گنجینه احادیث

ثَمَرَةُ اَلْحِكْمَةِ اَلتَّنَزُّهُ عَنِ اَلدُّنْيَا وَ اَلْوَلَهُ بِجَنَّةِ اَلْمَأْوَى

میوۀ حکمت، پاکیزگی جستن از دنیا و شیفتگی به جنت المأوی است.

اَلْعِلْمُ ثَمَرَةُ اَلْحِكْمَةِ وَ اَلصَّوَابُ مِنْ فُرُوعِهَا

دانش، میوۀ حکمت و درست روی، از شاخه های آن است.

بِالْحِكْمَةِ يُكْشَفُ غِطَاءُ اَلْعِلْم

با حکمت، پرده های دانش برداشته می شود.

حِكْمَةُ اَلدَّنِيِّ تَرْفَعُهُ وَ جَهْلُ اَلشَّرِيفِ يَضَعُه

حکمت، خوار را بلند، و نادانی، بلند مرتبه را خوار گرداند.

اَلْحَكِيمُ اَلْحَلِيمُ يَشْفِي اَلسَّائِلَ وَ يَجُودُ بِالْفَضَائِل

نفسهای حکما از سایر نفوس بلندتر، و بردباری

اَلْحُكَمَاءُ أَشْرَفُ اَلنَّاسِ أَنْفُسا وَ أَكْثَرُهُمْ صَبْرا وَ أَسْرَعُهُمْ عَفْوا وَ أَوْسَعُهُمْ أَخْلاَقا

نفسهای حکما از سایر نفوس بلندتر، و بردباری آنها بیشتر، و گذشت آنها شتابان تر است و در اخلاق از دیگران وسیعترند.

اَلْحَكِيمُ اَلْكَرِيمُ مَنْ جَازَى اَلْإِسَاءَةَ بِالْإِحْسَان

حکیم کسی است که بدی را با خوبی مجازات کند.

أَعْيَى مَا يَكُونُ اَلْحَكِيمُ إِذَا خَاطَبَ سَفِيها

عاجزترین هنگام برای حکیم، زمانی است که با نادانی سخن می گوید.

رأس الحكمة لزوم الحقّ

جدا نشدن از حق، سر حکمت است.

رَأْسُ اَلْحِكْمَةِ لُزُومُ اَلْحَقِّ وَ طَاعَةُ اَلْمُحِق

جدا نشدن از حق و پیروی از گویندۀ حق، سر حکمت است.

كَيْفَ يَصْبِرُ عَلَى مُبَايَنَةِ اَلْأَضْدَادِ مَنْ لَمْ تُعِنْهُ اَلْحِكْمَة

چگونه بر دوری اضداد اخلاق ذمیمه صبر خواهد کرد کسی که حکمت او را یاری نکرده باشد؟

كُلَّمَا قَوِيَتِ اَلْحِكْمَةُ ضَعُفَتِ اَلشَّهْوَة

هرگاه حکمت قوی شود، شهوت ناتوان گردد.