احادیث درباره حقیقت حکمت و ثمره های آن

حَدُّ اَلْحِكْمَةِ اَلْإِعْرَاضُ عَنْ دَارِ اَلْفَنَاءِ وَ اَلتَّوَلُّهُ بِدَارِ اَلْبَقَاء

حقیقت حکمت، روی گردانیدن از سرای نابودی دنیا و شیفته شدن به سرای باقی آخرت است.

اَلْحِكْمَةُ شَجَرَةٌ تَنْبُتُ فِي اَلْقَلْبِ وَ تُثْمِرُ عَلَى اَللِّسَان

حکمت درختی است که در دل روید و بر زبان میوه دهد.

أَوَّلُ اَلْحِكْمَةِ تَرْكُ اَللَّذَّاتِ وَ آخِرُهَا مَقْتُ اَلْفَانِيَات

آغاز حکمت، ترک لذّتها و انتهای آن، دشمنی با نابود شدنی ها است.

لاَ حِكْمَةَ إِلاَّ بِعِصْمَة

حکمتی نیست مگر به نگاهداری. نگاهداری نفس از گناه.

قُرِنَتِ اَلْحِكْمَةُ بِالْعِصْمَة

حکمت همراه نگاهداری است.

اَلْحِكْمَةُ عِصْمَةٌ. اَلْعِصْمَةُ نِعْمَة

حکمت، نگاهداری است و نگاهداری، نعمت.

ثَمَرَةُ اَلْحِكْمَةِ اَلْفَوْز

میوۀ حکمت، کامیابی است.

ثَمَرَةُ اَلْحِكْمَةِ اَلتَّنَزُّهُ عَنِ اَلدُّنْيَا وَ اَلْوَلَهُ بِجَنَّةِ اَلْمَأْوَى

میوۀ حکمت، پاکیزگی جستن از دنیا و شیفتگی به جنت المأوی است.

اَلْعِلْمُ ثَمَرَةُ اَلْحِكْمَةِ وَ اَلصَّوَابُ مِنْ فُرُوعِهَا

دانش، میوۀ حکمت و درست روی، از شاخه های آن است.

بِالْحِكْمَةِ يُكْشَفُ غِطَاءُ اَلْعِلْم

با حکمت، پرده های دانش برداشته می شود.

حِكْمَةُ اَلدَّنِيِّ تَرْفَعُهُ وَ جَهْلُ اَلشَّرِيفِ يَضَعُه

حکمت، خوار را بلند، و نادانی، بلند مرتبه را خوار گرداند.