گنجینه احادیث

مَنْ تَرَكَ اَلْعُجْبَ وَ اَلتَّوَانِي لَمْ يَنْزِلْ بِهِ مَكْرُوه

هر کس خودبینی و سستی را رها کند، ناخوشی بر او فرود نیاید.

مَا أَضَرَّ اَلْمَحَاسِنَ كَالْعُجْب

چیزی مانند خودبینی به خوبیها زیان نمی رساند.

مَا لاِبْنِ آدَمَ وَ اَلْعُجْبِ وَ أَوَّلُهُ نُطْفَةٌ مَذِرَةٌ وَ آخِرُهُ جِيفَةٌ قَذِرَةٌ وَ هُوَ بَيْنَ ذَلِكَ يَحْمِلُ اَلْعَذَرَة

چیست برای پسر آدم که خود بینی کند؟در حالی که آغاز او نطفه ای است فاسد و نهایت او مرداری است گندیده و او در میان این دو، حمل کنندۀ فضلۀ خود است.

لاَ وَحْشَةَ أَوْحَشُ مِنَ اَلْعُجْب

وحشتی ترسناکتر از خودبینی نیست.

لاَ يَنْبَغِي لِمَنْ عَرَفَ اَللَّهَ أَنْ يَتَعَاظَم

سزاوار نیست برای کسی که خداشناس است این که خود را بزرگ شمارد.

اَلْمُعْجَبُ لاَ عَقْلَ لَه

خود بزرگ بین، خرد ندارد.

إِعْجَابُ اَلْمَرْءِ بِنَفْسِهِ بُرْهَانُ نَقْصِهِ وَ عُنْوَانُ ضَعْفِ عَقْلِه

خود بزرگ بینی آدمی، دلیل کاستی و نشانۀ ناتوانی خرد اوست.

مَنْ أُعْجِبَ بِفِعْلِهِ أُصِيبَ بِعَقْلِه

هر کس کار او، او را به شگفت آورد، خرد او کاستی پذیرفته است.

مَا أَعْجَبَ بِرَأْيِهِ إِلاَّ جَاهِل

به رأی و نظر خود به شگفت نمی آید مگر نادان.

اَلْعُجُبُ حُمْق

خودبینی، نشانۀ نادانی است.

العجب رأس الحماقة.

خودبینی، سر نادانی است.

اَلْعُجْبُ عُنْوَانُ اَلْحَمَاقَة

خودبینی، نشانۀ نادانی است.