویش مگذار.

إِيَّاكَ وَ اَلْجَفَاءَ فَإِنَّهُ يُفْسِدُ اَلْإِخَاءَ وَ يُمَقِّتُ إِلَى اَللَّهِ وَ اَلنَّاس

از ستم بپرهیز، همانا ستم، دوستی را تباه و سبب دشمنی خدا و مردم می گردد.

إِيَّاكَ أَنْ تُخْرِجَ تُحْرِجَ صَدِيقَكَ إِخْرَاجا إِحْرَاجا يُخْرِجُهُ عَنْ مَوَدَّتِكَ وَ اِسْتَبْقِ لَهُ مِنْ أُنْسِكَ مَوْضِعا يَثِقُ بِالرُّجُوعِ إِلَيْه

بپرهیز از این که دوست خود را بیرون کنی، بیرون کردنی که از دوستی تو خارج شود، بلکه برای او امیدی بگذار تا بتواند با اعتماد به آن به سوی تو باز گردد.

إِنْ أَرَدْتَ قَطِيعَةَ أَخِيكَ فَاسْتَبْقِ لَهُ مِنْ نَفْسِكَ بَقِيَّة يَرْجِعُ إِلَيْهَا إِنْ بَدَا لَهُ ذَلِكَ يَوْما مَا

اگر ارادۀ بریدن از دوستت کرده ای، پس از خویش امیدی بگذار که اگر خواست روزی بازگردد، بتواند.

إِنِ اِسْتَنَمْتَ إِلَى وَدُودِكَ فَأَحْرِزْ لَهُ مِنْ معه أَمْرِكَ وَ اِسْتَبْقِ لَهُ مِنْ سِرِّكَ مَا لَعَلَّكَ أَنْ تَنْدِمَ عَلَيْهِ وَقْتا مَا

اگر در پناه دوستی آرام گرفته ای، از امر و اسرار خود چیزی را پیش خود نگاه دار، زیرا ممکن است زمانی از آن پشیمان شوی.

مَنِ اِعْتَرَفَ بِالْجَرِيرَةِ اِسْتَحَقَّ اَلْمَغْفِرَة

کسی که به گناه اعتراف کند، سزاوار آمرزش است.

مَا أَخْلَقَ مَنْ عَرَفَ رَبَّهُ أَنْ يَعْتَرِفَ بِذَنْبِه

آنچه شایستۀ خدا شناس است، این است که به گناه خود اعتراف کند.

نِعْمَ شَافِعُ اَلْمُذْنِبِ اَلْإِقْرَار

اعتراف، خوب مددکاری برای گناهکار است.

لاَ اِعْتِذَارَ أَمْحَى لِلذَّنْبِ مِنَ اَلْإِقْرَار

هیچ پوزشخواهی همانند اعتراف، گناه را نابود نمی کند.