گنجینه احادیث

مَنْ أَمِنَ مَكْرَ اَللَّهِ هَلَك

هر که از مکر خداوند ایمن گردد نابود شود.

إِنَّ لِلَّهِ تَعَالَى فِي اَلسَّرَّاءِ نِعْمَةَ اَلْإِفْضَالِ وَ فِي اَلضَّرَّاءِ نِعْمَةَ اَلتَّطْهِير

همانا از خداوند در شادی، نعمت بخشش و در سختی، نعمت پاک گردانیدن است.

زَوَالُ اَلنِّعَمِ بِمَنْعِ حُقُوقِ اَللَّهِ مِنْهَا وَ اَلتَّقْصِيرِ فِي شُكْرِهَا

آنچه باعث زوال نعمتهاست، نپرداختن حقوق خداوند و کوتاهی در شکر آنهاست.

رُبَّمَا دُهِيتَ مِنْ نَفْسِك

چه بسا خود باعث مصیبتی شوی.

كَمْ مِنْ مُنْعَمٍ عَلَيْهِ بِالْبَلاَء

بسا کسی که با بلا نعمت داده شود.

لَنْ يَلْقَى جَزَاءَ اَلشَّرِّ إِلاَّ عَامِلُه

کیفر بدی جز به کنندۀ آن نمی رسد.

مَنْ ظَلَمَ ظُلِم

کسی که ستم کند، ستم می شود.

مَنْ عَامَلَ بِالْغَيِّ بِالْبَغْيِ كُوفِيَ بِه

کسی که به گمراهی عمل کند، به آن کیفر شود.

مَنْ أَضْمَرَ اَلشَّرَّ لِغَيْرِهِ فَقَدْ بَدَأَ بِهِ نَفْسَه

کسی که برای دیگران قصد بدی کند، ابتدا به خودش خواهد رسید.

مَا زَالَتْ عَنْكُمْ نِعْمَةٌ وَ لاَ غَضَارَةُ عَيْشٍ إِلاَّ بِذُنُوبٍ اِجْتَرَحْتُمُوهَا وَ مَا اَللَّهُ بِظَلاّٰمٍ لِلْعَبِيد

از شما نعمت و خوشی زندگانی زایل نمی شود، مگر به سبب گناهانی که کسب کرده اید و خداوند ستم کنندۀ بر بندگان خود نیست.

قال ع في من ذمّه:قد خرقت الشّهوات عقله و أماتت قلبه و ولّهت عليها نفسه.

حضرت در برابر کسی که او را نکوهش کرده بود فرمود:شهوتها، خرد او را دریده؛ و دل او را میرانده؛ و نفسش او را شیفته کرده است.

قَرِينُ اَلشَّهْوَةِ مَرِيضُ اَلنَّفْسِ مَعْلُولُ اَلْعَقْل

نفس شهوتران بیمار و خرد او ناتوان است.